Бұл ұлы пайғамбарлықтың қызықты ерекшеліктерінің бірі - оның жазылған уақытынан 700 жыл өткен соң орындалатын болса да, өткен шақта жазылғандығы. Киелі кітап зерттеушілері мұны пайғамбарлық кемел шақ деп атайды. Шынында да, ол біздің дәуірімізден тыс уақытқа, болашақ уақытқа, Құдайға сенетін еврей қалдығы Ишая 53-ті өз мойындауына айналдыратын уақытқа қарайды. Шабыттың шындығы мен күшіне қандай тамаша куәлік!
«Жақыптың қиыншылық» кезінде кейбір еврейлер Мәсіхтің азаптары олар үшін болғанын түсінеді. 3-аятта айтылған және мұнда қайтадан айтылған қайғылар мен мұңдар Мәсіхтің мойнына алғаны болып көрінеді!
Олар Оны жек көрді және Оны өз патшасы ретінде бағаламады; керісінше: «біз Оны Құдай ұрған, соққан және азаптаған деп есептедік». Айқышқа керілу қорқынышты болды, және оны бастан кешірген кез келген адам Құдайдың қарғысына ұшырағаны анық. Шынында да, олардың өз жазбаларында: «асылған адам Құдайдың қарғысына ұшыраған» (Заң. 21:23; салыстырыңыз Ғал. 3:13) деп жазылған. Олардың басшылары Оны осы себепті айқышқа кергісі келді. Ешбір еврей айқышқа керілген мәсіхке ешқашан сенбейді. Бұл олар үшін үлкен кедергі болады (1 Қор. 1:23). Сондықтан олар Пилаттан Оны айқышқа кергізуді талап етті, бірақ ол: «Оны өздерің алып, өз заңдарың бойынша соттаңдар» (Жохан 18:31) деген болатын. Шын мәнінде, ол: «Оны алып, таспен ұрсаңдар да маған бәрібір; тек мені араластырмаңдар» деген еді. Бірақ олар одан сайын айқайлады: «Оны алып кетіңдер, алып кетіңдер! Айқышқа керіңдер!» (19:15).
Ол шынымен де «Құдай ұрған»; Ол «біз үшін, және олар үшін қарғысқа айналды».
