Бул дүньяның ҳүкимдары Екинши Адамға қарсы шықты, биринши адамның гүнасы оған берген барлық күш пенен қуралланған еди. Ол Хожаның руўхына Қудайдың әдалатлы ҳүкими сыпатында өлимниң барлық күшин ҳәм барлық қорқынышларын бағыттады. Ийса булардың бәрин ең жоқары күшинде ҳәм барлық қорқынышлы интенсивлигинде қарсы алды. Сонлықтан, биз мынадай сөзлерди еситемиз: “Мениң жаным өлимге шекем қатты қайғылы.”
Өзиниң халқын қутқарыўды, Өзиниң ағзаларына мәңги өмир бериўди, Қудайдың қәлеўин ҳәм кеңеслерин әмелге асырыўды мойнына алған Ол, адамның жағдайының барлық ақыбетлерин қарсы алыўы керек еди. Олардан қашып қутылыў жоқ еди. Ол олардың бәринен өтти, бирақ Ол олардан жалғыз өтти, себеби Одан басқа ким буны ислей алар еди? Ол, ҳақыйқый Кеме, Өзиниң халқының қурық жерден өтиўи ушын жол ашыў ушын өлимниң қараңғы ҳәм қорқынышлы дәрьясынан жалғыз өтиўи керек еди.
Бирақ Хожамыз тек ғана шайтанның бул дүньяның ҳүкимдары сыпатындағы барлық күшин, Қудайдың әдалатлы ҳүкими сыпатындағы өлимниң барлық күшин, қулаған адамның барлық зорлығын ҳәм ащы душпанлығын қарсы алған жоқ, булардан да әлде қайда үлкен нәрсе бар еди. Адам ҳәм шайтан, жер ҳәм тозақ өзлериниң ең жоқары дәрежесин ислегенде, Берекетли Оның руўхы өтиўи керек болған қараңғылық ҳәм өтпес қараңғылық аймағы қалды, оған адам ойы кириўи мүмкин емес. Биз тек ғана шегараларда турып, бас ийип, айтып болмас табыныўдың терең тынышлығында, сол жерден шыққан қатты ҳәм ащы налыўды, сондай-ақ “Мениң Қудайım, Мениң Қудайım, не ушын Сен Мени таслап кеттиң?” деген сөзлерди тыңлай аламыз. Мәңгилик өзи де буны ашып бериўге жетерли болмайтуғын сөзлер.
Бул жерде биз тоқтап, биз ушын өмир алыў ушын булардың бәринен өткен Оған мәңги ҳәм улыўма мақтаў, ҳүрмет ҳәм табыныўды тағы бир мәрте бериўимиз керек. Жүреклеримиз Оған табынсын! Еринлеримиз Оны мақтасын! Өмирлеримиз Оны даңқласын! Тек ғана Ол мүнәсип.
