«Aqsham waqtında — nur boladı!» (Zaxariya 14:7)
Kelejek dańq haqqındaǵı oy qanday ilham beredi! Eger biz «kelejek dúnya» kúshi astında jasaǵanımızda, qalay ǵana gúnálarımızdan, qayǵılarımızdan hám azaplarımızdan joqarı kóteriler edik! — eger iseniw hár qashan jandı qamaǵan jerden óziniń úlken sekiriwlerin jasap, óziniń jaqtıraq táǵdirin esleydi — eger ol óziniń Pisgah tawında turıp, bul kóleńkeler diyarıtumanları hám buwları ústinen hám onnan keyin qarap, «jaqsıraq elge» kóz sala alsa.
Biraq, áy! Ózimizge qaramastan, iseniw qanatları kóbinese ushıwdan bas tartadı — ruwx hálsireydi — ayıplı qorqıwlar basadı — gúná kúńgirtleydi hám qarańǵılatadı — Qudaydıń táǵdirleri qabaq túygenge uqsaydı — Qudaydıń jolları nadurıs túsindiriledi — Másihshi óz atın hám óz táǵdirin biykar etedi.
Biraq, «Aqsham waqtında — nur boladı!» Bultlar hám tınıshsız aspan arqalı júzip ótetuǵın materiallıq quyash, kóbinese jıltıraǵan altın tósekte batadı! Sonday-aq, qashan ómir quyashı batıp atırǵanda, yadımızdıń qarańǵı aspanı boylap kóp nur shıǵadı, hám shóldiń kóp sırlarǵa tolıq háreketleri sol waqıtta «Hámmesi jaqsı!» degen sózdi payda etedi.
Sol saatta Isanıń bar ekenligi hám qollap-quwatlawshı miyrim-shápááti qanday tez-tez seziledi hám moyınlanadı, hám qayǵılar hám gúmanlar Onıń óziniń názik dawısı menen tınıshlanadı: «Qorqpań! Bul men! Qorqpań».
Jeńisli ólim tósegi! Bul mánissiz sóz emes; kóz muqaddes nur menen jaqtı, til muqaddes quwanısh penen, gúya Aspannıń arfaları onda turǵanday. Janım! Sonday bir ómir aqshamı seniki bolsın!
