Ҳаўарийлер Петр ҳәм Павл гүналардың кеширимлилигин тыңлаўшыларға соншалық шексиз ўағыз еткенде нени аңлатты? Олар шынында да тыңлаўшыларына ҳеш ким гүналардың кеширимлилигине ийе екенине исене алмайды деген пикирди жеткергиси келди ме? Антиохия синагогасында Павл өз тыңлаўшыларына: «Биз сизлерге қуўанышлы хабарды жәриялаймыз», дегенде, оның гүналары кеширилгенине ҳеш ким исене алмайды деген ойды сақлады ма? Егер Инжилдиң жалғыз нәтийжеси жанды гүман ҳәм қорқыўда қалдырыў болса, оны қалай «қуўанышлы хабар» деп атаўға болады? Егер шынында да ҳеш ким кеширимликтиң кепиллигинен баҳара алмайтуғын болса, онда ҳаўарийлик ўағыздың пүткил стили керсинше болыўы керек. Биз онда Павлдың тыңлаўшыларына: «Соның ушын, еркеклер ҳәм аға-инилер, билип қойың, бул турмыста ҳеш ким оның гүналары кеширилген бе, ямаса жоқ па, ҳеш қашан биле алмайды», деп айтқанын күтиўимиз мүмкин. Ҳаўарийлик ўағыз ҳәм тәлимниң пүткил шеңберинде буған уқсас нәрсе бар ма? Ҳаўарийлер ҳәр жерде, ең толық ҳәм анық түрде, гүналардың кеширилиўин крестке қадалған ҳәм тирилген Қутқарыўшыға исениўдиң зәрүр нәтийжеси сыпатында көрсетпей ме? Айрым муғаллимлер тәрепинен соншалық талап етилген нәрсеге, яғный барлық гүналарымыздың толық кеширилгенине исениў қәўипли тәкәббирлик екенине ең алыс ишара да жоқ па? Бул дүньяда Мәсихте мәңги қәўипсизлигимиздиң жайлы анықлығынан ҳеш қашан баҳара алыў мүмкин емес пе? Биз Қудайдың сөзине сүйене алмаймыз ба, ямаса жанларымызды Мәсихтиң қурбанлығына тапсыра алмаймыз ба?
Қудайдың қуўанышлы хабарының жалғыз нәтийжеси жанды үмитсиз абыржыўда қалдырыўы мүмкин бе? Мәсих гүнаны жоқ етти; бирақ мен оны биле алмайман! Қудай сөйледи; бирақ мен исене алмайман! Әттең! Әттең! Егер бул Инжил болса, онда исениўдеги тынышлық ҳәм қуўанышқа хош бол.
