Олай болса, жемістің рухани маңызы неде? Жеміс – сенушідегі Мәсіхтің көрінісі деп айта алмаймыз ба? Ғалаттықтарға 5:22–23-те: «Рухтың жемісі – сүйіспеншілік, қуаныш, тыныштық, шыдамдылық, мейірімділік, жақсылық, адалдық, жұмсақтық, өзін-өзі ұстау» деп оқимыз. Алайда, бұл Мәсіхтің осы дүниеден қорлықпен өткеніндегі әдемі сипаттамасы емес пе? Демек, егер мұндай жеміс сенушілерде көрінсе, бұл Оның халқында Мәсіхтің қайта жаңғыруына әкеледі. Мәсіх жеке өзі бұл көріністен кетті, бірақ Құдайдың ниеті – Мәсіхтің сипаты Мәсіхтікілерде әлі де көрінуі керек. Мәсіх Жеке Өзі Әкенің үйіне кетті; Мәсіхтің сипаты жердегі Оның халқында жалғасуда.
Жеміс – бұл дарындылықты, қызметті немесе жұмысты дәл орындау емес. Біз шынымен де «Иемізге лайықты жүруге, Оны толықтай қуантуға, әрбір жақсы істе жемісті болуға» шақырыламыз (Қол. 1:10). Бұл үзінді жеміс берудің жақсы істермен қаншалықты тығыз байланысты екенін көрсетсе де, оларды анық ажыратады. Жақсы істер Мәсіхке ұқсас түрде жасалуы керек, сонда адамға пайдалы істерде Құдайға қолайлы жеміс табылады. Табиғи адам көптеген жақсы істер жасай алады, бірақ мұндай істерде Құдай үшін жеміс болмайды. Егер қызмет пен жұмыс жеміс болса, ол негізінен дарындылық пен қабілеті барлармен шектелер еді; бірақ егер жеміс Мәсіхтің сипаты болса, онда ол әрбір сенуші үшін, ең қарттан ең жасқа дейін, жеміс беру мүмкіндігі, сондай-ақ артықшылығы болады.
Мәсіхті сүйетін және толығымен сүйкімдінің кемелдіктеріне таңданатын кім, Оның рақымдарын қандай да бір дәрежеде көрсеткісі келмейді және осылайша жеміс бергісі келмейді?
