Жазған: Белгисиз автор
«Барлық ғам-қайғыларыңды Оған таслаңлар, өйткени Ол сизлерге ғамхорлық етеди» (1 Петр 5:7).
Неге Ийе Өз күшин көрсетпейди ҳәм мени қутқармайды?
Бул Мәсихтиң күш көрсететуғын күни емес, бәлки Оның мейирбанлығының күни екенин есте тутыў керек. Қыйыншылықтың терең суўларынан өтип баратырғанда, жүрек гейде сораў бериўге ықлас билдириўи мүмкин:
Неге Ийе Өз күшин көрсетпейди ҳәм мени қутқармайды?
Жуўап мынада: Бул Оның күш көрсететуғын күни емес.
Ол сол апатшылықтың алдын алыўы ямаса сол кеселликти тоқтатыўы мүмкин еди. Ол сол қыйыншылықты жойыўы; сол қысымды алып таслаўы; ҳәм сол сүйкли ҳәм қәдирли нәрсени өлимниң аяўсыз тузағынан сақлап қалыўы мүмкин еди. Бирақ бизди қутқарыў ушын Өз күшин көрсетпестен, Ол нәрселердиң өз жолы менен кетиўине рухсат береди ҳәм Өзиниң татлы мейирбанлығын қысым көрген ҳәм сынған жүрекке қуяды. Ол буны сондай етип ислейди, биз сынақтан өткенимизге өкинбейтуғынымызды мойынлаўымыз ушын, өйткени жубаныш мол болады.
Келешекте Ол Өз күшин көрсетеди; Ол қылышын суўырады, Ол ақ атқа мингени сыяқлы шығады. Ол қолын ашады; Ол Өз халқының өшин алады ҳәм олардың наҳақлықларын мәңгиликке түзетеди.
Ҳәзир Оның қылышы қынында, ҳәм қолы жабық. Бул Оның жүрегиниң терең сүйиўин билдириў ўақты, Оның қолының күшин ямаса қылышының өткирлигин емес.
Сиз буған разысыз ба? Мәсихтиң мейирбанлығы сиздиң жүрегиңиз ушын жетерли ме, ҳәтте ең қатты қайғы ҳәм ең күшли қыйыншылық арасында да?
Тынышсыз жүрек, сабырсыз руўх, басылмаған ерк адамды сынақтан, қысымнан, қыйыншылықтан қашыўға умтылдырады, бирақ бул ҳеш қашан болмайды. Биз мектепте басқыштан басқышқа өтиўимиз керек, бирақ Устаз бизге жолдас болады, ҳәм Оның жүзиниң нуры ҳәм жүрегиниң нәзик мейирбанлығы бизди ең қыйын жағдайларда да қоллап-қуўатлайды.
«Өйткени Мәсихтиң азап-қайғылары бизде қаншалық мол болса, Оның арқасында биздиң жубанышымыз да соншалық мол болады» (2 Коринфлилерге 1:5); «Барлық ғам-қайғыларыңды Оған таслаңлар, өйткени Ол сизлерге ғамхорлық етеди» (1 Петр 5:7).
Қудай бизге Өзинде түсинигимизден тысқары тынышлық береди. Биз Қудай менен қатнастамыз; Ол барлық нәрседе биздиң панамыз, ҳәм ўақыялар Оны мазаламайды. Ол бәрин биледи ҳәм Ол буны алдыннан биледи. Ўақыялар Оның тахтын да, жүрегин де шайқамайды; олар ҳәрдайым Оның мақсетлерин орынлайды. Бирақ биз ушын Ол сүйиў; биз, мәрҳамат арқалы, Оның нәзик ғамхорлығының объектлеримиз.
Ол бизди тыңлайды ҳәм бизди еситиў ушын қулағын ийеди. Сонлықтан, барлық нәрседе, ғам жеп ҳәм бәрин өз жүрегимизде өлшегенниң орнына, биз Қудайға дуўада, жалбарыў менен ҳәм Өзин билдирген жүрек пенен өз өтинишлеримизди билдириўимиз керек. Биз Қудайдың жүрегин билетуғын адамлармыз, ҳәм Оның бизди толық сүйиўин билемиз, сонлықтан Оған өтиниш билдирип атырғанда да, биз алдыннан шүкир етиўимиз мүмкин, өйткени биз Оның мәрҳаматының жуўабына исенемиз, ол не болса да. Оған билдириўимиз керек болған биздиң өтинишимиз. Оның еркин билип, соң Оның алдына келиў ушын суўық буйрық та емес; биз Оған өз өтинишлеримиз бенен барыўымыз керек. Сиз сораған нәрсеңизге ийе боласыз деп айтылмайды, бирақ Қудайдың тынышлығы сиздиң жүреклериңизди сақлайды деп айтылады.
Биз Оған исенемиз, ҳәм Оның тынышлығы, Қудайдың Өзиниң тынышлығы, биздиң жүреклеримизди сақлайды. Биздиң жүреклеримиз Қудайдың тынышлығын сақлайды деп айтылмайды, бирақ жүгимизди тынышлығын ҳеш нәрсе буза алмайтуғын Оған таслағаннан кейин, Оның тынышлығы биздиң жүреклеримизди сақлайды.
Биз қыйыншылығымызды бәрин өз мойнына алатуғын ҳәм бәрин алдыннан билетуғын Оның алдына таслаймыз. Сүйиўши Қудайдың турақлы тынышлығы биздиң жүреклеримизди тынышландырады. Ол бизге Өзинде болған ҳәм барлық түсиниктен жоқары болған тынышлықты береди (ямаса ҳеш болмағанда сол арқалы жүреклеримизди сақлайды), ҳәтте Оның Өзи бизди мазалайтуғын барлық жағдайлардан ҳәм олардан мазаланған бишара инсан жүрегинен жоқары болғаны сыяқлы.
О, қандай мәрҳамат! Ҳәтте биздиң қорқыўларымыз да, егер оларды Қудайға қалай алып келиўди билсек, бул таңқаларлық тынышлыққа толыўымыз ушын бир қуралы болып табылады. Ол қаншалық ҳақыйқый.
