Қудайдың бизлердиң турмысымыз ушын қандай режеси ҳәм мақсети бар? Бул ҳәр бир мәсихши ушын жүдә әҳмийетли сораў. Мениңше, биз буған жуўапты Римлилерге хаттың 8-бабы, 29-аятынан табамыз. Онда бизлердиң Оның Улының сүўретине уқсас болыўымыз ушын алдыннан белгиленгенимиз айтылған. Қудайдың қәлеўи – бизлердиң Ийса Мәсихке бара-бара көбирек уқсаўымыз. Мәсих бизлерде көриниўи керек.
Бул Ҳаўарий Паўылдың хызметиниң де мақсети еди. Ол Галатиялықларға хаттың 4-бабы, 19-аятында былай деп жазады: «Балаларым, Мәсих сизлерде қәлиплескенше, мен сизлер ушын және толғақ шегип атырман». Сизлердиң де қәлеўиңиз сол ма, яғный сизлердиң Ийса Мәсихке бара-бара көбирек уқсаўыңыз? Бул сизлердиң мақсетиңиз бе? Бул сизлер умтылып атырған нәрсе ме?
Сораў мынада: бул қалай мүмкин? Биз қалай Ийса Мәсихке бара-бара көбирек уқсаўымыз мүмкин? Ҳәм Ҳаўарий Паўылдың өзи бизге 2-Коринфлилерге хаттың 3-бабы, 18-аятында жуўап береди, онда ол былай дейди: «Бирақ ҳәммемиз де ашық жүз бенен Ийсаның даңқын көрип, Руўх Ийса арқалы даңқтан даңққа сол сүўретке өзгерип барамыз».
Көзлеримизди Ийсаға тиккенде, ҳәм ақыл-ойымыз Мәсихтиң шахсы менен бәнт болғанда, Оның турмысын үйренгенде, биз Оған бара-бара көбирек уқсаймыз. Мухаддес Руўх бизлерди Оның сүўретине өзгерттиреди, ҳәм биз бүгин усы сессияда соны ислеймиз.
Ийса Мәсих, Оның тирилиў күнинде, шакиртлерине тирилиў турмысын жеткерди. Ол Өзиниң турмысын оларға жеткерди. Бизде Мәсихтиң турмысы бар, бул мәңгилик турмыс. Ҳәм сиз көресиз, Инжилди үйренгенде ҳәм Мәсихти Оның әдеплилигинде, сүйиўинде, мәрҳаматында, мийриминде, мухаддеслигинде, әдалатлылығында көргенде, сиз айта аласыз: «Бул мениң турмысым». Енди сиз ойлаўыңыз мүмкин: «Бирақ мен ондай жасап атырған жоқпан». Бирақ соған қарамастан, бул сиз алған турмыс, себеби Мәсих сиздиң турмысыңыз, ҳәм Қудай сизге Ол бул дүньяда жүргендей жүриў ушын қәбилет берген. Егер Мухаддес Руўх сиздиң турмысыңызда еркин әрекет ете алса, онда Мәсихтиң турмысы бул дүньяда көринисли болады, ҳәм бул биздиң қәлеўимиз болыўы керек.
Енди Мәсих Өзиниң шакиртлерине Матта жазған Инжилдиң 11-бабы, 29-аятында айтты: «Меннен үйрениң, себеби Мен жуўас ҳәм кишипейилмен». Сиз көресиз, Ийса Мәсих Өзиниң шакиртлерине айтты: «Меннен үйрениң. Мен сизлерге үлги көрсеттим, ҳәм мен сизлердиң Мен көрсеткен нәрселерден үйрениўиңизди қәлеймен». Ҳәм бул биздиң ҳәзирги қәлеўимиз. Ийса айтады: «Мен жуўасман».
Енди жуўаслыққа қарайық. Жуўаслық не ҳаққында? Мениңше, жуўаслықтың еки тийкарғы өзгешелиги бар. Бириншиси – Қудайға қарата жуўаслық, ҳәм бул биздиң Қудайдың қәлеўине шағымланбастан, ашыўланбастан, наразы болмастан бойсыныўымызды аңлатады. Биз айтамыз: «Ҳәў, Ата», турмысымызда не болса да. Бизге унамайтуғын нәрселер болса да, биз оларды гүбирлеместен, Қудайға шағымланбастан қабыл етемиз. Бул Қудайға қарата жуўаслық.
Ҳәм соң екинши пункт бар, бул адамларға қарата жуўаслық. Адамлар бизге шабуыл еткенде, адамлар бизге жаманлық еткенде, биз қарсы гүреспеймиз. Биз өш алмаймыз. Биз ашыўланбаймыз. Биз оны қарсы гүреспестен қабыл етемиз. Бул адамларға қарата жуўаслық. Ҳәм бул еки нәрсени де Ийса Мәсих Өзиниң турмысында толық көрсетти, ҳәм Ол айтады: «Меннен үйрениң, себеби Мен сондайман».
Мен сизлерге Ески Ўәсияттан бир мысал келтирмекшимен. 2-Самуил китабының 16-бабында биз Қудайдың жүрегине унамлы болған Дәўитти табамыз. Ҳәм бир күни Дәўитти басқа бир адам қарғады, ҳәм бул адам Дәўитке тас атты ҳәм оны қарғады. Енди Дәўиттиң адамларының тәбийий реакциясы: «Барып оның басын шаўып таслайық па?» Бирақ Дәўиттиң реакциясы толық басқаша еди. Ҳәм мен 2-Самуил китабының 16-бабы, 10-аятын оқығым келеди, онда Дәўит айтты: «Ол қарғасын, себеби Ийса оған: „Дәўитти қарға“, – деди. Ким онда: „Неге булай ислеп атырсаң?“ – дейди?»
Сиз көресиз, Дәўит толық Ийсаға бойсынды, ҳәм ол жағдайларды Қудайдың қолынан шағымланбастан, өш албастан, жаңа Ўәсият тилинде тек ғана: «Ҳәў, Ата», – деп қабыл етти. Ҳәм сиз көресиз, биз үйрениўимиз керек болған нәрсе сол. Гейде турмысымызға қыйын жағдайлар келеди, ҳәм сораў мынада: биз қалай реакция етемиз? Биз гүбирлей башлаймыз ба? Биз Қудайдың Сөзине, Қудайдың қәлеўине қарсы шағымлана башлаймыз ба? Биз өзимизди ақлаўға тырысамыз ба? Биз өш алыўға тырысамыз ба? Сиз көресиз, Қудай бизди жуўас болыўымызды қәлейди, ҳәм Ийса Мәсих буны толық көрсетти.
Биз Матта жазған Инжилдиң 11-бабында, жаңа ғана көрген сөзлердиң контекстинде оқыймыз: «Меннен үйрениң, себеби Мен әззимен, Мен жуўасман». Ийса Мәсих бул сөзлерди айтты, ҳәм үзилиў 25-аяттан мына сөзлер менен басланады: «Сол ўақытта Ийса жуўап берип айтты: „Мен Саған шүкир етемен, Ата, аспан ҳәм жердиң Ийеси, Сениң бул нәрселерди дана ҳәм ақыллылардан жасырып, нәрестелерге ашқаның ушын. Ҳәў, Ата, себеби Сениң көзиңде булай унамлы болды“».
Ол «сол ўақытта» сөзлери менен басланады. Енди қандай ўақыт еди бул? Бул Мәсихтиң қабыл етилмеген ўақыты еди. Мәсих жақсылық ислеп, адамларды емлеп, шайтанның бақылаўы ҳәм күши астында болғанларға жәрдем берип жүрди. Ол Қудайдың сүйиўин көрсетти. Ол Қудайдың мәрҳаматын көрсетти. Ол наўқасларды емледи. Ол патшалықтың Инжилин ўағызлады. Ҳәм адамлардың реакциясы қандай болды? Олар Қудайға тил тийгизди. Олар: «Ол шарап ишеди. Онда жын бар», – деди. Сиз көресиз, олар Ийса Мәсих ҳаққында жүдә, жүдә жаман сөйледи. Бирақ шағымланбастан, ҳеш қандай жол менен қарсы гүреспестен, яки бул нәрселердиң болыўына рухсат берген Қудайдың қәлеўине қарсы шағымланбастан, Ийса Мәсих айтады: «Мен Саған шүкир етемен, Ата», – ҳәм ақырында Ол айтты: «Ҳәў, Ата, Сениң көзиңде унамлы болды».
Сиз көресиз, бул Қудайға қарата толық жуўаслық, қыйыншылықлар ортасында ҳәм адамлардың қарсылығы ҳәм қабыл етпеўи ортасында «ҳәў» деп айтыў. Гейде биз Ийсаға хызмет еткенде, биз де қарсылыққа ушырасымыз мүмкин. Адамлар бизге шабуыл ете баслаўы мүмкин, яки биз мийнетлеримизден жемис көрмеймиз. Сораў мынада: биз жүреклеримизде Қудайға қарата қалай реакция етемиз? Биз: «Ҳәў, Ата», – деймиз бе? Биз: «Мен буны шағымланбастан, ашыўланбастан қабыл етким келеди», – деймиз бе? Биздиң жүреклеримизде шынында да сол «ҳәў, Ата» бар ма? Бул жүдә әҳмийетли. Бирақ бул шынында да Ийса Мәсих бизге көрсеткен толық жуўаслық, ҳәм Қудай бизде де соны көбирек көргиси келеди. Келиң, Ийса Мәсихке усы жол менен еликлеўге тырысайық. Келиң, «Ҳәў, Ата, жағдайлар қандай болса да», – деп айтайық.
