Жаңа Өсиет пен оның тарихымен таныс әрбір адам елші Пауылды Мәсіх үшін еткен еңбегі үшін жоғары бағалайды. Сол сияқты, Барнабаны қарастырғанда, оның мінезі мен қызметіне әрқашан таңданамыз, «Киелі Рухқа және сенімге толы жақсы адам» (Елшілердің істері 11:24). Алайда, оларды қызмет командасы ретінде ойлағанда, біздің ойымыз Пауылдың екінші миссионерлік сапарының басындағы оқиғаға – олардың қызметіндегі үзіліске, олардың арасындағы қатты дауға және олардың жолдарының бөлінуіне (15:38–40) – шоғырланады. Бұл бізді қайғы мен алаңдаушылықтың ащы дәмімен қалдырады.
Осыған байланысты, бүгінгі мәтін жігерлендіретін және үйрететін. Пауылдың Қорынттықтарға жазған хаты Барнабамен қызмет бөлінгеннен кейін шамамен сегіз жыл өткен соң жазылған. Ол Барнабаны атымен атайды: ол өзінің бұрынғы әріптесін, өзі сияқты, Иеміздің ісінде өзін-өзі қамтамасыз еткен және өз қолдарымен еңбек еткен адам ретінде сипаттайды. Мұнда ешқандай реніш немесе шектеу жоқ. Ол Барнабаны Иеміздің ісіндегі өзін-өзі құрбан етудің үлгісі ретінде пайдаланды! Сондай-ақ, бұл екі тақуа бауырдың ешқашан басқа бауырларды өз келіспеушіліктеріне тартпағанын; хаттар жібермегенін немесе өз позициясын ақтау үшін партия құрмағанын көру тамаша. Бұл біз үшін үлгі.
Мәсіх бізді Құдаймен татуластырды, сондықтан сенушілерге «татуласу қызметін» тапсырды (2 Қор. 5:18–19). Пауылдың бұл сөздері маңызды, бірақ егер біз, әулиелер ретінде, қиындықтар немесе келіспеушіліктер туындаған кезде өзара татуласа алмасақ, күнәкарға татуласу ізгі хабарын қалай уағыздай аламыз? Құдай бізге Пауыл мен Барнабаның үлгісін қалдырды: христиандық татуласу мен бейбітшілік қасиетін үлгі еткен адамдар. Олардың ізімен жүрейік!
