Ийса жер жүзинде көп адамларды дәўалаған. Бир мәрте он адам тери кеселлиги менен, махаў сыяқлы, Оның жәрдемин изледи (Лука 17:11-19). Олар узақтан турды ҳәм «Ийса, Устаз, бизге мәрҳамат ет» деп қышқырды. Ийса олардың ийманын оларға руўханийлерге өзлерин көрсетсин деп айтып сыйлады. Еврей жәмийетинде, руўханийлер адам жуқпалы тери кеселлигинен дәўаланғанда тастыйықлаған (Левилер 14:1-32). Олар руўханийлерге қарай баратырғанда, олар мөжизалы түрде дәўаланды.
Соңынан олардың бири Ийсаға қайтып келди. Ол Ийсаның аяқларына жығылды, Оған шүкир айтты ҳәм Қудайды қатты даўыс пенен мақтады. Ол кишипейил, миннетдар ҳәм шүкиршиликли еди. Бул таң қалдырарлық, себеби ол самариялық еди, ҳәм еврейлер тәрепинен нәлетленген еди (Юханна 4:9). Ийса оны шет еллик деп атады (Лука 17:18), бул термин қозғалаңшыларды сүўретлеў ушын да қолланған (Юханна 8:48). Самариялыққа жуўап бериўден алдын, Ийса сорады: «Дәўаланған басқа тоғыз адам қаяқта?» Олар Раббыға шүкир айтыў ушын қайтып келмеди.
Сол сыяқлы, Ийса инсаниятқа мәрҳамат етти ҳәм бизди гүналарымыздан қутқарыў ушын келди (Матфей 1:21). Ол гүнаны кеселлик сыяқлы деп айтты (Марк 2:17). Бул мысалды қолланғанда, исениўшилер бул кеселликтиң ақыбетлеринен дәўаланған. Биздиң жуўабымыз не? Егер биз Мәсихтиң мөжизалы жумысына исенген болсақ, биз шүкиршиликли самариялық сыяқлымыз ба, ямаса Дәўалаўшыны умытқан тоғыз адам сыяқлымыз ба?
Мәсихшилер «ҳәр бир нәрсе ушын, Раббымыз Ийса Мәсихтиң атынан, ҳәмийше Қудай Атаға шүкир айтыўы» керек (Ефесликлерге 5:20). Бул барлық жағдайларда шүкиршиликли болыўды ҳәм «шүкиршилик пенен толып-тасыўды» аңлатады (Колосалықларға 2:7; 3:15; 4:2; 1 Салоникалықларға 5:18). Биз және өмиримиздеги өзгерислер ушын Қудайды мақтаўымыз керек (1 Петр 2:9). Бул Қудайға үзликсиз «мақтаў қурбанлығы» сыпатында усынылыўы керек (Еврейлерге 13:15).
