Аюбты 19-бапта көргенимизде, ол «ең төменги шекке жеткен» болады. Биз оның терең азабын, жағдайларынан үмитсизлигин, ҳәм әлбетте оның «Неге?» деген сораўын көремиз. Ол Жаратқан Ийе оған 38-бапта көринбестен алдын басқа да қараңғы күнлерди көреди. Ол Кудайдың араласыўына шекем дос-яранлары Елифаз, Билдад ҳәм Софар менен даўласыўын даўам еттиреди. Бирақ бул күни, жүректи аўыртқан күшейиў менен, Аюб дос-яранларына жалбарады: «Маған мәрхамат етиңлер, маған мәрхамат етиңлер, ей дос-яранларым, себеби Кудайдың қолы мени урды!» (19:21–22). Бирақ олар оның жалбарыўын итибарсыз қалдырып, өзлериниң бос сөзлерин даўам еттирди.
Дәл усы жерде Аюб түсиндирилмеген түрде былай дейди: «Мен билемен, мениң Қутқарыўшым тири». Ҳәм тек ғана солай емес, ал сол Қутқарыўшы «ақырында жер үстинде турады». Бирақ Аюб буның менен тоқтап қалмай, былай дейди: «терим жоқ болғаннан кейин, мен билемен, өз денемде Кудайды көрермен». Буның мәниси қаншалық әжайып болса, соншалық әпиўайы: ол денели тирилиўди бастан кеширетуғынын мойынлап атыр! Ол өлимди бастан кеширгеннен кейин өз денесинде Кудайды көреди!
Биз тек ғана оның ең қараңғы күнинде, ең терең қыйыншылығында, Аюбтың бир аян, илаҳий илҳам сәти болғанын ҳәм бул әжайып пайғамбарлық сөзлерди айтқанын жуўмақлай аламыз. Кудай оны сынақларының соңында қалпына келтиреди ҳәм оған берекет береди – бул ҳақыйқаттан да жақсы күн. Бирақ оның пайғамбарлығы оның әли келетуғын ең жақсы күнин болжайды, сол күни ол өз Қутқарыўшысын тирилген даңқлы денеде көреди. Бул биздиң де ең жақсы күнимиз болады. Есиңизде болсын, биз Аюб сыяқлы сынақта болғанымызда да, Кудай биз бенен сөйлесе алады.
