Аян 10:7
«Сыр» деген сёз Джангы Антда жыйырма кереден артыкъ тюбейди, Эски Антда уа бир кере да тюбемейди. Бу сёз бизге Худайы затланы табийгъый мадарла бла ангылап болмагъанын, алай а Сыйлы Рухну саугъасы болгъанлагъа къуру ангылашыннгыча Сыйлы Китапда джазылгъанын билдиреди. Рухну хар сыргъа да ачхычы барды, эмда аланы Худайыны сырларын излеген Сыйлылагъа ачарыкъды. Онбеш тюрлю сыр барды, эмда биз бу сырны юсюнден сёлеширге излейбиз, Худайыны Сыйлыларыны арасында сынаулу эмда къайгъылылагъа джубандырыучу сёз болур деп умут этиб. Заманны джанындан ол бизге ачыллыкъ ахыр сыр боллукъду, биз кёргенибизча.
Худайыны сырын ангылау
Аян 10-да айтылгъан Худайыны сыры Колоссалылагъа 2-де айтылгъан Худайыны сыры бла бир тюлдю. Экинчи Сыйлы Китапда ол Худайыны кенешини ачылыууду, ол заман башланнганчы къуралгъанды, эмда джуртлулагъа да, джуртсузлагъа да алгъыш бериуню кёз аллында тутады. Мында ол Худайыны джолларына байламлыды, эмда кёкге да, джерге да алгъыш бериуню кёз аллында тутады.
Колоссалылагъадагъы Худайыны сыры Масих Худайыны онг къолунда махтауда орнун алгъанында эмда Сыйлы Рух христиан джыйылыугъа тюшгенинде, алада Масихни къурагъанында эмда аланы Масихге махтауда байлагъанында башланнганды; алай а Аян 10-дагъы сыр Эден бахчасында башланнганды, эмда келлик дуниягъа дери тамамланмаз. Ол Худайыны джердеги джоллары бла байламлыды; нек ол аманлыкъны, азапны эмда Худайыны Сыйлыларыны къысталыуун джарашдырады. Хар заманда азап чекген Сыйлыла къаллай бир кере «Нек? Нек? Нек?» деб къычыргъандыла?
Азап чекдириучю соруу: «Нек?»
Керек заманлада Худайы Сыйлылагъа азап чекдириучю къычырыкъгъа себеб болгъан болумланы джарашдыргъанды:
«Нек бу мени джашауымда джарашдырылгъанды?» Алай а джууап, аланы проблемасына чечим берилмегенди. Биз сорургъа боллукъбуз: «Бир заманда джууап болурму, Худайы нек бу къыйын затланы халкъына тиерге джарашдыргъанын ачармы?» Бизге бары да ачыллыкъды, эмда бу дунияда джарашдырылгъан хар аманлыкъны джууабы боллугъу кёрюнюр деп ишексизбиз. Бу биз эс бёлген джерде юретилгенди. Бу джерни бютеудуния халиси болгъаны ачыкъды, алай а ол бары затланы да ичине алса да, биз аны бюгюн бизге къалай тийгенини юсюнден сёлеширге излейбиз. Масихни сюд тахтасында бары да ачылгъанын кёрюрюгюзге ишек джокъду; алай а джердеги Сыйлыла эмда бютеу дуния бу ачылыуну бу джер къарагъан замангъа дери кёрмез.
Биз бу дунияда этилген аманлыкъланы эсге алгъаныбызда, эмда Худайы аланы нек джарашдыргъанын соргъаныбызда, керек заманлада сырлы болгъанбыз. Бары да бу джерде къатышханды, нек десенг, биз аны Худайыны хар замандагъы пайхамбарларыны эмда Сыйлыларыны шагъатлыгъы бла байламлы болгъанын кёрюрюкбюз.
Худайыны сёзлери эмда сынаулу ийнанч
Худайы хар заманда да бу джерге, болгъан хар аманлыкъгъа къарамай, алгъыш келтирлигини шагъатлыгъын бергенди. Биз бу кёрюннген кечигиуню кюнюнде сабырлыкъ бла сакълагъаныбызда, Худайы сёзлерин унутханча кёрюнюрге болгъанды.
Алай а биз ишексизбиз, Худайы белгили затланы сёз берген эсе, Ол аланы кесини заманында, бизни оюмларыбызгъа кёре тюл, сёзсюз тамамларыкъды. Ол арада, Ол бизни ийнанчыбызны биз чыдаргъа чакъырылгъан кёб сынаула бла сынаргъа джарашдырады, эмда бизге, ийнанчы болгъанланы атасы Ибрахимге керек болгъаныча, «Ол сёз бергенни тамамларгъа да къолундан келгенине» (Римлилеге 4:21) ишексиз болургъа керекди.
Маллаик эмда кечигиуню ахыры
Аян 10-чу бёлюмню башында, биз бир маллаикни къолун кёкге кётюрюб, бир аягъы тенгизде, башха аягъы уа джерде тургъанын окъуйбуз, алай бла бютеу аламны Худайыгъа излеб.
Биз муну бизни Раббыбыз Иса Масихни, Худайыгъа къуллукъ этиб, бютеу аламны къолуна алыргъа эмда Худайыны махтауу ючюн бары затланы да оноуун этерге джарашхан сураты болгъанын ангылайбыз. Муну кёз аллында Ол айтады: «энди кечигиу болмаз». Бизге да ишексизди, муну тамамланыргъа керек болгъан толу заманы джетинчи маллаик таууш этерге башлагъанында боллукъду.
Бу Худайыны энди «сыр» бла ишлемезлик, эмда энди аманлыкъгъа чыдамазлыкъ, алай а кёкде да, джерде да къорууларгъа ишлегенни ачыкъ кёргюзтюр заманы боллукъду.
Худайыны джолларыны ачылыуу
11:15-чи бёлюмде, биз окъуйбуз: «Эмда джетинчи маллаик таууш этди». Бу 10-чу бёлюмде маллаик айтхан заманды, ачылыу заманы, Худайы нек бу дунияда кесини ишлеринде этгенича этгени барына да ачылгъанында. Биз бу ачылыуну кёргенибизде не этерикбиз? Биз джерге тюшюб, Худайыгъа шукур этерикбиз! Масих алай бла бютеудуния оноугъа ие боллукъду, эмда ол кюч бла Сыйлылагъа бу дунияда Аны къуллугъунда ётген хар сагъат ючюн саугъа берликди. Пайхамбарлада сёз берилген бары да тамамланныкъды, эмда сакълагъан эмда къуллукъ этген Сыйлыла тийишли саугъа алырлыкъдыла. Джерни бузгъанла кеслери бузуллукъдула; бары да кёкде да, джерде да Худайыны махтауу ючюн джорукъгъа салынырлыкъды, эмда бары да Масихни уллулугъу бла толлукъду.
Худайыны оноуларыны чуруму алай бла белгили боллукъду; эмда джыйылыу, джыйырма тёрт къартны халисинде кёрюнюб, Худайыгъа табынырлыкъды эмда Анга шукур этерликди. Ол замангъа дери Худайыны джолларын сорургъа кюрешмейик, кесибизни юсюбюзден да, миллетлени юсюнден да, алай а ишексиз болайыкъ, кёргюзтюу кюнюнде бары да кёргенибизде, Худайы халат этмегенин, эмда бюгюн бизге кёб кёз джаш тёкдюртген ол къайгъыланы ол кюн шукур этиуню чуруму боллугъун кёрюрюкбюз.
