Көптөр кылымдар бою бул суроону берип, муну кылууга негиз бар деп ойлошкон. Бирок Кудай эмне үчүн мындай кылат деп сураганда, биз тайгак жерде турабыз. Ал эгемендүү Карапачы, биз менен, чопо менен, Өзү туура деп эсептегенди кыла алат (Жеремия 18:4). Кудайдын жолдорун, сүйүүсүн же акылмандыгын суроого биз кимбиз? Ал бизге айтат: «Менин ойлорум силердин ойлоруңар эмес, силердин жолдоруңар Менин жолдорум эмес... Анткени асман жерден канчалык бийик болсо, Менин жолдорум силердин жолдоруңардан, Менин ойлорум силердин ойлоруңардан ошончолук бийик» (Ышая 55:8-9 NKJV).
Кудай «айыпсыз жана түз, Кудайдан корккон жана жамандыктан качкан» деп мактаган Байыркы Келишимдеги патриарх Аюб (Аюб 1:1), бир күнү көптөгөн кырсыктарга бир убакта кабылып, чоң байлыгын жана он баласын тең жоготкон. Көп өтпөй ал «буттун таманынан башынын чокусуна чейин ооруткан жаралар» менен жабыркаган. Башында ал Кудайдын колунан келген бул коркунучтуу азапты кабыл алып, оозу менен күнөө кылган эмес, Кудайды жамандык менен айыптаган эмес (Аюб 1-2). Бирок андан кийин көптөгөн бөлүмдөрдө Аюб достору аны жашыруун күнөө менен айыптаганда өзүн актоого аракет кылып, ал сыяктуу адил адам эмне үчүн мынчалык коркунучтуу азап чегиши керек деген суроо менен күрөшкөн. Анын азабы Шайтандан келгенин, ал аны Кудайга каршы жана Кудайды ага каршы бурууга аракет кылганын билгенби же жокпу, бизге айтылган эмес. Бирок акыры ал бата алган, Кудайдын улуулугун таанып, өзүнүн адилдигин талап кылбастан, өзүн жек көргөн.
Элчи Пабыл, албетте, Кудайды тааныган, сүйгөн, баш ийген жана кызмат кылган адам катары квалификацияланган. Анын «денесиндеги тикенек» эмне болгонун так билбесек да, көпчүлүк ойлогондой, бул кандайдыр бир физикалык оору болгон деп божомолдоо акылга сыярлык. Ал бизге айтат: «Бул нерсе жөнүндө мен Теңирге үч жолу жалынып, ал менден кетсин деп сурандым. Ошондо Ал мага айтты: ‘Менин ырайымым сага жетиштүү, анткени Менин күчүм алсыздыкта жеткилең болот’» (2 Корунттуктарга 12:7-9).
Пабыл бизге бул абдан оор тажрыйба аркылуу эмнени үйрөнгөнүн да айтат: «Ошондуктан мен өзүмдүн алсыздыктарым менен кубаныч менен мактанам, ошондо Масихтин күчү менин үстүмдө турсун. Ошондуктан мен алсыздыктарда, айыптоолордо, муктаждыктарда, куугунтуктарда, кыйынчылыктарда, Масих үчүн ырахат алам. Анткени мен алсыз болгондо, мен күчтүүмүн» (2 Корунттуктарга 12:9-10).
Эгер Кудай Өзүнүн жашоосуна жагымдуу болгон жана оорулуу болгон ар бир ишенгенди айыктырса, биз Анын колунан көп нерселерди алып, негизинен өзүбүздүн акылмандыгыбызды жана каалоолорубузду Аныкынан жогору коймокпуз. Ал ооруну бизди Өзүнө жакындатуу же башка жол менен үйрөнбөй турган сабактарды үйрөтүү үчүн колдонушу мүмкүн. Кээде, Аюбдун жана Пабылдын учурларындагыдай, ишенген адамдын жашоосундагы оору акыры башкалардын жыргалчылыгына да кызмат кылышы мүмкүн. Анткени, биз Кудайдын Сөзүндө берилген бул мисалдардан дагы эле үйрөнүп жаткан жокпузбу?
Көптөгөн христиандар элчилердин өздөрүнүн жаңы динге өткөндөргө айткандарын унутушат, же атүгүл ачууланып четке кагышат: «Биз көптөгөн азап-тозоктор аркылуу Кудайдын Падышалыгына киришибиз керек» (Элчилер 14:22). Кудай бизге бул дүйнөдө жеңил жашоону убада кылган эмес. Ал бизге оорулуу болгон ишенимдүү ишенгендердин мисалдарын берген – Тиметей (1 Тиметей 5:23), Трофим (2 Тиметей 4:20) жана Епафродит (Филипиликтер 2:25-30). Алардын ичинен акыркысы гана айыктырылган, жана Пабыл муну күтүлө турган, кадимки же талап кылына турган нерсе катары эмес, өзгөчө ырайым катары эсептеген. Бирок кандай гана жагдай болбосун, биз Кудайдын ырайымы бизге жетиштүү экенин дайыма табабыз. Биздин Теңирибиз Иса сыяктуу, биз жеңилдик үчүн тилене алабыз, бирок кошумчалайбыз: «Менин эркиме эмес, Сенин эркиңе болсун» (Марк 14:36).
