Бир медициналық миссионер ҳәм оның досты алыс қаладағы банктан қайтып келе атырған еди; олар сол жерге көп муғдарда ақша жыйнаў ушын барған еди. Олар миссиялық емлеўханаға түнге шекем жете алмайтуғынын түсинип, түни бойы жалғыз таў етегинде өткерди ҳәм келеси күни жолды даўам етти.
«Мен тынышлықта жатаман ҳәм ухлайман: себеби Сен, Ийе, тек ғана мени қәўипсиз жасатасаң» (Забур 4:8). Бир неше ҳәптеден кейин бир адам емлеўханаға келди. Бир аздан кейин ол өзин емлеп атырған докторға айтты: «Мен сизи көргенмен. Достларым ҳәм мен сизиң банктан шыққаныңызды көрдик ҳәм артыңыздан ердик.
Қараңғы болғанда, биз сизи тонамақшы болдық, бирақ сиз әскерлер менен қоршалған едиңиз! «Бирақ биз бенен ҳеш қандай әскер жоқ еди», – деп жуўап берди миссионер. «Ҳаўа, бар еди», – деди адам. «Олар сизиң лагериңизди қорғап турған еди».
Бир неше айдан кейин, миссионер бир мүддетке үйине қайтқанда, ол бир жыйналыста болды ҳәм олардың қалай тоналыўға аз қалғанын, ҳәм емлеўханадағы наўқас пенен болған сөйлесиўди айтып берди. Жыйналыстан кейин бир досты оған айтты: «Сиз лагерде болған күн қай күн еди?» Миссионер күнди өз күнделигинен тапты. Досты күнди өз күнделиги менен салыстырғанда, ол айтты,
Бул биздиң дуўа жыйналысымыз еди, ҳәм мен сол түнде сиз ушын арнаўлы дуўа еткенимизди еслеймен.
