Апостол Павел Фессалоникадагы яс иманлылардынъ оькиметли явабы акында ойланды. Ама, ергили аьдемлердинъ бир боьлиги апостолга эм онынъ хабарына бек карсы болды эм оны кетуьвге мажбур этти. Сонъайдынъ, Павел Фессалоникалыларга биринши хатын йиберди, йыйылысты рухландырмага эм тынышландырмага. Ама, карсыласлар янъы иманлыларды бир неше йоллар мен адастырмага тырыстылар (2 Фес. 2:2–10). Апостол оларга экинши хат йиберди, бириншисин туьзетпеге тувыл, тек сол шабуыллар уьшин косымша ярдам бермеге. Буьгуьнги куьн де усас шартлар бар, эм биз сак болмага керекпиз. Сонъайдынъ, биз аьр дайым Худайдынъ ялгыспайтаган Соьзине кайтып, биз душып турган маьселелерди тексермеге керекпиз.
Олардынъ сыйына, Фессалоникадагы иманлылар Худайдынъ Соьзине кайттылар, ама оларга апостолдан косымша ярдам керек эди, неге десе сол заманда Худайдынъ Соьзи аьли де толык тувыл эди. Бу ярдам бу экинши хатта берилди, оны Павел оларга Иерусалимге кайтып баратырган йолында язды. Душпан оьзининъ шабуылларын давам этти эм буьгуьн де солай этеди. Пайгамбарлык соьзге коьре, бу Шерков коьтерилгеннен сонъ да давам этер. Душпан Худайдынъ халкына «яманлыктынъ сыры» мен карсы турады (2 Фес. 2:7), Рабби бизди Оьзине аькелгенше эм Мукаддес Рух бу ерден кеткенше. Сонъайдынъ Антихрист, «куьна аьдеми», оьзининъ планларын аткарар, Худай Оьзининъ оькиметлик ис-аьрекетлеринде «ялгыслыктынъ куьшин» йиберер, аьдемлер «ялгъанга» исенсин деп (11-нши аят).
Рабби Ийса буьгуьн кайтып келип, Ога тийисли баьрисин Атадынъ уьйине аькелир (Яхья 14:1–6). Сол арада, Ол биздинъ Онынъ иманлы куллары болганымызды ислейди. Биз шыдамлы болайык, бек болайык, эм Ол берген юьклерди шынайы шыдамлык пен коьтерейик! Ол биздинъ баьри затты Онынъ уьшин салганымызга лайыклы.
