Биз Қудайға болған әпиўайы исенимимиздиң жоқлығынан қанша нәрсе жоғалтатуғынымызды аз билемиз. Исенимсизлик ҳәрдайым илаҳий күш ҳәм жақсылықтың көриниўине кедерги болады. Бул биздиң жеке тарийхымызда ҳәр күни әмел етеди. Егер биздиң исенимсизлигимиз көриў майданын басқа объектлер менен толтырса, Қудай Өзин көрсетпейди. Басынан ақырына шекем тек ғана Қудай болыўы керек. «Жаным, тек ғана Қудайды үнсиз күт… Оған ҳәрдайым исен» (Забур 62:5, 8). Бул исенимниң тили: «Тек ғана Қудай» ҳәм «ҳәрдайым». Бул ҳақыйқый берилгенликтиң тийкары, беккем ҳәм шайқалмас тийкары, ҳәм бул тийкарды ҳақыйқый ийелеген жан ҳәрдайым табыныў руўхы менен кийинген болады. Исеним Қудайға сүйенеди; Қудай Өзин исенимге ашып береди; ҳәм исеним мақтаў ҳәм табыныў сөзлери менен жуўап береди. Ҳеш нәрсе буннан әпиўайырақ ҳәм жер жүзинде буннан берекетлирек бола алмайды. Исеним Қудайға ҳәрдайым мына сөзлер менен мүрәжат ете алады: «Ийе, Сен мени билесең; биз сол ески шартлардамыз». Берекетли шартлар! Оларды жақсырақ түсинейик!
Бул дүньяда өз жанларымыздың сыры ҳәм жеке тарийхымыздың барлық майда-шүйделеринде, күн сайын Қудай менен ис көриўдей ҳеш нәрсе жоқ. Бул аңсат шайқалмайтуғын тынышлық, аңсат қозғалмайтуғын турақлылық, инсанның ойлаўы ҳәм сөйлеўинен мухаддес ғәрезсизлик береди. Бул дүньяны қоршап турған атмосфера бар, соншалық тығыз, соншалық қараңғы, соншалық депрессиялық, оны тек ғана исеним көзи тесип өте алады. Биздиң өз жүреклеримиз де исенимсизликке толы, ҳәрдайым тири Қудайдан айырылыўға таяр. Сонлықтан, биздиң жеке исенимимиздиң тийкарларын беккемлеўге соншалық үлкен мутажмиз, сонда биздиң берилгенлигимиз анығырақ түрде болыўы мүмкин.
