Даўыт ушын қыйыншылық жүдә реал еди. Критикалық ўақытта исенимниң жоқлығы Даўыт ҳәм оның адамларын филистимлилер менен муқаддес емес бирлеспеге алып келди, ҳәм олар Қудайдың халқы болған Исраилге қарсы олар менен урысқа кирисиў алдында турған еди. Бул Қудай рухсат бермейтуғын нәрсе еди. Қудайдың режесинде, Ол филистимлилерди Өзиниң таяғы сыпатында Патша Шаўылды оның бойсынбаўшылығы ҳәм өзине исенгенлиги ушын жазалаў ушын қолланған еди. Қудайдың қәдир-қиммети менен, Ол буған тосқынлық етти ҳәм Даўыттың өз аға-инилерине қарсы урысыўына тосқынлық етти.
Даўыт ҳәм оның адамлары Зиклагқа қайтып келгенде, олар қаланы отқа өртенген ҳәм ҳаялларын, улларын ҳәм қызларын амалеклилер тәрепинен тутқынға алынған ҳалда тапты. Даўытқа ерген айырым адамлар оны тас пенен урыўға таяр еди, себеби олардың уллы жоғалтыўына қатты қайғырған еди. Даўыт өзиниң ойлаўы оны ҳәм оның адамларын өзи қашқысы келген қәўипке алып келгенин қыйын жол менен үйренип атырған еди. Бирақ өзиниң уллы қыйыншылығында, биз Даўыттың Ийеси Қудайда өзин күшейткенин оқыймыз. Даўыт кейин руўханий Абиятарды шақырды ҳәм Ийеден сорады – буны ол бурын қылмаған еди. Енди Ийе Даўытқа душпанды қуўыўды айтады ҳәм оған жеңисти кепиллейди. Солай етип Даўыт жоғалған барлық нәрсени қайтарып алады. Олардан алынған барлық нәрседен ҳеш нәрсе кем болмады.
Биз өзимизди тапқан машқалаларға қаншалық жийи үлес қосамыз. Бирақ Ийе Өзиниң халқына болған сүйиспеншилиги ҳәм ғамхорлығында өзгериссіз қалады. Ол бул сынақларды бизди тәкәббарлығымыздан ҳәм өзимиздиң қәлеўимизден алыслатыў ҳәм Өзине жақынластырыў ушын қолланды. Биз көзлеримизди өзимизден бурып, оларды Ийеге қадағанда, Ол бизди туўры жолға баслап барады: «Мен саған ақыл үйретемен ҳәм барыўың керек болған жолды үйретемен; Мен сени көзим менен баслап бараман» (Забур 32:8).
