Бу гъузель Мезамрда биз иманлы бир инсаннынъ сынавлар ортасында Раббимизде ярдым ве тюкенмез къайнакъ тапкъаныны коремиз. Биринджи ает асылында бир суальдир. Оны бойле окъумакъ керек:
«Козьлеримни дагъларгъа котерерим: ярдымым къайдан келир?» (R.V.) Аллаhтан къоркъкъан инсан сынавлар ве къыйынлыкъларнен къаршылаша, амма озь башына бу вазиетлерни енъмеге къувети олмагъаныны анълай. Огъа «ярдым» керек. Сынав къаршысында эксикликнинъ энъ буюк къайнагъы, чокъ вакъыт, озь кучюмизнен я да озь акъылымызнен сынавны енъе биледжегимизни тюшюнмеге себеп олгъан озь-озюне ишанчтыр. Биз огренмелимиз, ве бу эски Петрус киби, ачы теджрибелернен ола билир ки, сынав ве весиве къаршысында озь ичимизде ич бир кучюмиз ёкъ. Эр адымда бизге сынавда къол тутмакъ ве бизни сынавдан кечирмек ичюн бир ярдымджы керек.
Ярдымгъа мухтадж олгъаныны анълагъанда, Мезамрджынынъ руhунда дерhал «Ярдымым къайдан келир?» суали догъа. О, къуветли, асыллы ве къыбырдамаз косьтерген дагъларнен сарылгъан, дуньяда да къуветте сабит ве душман тарафындан енъильмез косьтергенлер олгъаны киби. Амма биз эр анги бир инсангъа ишана билемизми? Пейгъамбер Еремия бизге айта:
«Акъикъатен, тепелерден ве дагълар чокълугъындан къуртулыш беклемек бошкъадыр: акъикъатен, Раббимиз Аллаhымыздадыр Исраильнинъ къуртулышы» (Еремия 3:23). Ярдымгъа мухтадж олгъаныны ве инсан ярдымынынъ бошкъа олгъаныны анълагъанда, такъвалы инсан яратылгъандан Яратыджыгъа чевириле, ве пек берекетли бир шекильде айта:
«Ярдымым кокни ве ерни яраткъан Раббимден келир.» О, Раббимде ярдым олгъаны акъкъында умумий бир акъикъатны къабул этмеге къайтмай, аксине, саде шахсий иманнен, «Ярдымым Раббимден келир» дей.
Мезамрнынъ къалгъан аетлеринде Аллаhнынъ Руhу бу саде имангъа, Раббимден ярдым беклеген кимсенинъ берекетлерини бизге ачыкълап джевап бере. Бу аетлерде текрарлангъан тек бир фикир, Раббимнинъ даимий бакъымыдыр. «Къорумакъ» сёзю Мезамрнынъ хас сёзюдир. 7 ве 8 аетлердеки «сакъламакъ» сёзюнинъ «къорумакъ» оларакъ терджиме этильмеси керек олгъаныны унутмадан, бу джесарет береджен сёз сонъки алты аетте алты кере кечтигини фаркъ этерсиниз.
О, аягъынънынъ къыбырдамасына ёл бермез
Биринджиден, руh огренди ки, Раббимден ярдым беклегенде, о, эр тюрлю къоркъунчлар арасында къоруныр. Аниден кельген къоркъунчларнен къаршылашкъанымыз, харабеликлер яраткъанымыз куньлерде, бу сёзнен джесаретленмек не къадар яхшыдыр:
«Аниден кельген къоркъунчтан, я да яманларнынъ харабелиги кельгенде къоркъма. Чюнки Раббим сенинъ ишанчын олур, ве аягъынънынъ къыбырдамасына ёл бермез» (Аталар Сёзлери 3:25, 26). Эгер козьлеримизни Раббимден айырсакъ, ве яманларнынъ кечиджи рефаhынен огърашсакъ, Мезамр 73-нинъ адамы киби, «Аякъларым эп къайтып къалды; адымларым аз къалды сыргъаны» демек керек ола билирмиз. Раббимге бакъып, ве Раббимде севинип, эски Анна киби айта биледжегиз: «О, азизлерининъ аякъларыны къорур… чюнки кучнен ич бир инсан енъмез» (1 Самуэль 2:1, 9).
Юрген ёлумыз базен къаба, душман hилелери ве тузакъларынен къаршы чыкъа билир; весивелер чокъ ола билир, ве къыйынлыкълар догъа билир – бутюн бу сынавларгъа Раббим ёл бере билир – амма бир шейге ёл бермез: О, Огъа ишангъанларнынъ аякъларынынъ шerefке апартыджы ёлдан къыбырдамасына ёл бермез. Бойлеликнен, келеджек Мезамрда, Раббимнинъ «О, аягъынънынъ къыбырдамасына ёл бермез» сёзюне джевап оларакъ, такъвалы руh энъ буюк ишанчнен айта билир: «Аякъларымыз сенинъ къапуларынъ ичинде турар, эй Ерусалим» (Мезамр 122:2). Раббимнинъ Петрускъа сонъки сёзлери «Мени такъип эт» эди. О, христиан ичюн ёлуны бельгиледи, ве эгер, тюкенмез ярдымымыз оларакъ Месихке козьлеримизнен, Оны такъип этсек, бу, Онынъ кеткени шerefнинъ теренликлерине къадар апартыр.
Къуртарыджымызнынъ кеткени ёл Оны Бабасына ве Аллаhына апарды Онынъ шимди тахтта олгъаны ерге, Ве Онынъ кучю ёлда бизимки олур. Сени къоругъан уюмаз. Бах, Исраильни къоругъан не уюмаз, не де юкъламас.
Экинджиден, Раббимге саде иманнен бакъкъан кимсе, Онынъ бакъымынынъ тюкенмез олгъаныны огренди. Бир авуч, табиат ичюн пек парлакъ бир шeref къаршысында дагъда юкълап къала билир; ве багъчада, бизим сабырымыз ичюн пек терен бир къайгъы къаршысында да юкълап къала билир; амма бизим къорувшымыз олгъан О, «не уюмаз, не де юкъламас». Эски Юнус киби, имансыз бир азиз «терень юкъуда» ола билир, Раббим ишлегенде, ель котерильгенде, денъиз къутургъанда, геми баткъанда, ве дунья инсанлары титрегенде биле, амма бир Кимсе бар ки, дуньяда олгъан озьлерини севген, оларны сонъуна къадар, омюрнинъ бутюн боранлары арасында озьлерине бакъмагъа ич бир вакъыт токътамагъан бир севгинен севе.
Сен ёрулмазсын, энъ мерхаметли Раббим, Биз ёрулсакъ да; Вакътында, къол туткъан сёз Юреклеримизге бильдирсин. Раббим сенинъ къорувшынъдыр: Раббим сенинъ сагъ къолунъдаки кольгенъдир.
Учюнджиден, Раббимден ярдым беклегенде, руh Раббимнинъ ярдымынынъ эр вакъыт эльде олгъанына эмин олур. Сагъ къолумыздаки бир дост, эр анги бир дакъикъада мураджаат эте биледжегимиз бир досттыр. Бойлеликнен Давут айта билир: «Раббимни эр вакъыт огюмде туттым: чюнки О, сагъ къолумдадыр, мен къыбырдамам.» Озь-озюне ишангъан яман инсан, «юрегинде къыбырдамам деди», тек Раббимнинъ укюмю алтына тюшмек ичюн (Мезамр 10:6, 16). Сагъ къолундаки Раббимге ишангъан такъвалы инсан, «къыбырдамам» дей билир. Устюнелик, оны энъ буюк ишанчнен айта билир, чюнки эгер Раббим айтса:
«Сени ич бир вакъыт ташламам, не де терк этмем,» биз джесаретнен айта билемиз: «Раббим меним ярдымджымдыр, ве инсаннынъ манъа не япаджагъындан къоркъмам» (Ибранийлер 13:5, 6). Янымда бир Дост олгъаныны анъламакъ не къадар яхшыдыр – эр къыйынлыкъта ёл косьтермек ичюн бутюн акъылгъа саип, эр къаршылыкъны енъмек ичюн бутюн къуветке саип, эр къайгъыда бутюн шефкъаткъа саип, ве эр зayıflıq ичюн бутюн лютуфкъа, ве эр мухтаджлыкъ ичюн мерхаметке саип.
Боран тышымда къутурса да, Юрегим алчакъ олса да, Аллаh этрафымдадыр, Ве мен къоркъа билеримми? Кунеш кундюз сени урмаз, не де ай гедже.
Дортюнджиден, Раббимден ярдым беклеген иманлы, эр мевсимде къорунаджагъына эмин олур. Дженклешкен миллетлер дуньясында, «кундюз» ве «гедже» эр вакъыт мевджут къоркъунчларнен къаршылашмакъ керекмиз. Раббим иманлыгъа «Сен бу къоркъунчларнен башкъалар киби къаршылашмазсын» демей, аксине, О, айта:
«Эгер Мени ‘сыгъынагъынъ’ япсанъ, ве Манъа ‘ишансанъ’, ‘Гедже къоркъунчындан къоркъмазсын; не де кундюз учкъан окътан. Не де къаранлыкъта юрген вебадан; не де оглен вакъты харап эткен ёкъ этиджиликтен’.» (Мезамр 91:2, 5, 6).
Раббим сени бутюн яманлыкътан къорур: О, сенинъ руhунъны къорур.
Бешинджиден, Раббимден ярдым беклеген иманлы, бутюн яманлыкътан къоруныр. Нух куньлеринде олгъаны киби, дуньянынъ коррупция ве шиддетнен артаракъ бельгиленген бир заманда, яманлыкъ чокъ шекиллер аладжакъ. Мукъаддес Китап яман фикирлер, яман хаяллар, яман сёзлер, яман ишлер ве яман иш япкъанлар акъкъында айта. Кок ерлерде бутюн руhаний берекетлернен берекетленген христиан, айрыджа, саhне артында ишлеген «юксек ерлердеги руhаний яманлыкъ» тарафындан къаршыланыр. Бугъан бакъмадан, Раббимге бакъып, иманлы, «Онынъ къуветининъ кучюнен», «яман куньде» душманнынъ эр бир уджумына къаршы тура билир, ве бойлеликнен яманлыкътан къоруныр (Эфеслилер 6:10-13).
Устюнелик, бир куньнинъ не кетиреджегини бильмегенимиз бир дуньяда, Раббимден ярдым беклеген кимсе акъкъында бойле айтыла билир:
«О, яман хаберлерден къоркъмаз: юреги Раббимге ишанып сабиттир» (Мезамр 112:7). Апостол Павлус бизни, «яман инсанлар ве алдаткъанлар даа да яманлашаджакъ, алдатып ве алданып» (2 Тимутей 3:13) бир куньде яшагъанымыз акъкъында икъаз эте. Онынъ куньлеринде о, огъа «чокъ яманлыкъ» япкъанларнен къаршылашмакъ керек эди, амма Раббимге ишанып, о, айта билирди: «Раббим мени эр бир яман иштен къуртарыр, ве мени Онынъ кок Падишалыгъына къадар сакълар» (2 Тимутей 4:14, 18).
Ич бир шей сабит илерилемемизни токътатамаз, Енъиджилерден зияде олурмыз Эгер козьлеримиз, къоркъунч не олса да, Санъа бакъса, ве тек Санъа. Раббим сенинъ чыкъышынъны ве киришинъни къорур.
Алтынджыдан, Раббимден ярдым беклеген руh, Раббимнинъ эр вазиетте тюкенмез бакъымына ишана билир. «Чыкъыш» ве «кириш» тынышсызлыкъ дуньясыны бельгилеген денъишкен вазиетлер акъкъында айта. Инжил куньлеринде, Раббим шагиртлерине айта билирди:
«Сиз озь башынъызгъа бир чёль ерге келинъиз, ве бир аз раатланынъыз: чюнки чокъ кельгенлер ве кеткенлер бар эди, ве оларнынъ ашамагъа биле вакъытлары ёкъ эди» (Марк 6:31). Онынъ шефкъатлы бакъымында Раббим бизге къалабалыкъ дуньядан «айры» раатлыкъ вакъытлары береджек; амма, бу ерде, бу тек «бир аз раатлыкъ» оладжакъ – бу сёзлер бизнинъ текрар арекетте олмакъ керек олгъанымызны косьтере. Эбедий раатлыкъ ичюн илериге бакъмакъ керекмиз. «Аллаh халкъына… бир раатлыкъ къала.» Бу берекетли раатлыкъкъа кирген кимсе акъкъында окъуймыз: «О, даа чыкъмаз» (Ибранийлер 4:9; Вахий 3:12). Бу арада, мухтаджлыкъ дуньясындаки бир омюрнинъ къалабалыкъ айланышында, Раббимден ярдым беклеген кимсе, Раббимнинъ оны эр вазиетте къоругъанына ишана билир.
О, мени къайда ёл косьтерсе де, Ич бир эксиклик мени къайтармаз; Чобаным янымдадыр, Ве ич бир шейим эксик олмаз, Онынъ акъылы эр вакъыт уяна, Онынъ козю ич бир вакъыт къарармаз; О, кеткени ёлуны биле, Ве мен Онынънен юрерим. Бу вакъыттан башлап ве эбедиен
Сонъ оларакъ, огрендик ки, Раббимден ярдым беклеген кимсе, эр вакъыт эбедиен къорунаджагъына эмин ола билир. Мезамрджы, шубесиз, Минъйыллыкъ укюмранлыкъны назарда туткъан эди; христиан бу сёзлерге даа кенъ бир мана бере билир, чюнки о, Бабанынъ эвинде Месихнен ве Месих киби «эбедиен» кечириледжек шerefли бир эбедиетке бакъа, Онынъ кок халкъы ичюн бир ер азырламагъа кеткени ерге. Раббим къойлары акъкъында айта билир:
«Мен оларгъа эбедий омюр берем; ве олар ич бир вакъыт ёкъ олмазлар, не де ич кимсе оларны Меним къолумдан къопкъарып алмаз.» Лука 15-нинъ гъузель ресиминде, Раббим ёкъолгъан къоюныны тапа, «ону омузларына ала», ве «эвге келе». Онынъ къойлары ичюн Онынъ эвинден аз бир шей ярамаз. Биз адаша билирмиз, амма О, къойларыны тапа, оларны кучюнен вакъыт бою къоруй, ве сонъунда бутюн адашкъан къойларыны «ЭБЕДИЙЕН РАББИМНЕН» олмакъ ичюн эвге кетирер.
Бойлеликнен, бу гъузель Мезамрдан огрендик ки, Раббимге ишанып ве Ондан ярдым беклеп, тападжакъмыз:
О, бизни бутюн къоркъунчтан къорур; Онынъ бакъымы тюкенмез олур; Онынъ ярдымы эр вакъыт эльдедир; О, бизни эр мевсимде къорур; О, бизни бутюн яманлыкътан къорур; О, бизни эр вазиетте къорур; О, бизни эр вакъыт эбедиен къорур.
Эй Иса, руhумны къору, Даима Санъа багълы къалып, Ве эгер адашсам, огрет манъа Тез Санъа къайтмагъа.
