Бул аятлар Қудайдың Өз балаларын тәрбиялаўының әҳмийетин үйретеди. «Тәрбиялаў» сөзи баланы тәрбиялаў ҳәм билим бериўди аңлатады. Қудайдың тәрбиясы ашшы қарымта емес; ол Оның әкелик муҳаббаты ҳәм ғамхорлығының дәлийли. Бул аятлардан биз тәрбияға үш мүмкин болған жуўап бар екенин үйренемиз:
- Адам оны жек көриўи, оған әҳмийет бермеўи ҳәм болған нәрсени тек ғана тәсирепи деп ойлаўы мүмкин. Ол одан пайда көрмейди. Бул бир нәрсе ушын үлкен муғдарда ақша төлеп, оған ийе болыўды умытқандай. Қандай қайғылы, қандай ақымақлық!
- Екинши жағынан, адам одан руўхый түсиўи мүмкин; Қудайдың оған болған муҳаббатының пайдасын көриў орнына, ол Қудайдың муҳаббатына гүман етип, жанымыздың душпанына қулақ сала башлайды. Қудай бизди шыдай алатуғынымыздан артық тәрбиядан өткермейди, себеби егер биз Оның даўысына қулақ салсақ, Ол ҳәрдайым мәрҳамлық береди. Егер дана жердеги әкелер өз балаларын қалай тәрбиялаўды билсе, аспандағы Әкемиз қаншалық көп биледи. Ол «мейирбанлықлардың Әкеси ҳәм барлық руўхландырыўдың Қудайы» (2 Кор. 1:3).
- Қудайдың тәрбиясына дурыс жуўап оны елемеў яки руўхый түспеў емес, ал оны орынлаў. Биз одан солай пайда көре аламыз. Оны орынлаў — биздиң жолларымызды тексерип, қай жерде ҳәм не ушын қәте еткенимизди көриўди аңлатады. Биз жанларымызды излеп, Даўыт пенен бирге былай деўимиз керек: «Мени изле, ҳәй Қудай, ҳәм жүрегимди бил; мени сына, ҳәм ойларымды бил; ҳәм менде қандай да бир аўыр жол бар ма, көр; ҳәм мени мәңгилик жолға басла» (Зәбур 139:23–24). Бул жол менен биз Қудайдың тәрбиясы оны орынлағанларға саўаптың тыныш жемисин беретуғынын бастан өткеремиз.
