Ҳәр бир өмирде ҳәмме нәрсе қулап атырғандай көринетуғын ўақытлар болады. Ҳеш нәрсе турақлы емес, ҳеш нәрсе анық емес, хәм ҳәр бир жаңа ой тек ғана жаманлықтың және бир мүмкиншилигин алып келеди. Миллий кризис ўақытлары, хәм коммерциялық паника ўақытлары; үлкен қайғы ўақытлары. Үмитлердиң ҳәммеси жоқ болған… Аўырыў, әжиз жүрек ҳәр жерде тек ғана ҳеш нәрсени көрмейди, ҳеш қандай қашып қутылыў жоқ, ҳеш қандай емлеў жоқ.
Сонда Қудайда өзин жасырыўдың не екенин билген адам берекетли; даўылдың толқынынан шығып, бунда тынышлық табыў:
«Сен мениң Қудайымсаң». Себеби сонда ол айта алады:
Бир әскер маған қарсы лагерь қурса да, жүрегим қорықпайды… Себеби қыйыншылық ўақтында Ол мени Өзиниң шатырында жасырады… сонлықтан мен Ийеге қосық айтаман (Забур 27:3, 5-6).
Сынақ хәм қыйыншылық күнинде жан Қудайға сүйене алыўдың терең хәм айтып болмайтуғын берекетинен бир нәрсени сезеди. Усынықлы көлдиң үстинде сырғып жүргенде Есапшының барлығы сезилмейди, бирақ ҳақыйқатында даўыл гүрилдеп, толқынлар кемениң үстинен өткенде сезиледи.
Ийе бизге сынақ хәм қыйыншылықтан азат болыў мүмкиншилигин усынбайды – керсинше. Ол бизге екеўи менен де ушырасыўымыз керек екенин айтады; бирақ Ол оларда биз бенен болыўға ўәде береди, хәм бул шексиз жақсырақ.
Сынақта Қудайдың барлығы сынақтан азат болыўдан әдеўир жақсырақ. Оның жүрегиниң биз бенен биргелиги Оның қолының биз ушын күшинен әдеўир татлырақ. Есапшының Өзиниң садық хызметшилери менен отлы пештен өткенде барлығы оларды одан тысқары услап турыў ушын Өзиниң күшин көрсеткенинен әдеўир жақсырақ еди (Даниял 3).
