Қудайдың ҳәр бир дәўири инсанның денесиндеги үлкен қәтесин дәлилледи. Адамнан Нухқа шекем инсан өз ар-намысына қалдырылғанда, жер жүзи зорлық ҳәм бузықлыққа толып, суў тасқыны инсаниятты жойғанда да солай болды; инсанлық ҳүкимет Нухқа тапсырылғанда да солай болды, бирақ көп өтпей Бабыл мунарасын қурыў Қудайдың Ҳүкиметине қарсы қатты қарсылық болды, ҳәм Қудай инсанлардың тиллерин шатастырды. Содан кейин Қудай Ибраҳимди Исраил халқының атасы етип таңлады, оған Он әмирди берди, бирақ бул кәмил нызам астында Исраил тек ғана қәте қылмады, ал Қудайға қарсы шықты. Инсаният сол ўақытқа шекем толық гүнакар екени дәлилленгенликтен, Қудай Өз Улын гүнакарлар ушын қурбанлық етип жиберди, ҳәм содан бери Қудайдың мәрҳаматының узақ дәўири сансыз қымбатлы жанларды қутқарыўда ҳәм оларды Мәсихтиң денеси, Шіркеў ағзалары етиўде таң қаларлық дәрежеде белсенди болды, Раббымыз Ийса айтқанындай,
«Бул тас үстине Мен Өз шіркеўимди қураман, ҳәм Адес дарўазалары оған қарсы тура алмайды» (Матфей 16:18).
Шіркеўдиң гүўалығы: Мәсихтиң кәмиллиги ҳәм инсанның қәтеси
Раббымыз Ийсаның иси абсолют кәмиллик. Оның ислеген исине душпанның барлық күши ҳеш қашан тийисе алмайды. Бирақ жердеги адамларға тапсырылған шіркеўдиң гүўалығы ҳаққында не айтамыз? Ҳақыйқат сол, биз қатты қәте қылдық, ҳәм сол гүўалық жүзлеген, ҳәтте мыңлаған бөлеклерге бөлинип, толық ҳалакатта жатыр. Себеби Қудайдың көзинде шіркеў «үлкен баҳаға ийе бир ғаўҳар», «бир дене», «бир үйүр», оның бирлиги көп жоллар менен баса көрсетилген; бирақ биздиң әмелиятымызда бул бирлик анық көринбейди.
Ҳаўарийлердиң ислери 27-бапта Паўыл минген кеме шіркеўдиң жуўапкершилик орнындағы суўретин көрсетеди. Ол толық суўға батты, бирақ кемедеги ҳәр бир адам сақланып қалды, дәл сол сыяқлы ҳәр бир ҳақыйқый исениўши шіркеўдиң жуўапкершиликтеги қәтесине қарамастан Қудай тәрепинен сақланады.
Жамаатлық қәте арасында жеке жуўапкершилик
Бул қайғылы факт бизди жеңилиўшилер етиўи керек пе? Әлбетте жоқ! Қудай жеңилмеген, бирақ биз өзимизди қайғылы түрде жеңдик. Әтирапымыздағы ҳәмме нәрсе қәте қылса да, жеке адам ҳәли де жуўапкер, ҳәм егер ол Раббымыз Ийсаны биринши орынға қойса, Қудай тәрепинен қоллап-қуўатланады. Бул Паўылдың Тиметейге екинши хатында көринеди, онда ол гейбир адамлар ҳаққында айтады,
«ҳақыйқаттан адасып, тирилиш әллеқашан өтип кетти деп айтып; ҳәм олар гейбирлердиң ийманын жоқ етеди» (2 Тиметей 2:17-18).
Бундай жағдайда жеке адам шіркеўдиң бузылған жағдайын дүзете алмайды, бирақ ол түсиниўи керек,
«Қудайдың беккем тийкары турады, онда мына муҳр бар: Раббымыз Өзиникилерди биледи, ҳәм Мәсихтиң атын атаған ҳәр бир адам нызамсызлықтан кетсин» (2 Тиметей 2:19).
Биз ҳәрдайым ким Оныкы, ким емеслигин биле бермеўимиз мүмкин, бирақ Қудай биледи: бул Оның муҳрдиң бир тәрепи. Биздиң тәрепимиз:
«Мәсихтиң атын атаған ҳәр бир адам нызамсызлықтан кетсин».
Биз Раббымыз Ийсаның атына ҳүрметсизлик келтиретуғын нәрсени таслаўымыз керек. Бирақ оң тәрептен, бизге айтылған:
«әдилликке, ийманға, сүйиспеншиликке, тынышлыққа таза жүрек пенен Раббымызды шақырғанлар менен бирге умтылың» (2 Тиметей 2:22).
Қайғылысы, бул барлық исениўшилерди қамтымайды, бирақ бул Раббымыздың Сөзине бойсыныў болады.
Раббымыздың исин қәдирлеў ҳәм барлық исениўшилерди сүйиў
Биз Қудайдың барлық шіркеўиниң әмелий бирлигин қайта тиклеўге ҳеш қашан үмит ете алмасақ та, Раббымыздың сөзлерин үлкен қәдирлеў өте әҳмийетли:
«Бул тас үстине Мен Өз шіркеўимди қураман, ҳәм Адес дарўазалары оған қарсы тура алмайды»,
ҳәм Раббымыз Ийсаның бул үлкен мәрҳамат мөжизасын әмелге асырыўдағы исиниң кәмиллигине қуўаныў. Бундай көзқарас пенен, биз Қудайдың барлық балаларын қатты сүйемиз, олар менен бирге жүре алсақ та, жүре алмасақ та. Ҳақыйқатқа әмел етпеўимиз Раббымыздың исиниң кәмиллигин, Оның мубарәк Шахсының уллылығына гүўалық беретуғын исин және де айқын көрсететуғынын түсиниў қандай жақсы.
Жуўмақ
Солай етип, өзимизди толық баҳалап, Оған ең жоқары ҳүрмет орнын берип, биз даңқ Раббымыздың ҳақыйқый табыныўшылары сыпатында таярланамыз.
