Қызық, неге мен ҳәрдайым жоқарыға қарамайман, егер мен аспан есигиниң ашылып, сүйгенимниң шығып келиўин күтсем. Оҳ! Қандай көринис, Ол бул жийиркениш денелерди Өзиниң даңқлы денесине уқсатып өзгерткени ушын шыққанда!
Сизди Мысырдан қутқарған Ол сизди шөлде адасып жүриўиңизди қәлемейди, гүя Оның сиз ушын таярлаған тийисли орны жоқтай. Ол сизди сол орын таярланған адамлар сыяқлы жүриўиңизди қәлейди: Ол Өзиниң барлық адамларын Өзиниң әтирапында, Өзиниң барлық гөззаллығында, Өзиниң барлық қуўанышы менен толып-тасып турған жерде; қашан Ол шөлде бизди қыйнаған ҳәр бир тамырды мәңгиге жоқ еткенде. Кресттиң зыяратшылары ҳәм әскерлери сондай түрде өзгереди, бул жердеги ҳеш нәрсе олар ушын жетерли болмайды; аспаннан кем ҳеш нәрсе болмайды. Ҳеш нәрсеге аз қанаатланбаң. Мәсихтиң бул жерде ҳеш қашан үйи болмаған. Бул дүнья Ол ушын шөл еди; ол Оның Әкесиниң жүрегиниң белгисин көтермеген. Егер мен ушын бир бегона орын болса, ол Ийсамның крестке қадалған жери болыўы керек.
Бул өмирде Қудай менен жүриў қуўанышы сыяқлы, Ийсамның артынан Оның көзи менде болып, шөл бойлап мениң қәдемлеримди басып жүриў қуўанышы сыяқлы қуўаныш жоқ.
