СОРАЎ: Мәсихши ушын Нан ҳәм Шараптың бир бөлегин өткермеў дурыс па? Егер нан бөлистирилген болса ҳәм шарап оған кирместен алдын берилип атырған болса, мәсихши не ислеўи керек? Ол нанды сорап, одан үлес алыўы керек пе, ямаса нанды өткергеннен кейин шарапты алыўы керек пе?
ЖУЎАП: «Хожа Ийса сатқынлыққа ушыраған түнде нан алды» (1 Коринфлилерге 11:23 NKJV). Ол крестке баратырғанда алдында не бар екенин билген, бирақ Өзи менен бәнт болыў орнына, Ол Өз шәкиртлери ҳаққында ғамхорлық еткен. Хожа, олардың қыйналатуғынын билип, оларға айтты: «Жүрегиңиз қыйналмасын; Қудайға исенесиз, Маған да исениң» (Юханна 14:1). Ол Ески Ўәсияттан не болатуғынын келтирди: «Мен Шопанды ураман, ҳәм қойлар тарқалып кетеди» (Матфей 26:31; Захария 13:7 қараң). Буллардың бәринде биз Хожаның Өз шәкиртлерине ҳәм, кеңирек айтқанда, бизге де үлкен ғамхорлығын көремиз. Ол бизге болған сүйиўин бул еслеў кешки асының орнатылыўы менен көрсетти, өйткени Ол бизди Өзин еслеўимизди қәлеген. Хожа биздиң умытшақ халық екенимизди биледи, ҳәм биз көп ўақыт Оның жақсылығын әдеттегидей қабыл етемиз.
Ески Ўәсиятта Ол Өз халқын Ехова Қудайын умытпаўға, бирақ Оның ким екенин ҳәм Оның олар ушын ислеген барлық үлкен әжайып нәрселерин еслеўге ескерткен (Девтерономия 8:18-19). Оны еслеўди умытыў, ямаса жарым-жартылай ислеў, тек адамның жүрегиниң жаман жағдайын көрсетеди. «Егер Мени сүйиўсеңиз, Мениң буйрықларымды орындаң» (Юханна 14:15). Оны нан жеў ҳәм шарап ишиў арқалы еслеўимиз Оның тек қәлеўи емес – бул буйрық: «Мени еслеў ушын буны ислең» (Лука 22:19). Буннан тысқары, адамның жүреги оның ғәзийнеси болған жерде болады, «өйткени ғәзийнеңиз қай жерде болса, жүрегиңиз де сол жерде болады» (12:34).
Хожа айтты, «Еки ямаса үшеўи Мениң атымда жыйналған жерде, Мен олардың арасында боламан» (Матфей 18:20). Биз Оның менен бирге болыўды, Ол болған жерде болыўды, Ол бизден қәлеген нәрсени ислеўди, Оны еслеўди қәлеймиз бе? Ямаса бул биз ушын айрықша әҳмийетли емес пе? Биз шынында да ғамхорлық етемиз бе?
Егер Қудай балаларының өмиринде бәри тәртипте болса, биз Оның алдында Оны еслеў ушын болыўымыз әдеттегидей. Биз сол жерде болыўымыз керек, жүреклеримизди Оған табыныў ушын таярлап, жүреклеримизди излеп, мойынланыўы керек болған нәрсе бар ма екенин көриўимиз керек. Биз сол жерде Хожаның алдында тынышлықта, ҳүрметли кейипте, Оған тийисли нәрсени бериўге таяр болыўымыз керек.
Буны еске алып, биз бул әжайып еслеў тойын – Өз өмирин биз ушын қурбан еткен Хожаның тойын – өткерсек, бул жақсы емес екенин – бәлким, Хожа менен келиспейтуғын жүрек жағдайын көрсетиўи мүмкин екенин түсинемиз. Биз адамның қадағалаўынан тысқары жағдайлар, мысалы, кеселлик ямаса жолдағы бахытсызлық себепли қатнаса алмаўы ямаса ўақтында кире алмаўы мүмкин екенин түсинемиз. Сонлықтан биз шектен тысқары позицияны усламаўымыз керек. Бирақ, ҳәр бир адам не ушын еслеўди өткергенин ямаса кешиккенин билиў ушын өз жүрегин излеўи керек. Бул ғамхорлықтың жоқлығы ямаса әҳмийет ҳәм үстинликтиң жоқлығы ма еди?
Жеў ҳәм ишиў – бул көрсеткиш дослық ҳәм бирлик. Кешигип келиў, шарапты ишип, кейин нанды жеў Хожа берген тәртиптен тысқары. Бул Оның менен ҳақыйқый дослықтың жоқлығын көрсетеди. Буннан тысқары, «Қудай шатасыўдың емес, тынышлықтың авторы» (1 Коринфлилерге 14:33). Сонлықтан, егер биреў кешигип келсе, шарап берилип атырған ўақытта ҳәм нанды өткерген болса, нанды қайта бериўди сораў тәртипсиз ҳәм шатастырыўшы болады. Бул табыныў ҳәм Оны еслеў ағымын бузады ҳәм кедерги болады. Биз онда қалыс қалыў ҳәм кейинги ўақытта ўақтында болыў жақсы болады деп есаплаймыз.
Жуўап берилди
