«Рабби меним ярыгым эм меним куткарувым». Бу не аьдемлик тувыл ма? «Рабби меним яшавымнынъ куьши, мен кимнен коркарман?» Неге Апостол Павел бизге суьйинирге айтады? Филиппиялыларга язганда онынъ ислери яман эди, ама ол корыкпайды. Эгер ол корыкпаса, биз де корыкпаска керекпиз. Забуршы корыкпады, яманлык, душпанлар, сугыс болса да. Неге десе Рабби ярык эди, Рабби куткарув эди, Рабби куьш эди: неге ол корыксын?
Ама эгер сенинъ исениминъ баска бир затта болса, йигилислик болар. Сенинъ исениминъ Раббиде болмага керек. Эгер Раббиде болса, Ол не шартлар болса да йитерли болар; биз тек ярлы, аьлсиз аьдемлермиз, сонъайдынъ биздинъ суьйинишимиз, куьшимиз эм исенимимиз тек Раббиде болмага керек. Ол не болса да йитерли болар, эм эгер биз Ога биздинъ кыйыншылыкларымызды айтсак, Ол бизге англатувдан оьткен тынышлык берер.
«Бир зат» Павелди тутты, «бир зат» Забуршы тиледи.
Бир затты мен Раббиден тиледим, сол затты мен излермен; мен Раббидинъ уьйинде меним яшавымнынъ баьри куьнлеринде яшарман, Раббидинъ аьдемилигин коьрермен, эм Онынъ храмында сорарман.
Биз сол затты тилеймиз бе? Биз сол затты излеймиз бе? Биз аьдемлердинъ айтувы бойынша бек ийги христианлар болырмыз, эм «Раббидинъ аьдемилигин коьруьв» акында бек аз, яде бир зат та билмесмиз.
Раббидинъ аьдемилигин коьруьв
Раббидинъ биздинъ алдымызда болувы баьри зат. Сиз оьзинъизди ялгызламага керек тувылсыз; эгер сиз мектептиде, исте яде уьйде, яде баска ерде болсагыз да, сиз Рабби мен ялгыз калырсыз. Буьгуьнги куьннинъ уьлкен етиспевшылиги – биз Худайдынъ алдында аз турамыз, Раббидинъ аьдемилигин коьрмеге.
Онынъ храмында сорав эм йолбасшылык излев
Сонъайдынъ биз «Онынъ храмында сорамамыз керек». Бу ярыктынъ ери, онда биз йолбасшылык аламыз. Неге бир христиан бир затты дурыс дейди, эм баскасы оны яман дейди? Бу тек сол, олардынъ бири яде баскасы храмнынъ ярыгында тувыл.
Биздинъ колымызда Инжилдинъ болувы йитерли тувыл. Биз Инжилимизди ийги билермиз, Инжилимизди аьдемликли билермиз, эм кыйыншылыкта йолбасшылык акында бир зат та билмесмиз. Эгер биз Инжилдинъ шынайы англатувын эм Худайдан биздинъ йолымыз акында ярык алмагымыз келсе, биз Худайдынъ алдына кирмеге керекпиз.
Оькиметтеги айырмашылыклар – биз Худайдынъ алдында аз турамыз, эм биз бир-биримиз бен бек коьп туьзилемиз. Биз бир-биримизге югиремиз эм айтамыз: «Сен бу акында не ойлайсынъ?» эм «Сен сол акында не ойлайсынъ?» Биз ялгыз калмамыз керек, эсик ябык – биздинъ юреклеримиздинъ эсиги, биздинъ ярлы, акылсыз юреклеримиз, олар мында эм онда юредилер – Худай бизге соьйлесин деп, Мариям Христостынъ аякларынынъ алдында отырып, Онынъ соьзин тынълаганы киби, Худай Онынъ акылын бизге ашык этсин деп. Сол затты Апостол Павел этти. Ол Худайдынъ алдында сол затта турды, ол Худайдынъ акылына аьдемликли ийги ийе эди, коьп аьдемлер баскаша ойлаганда. Ол кыйыншылык заманында эди, ама бир зат та оны кыйнамады, бир зат та оны корытпады.
Суьйиниш курбанлары эм Раббиди куьтуьв
Забуршы айтты: Мен Сенинъ шатырында суьйиниш курбанларын берермен. Неге? Неге десе ол Худайдынъ алдында эди. Кыйыншылыкларга карамастан, душпанларга карамастан ол суьйинип йырлай алды.
Оьзимде мен ярлы затпан, эм мага Рабби куьн сайын эм яшавымнынъ аьр саьатында керек, эм мен Онсыз яшай алмайман. Христостагы меним орным аьдемликли болса да, меним алдымдагы келешек аьдемликли болса да, оьзимде мен ярлы затпан; сонъайдынъ, оьзимнинъ аьлсизлигимди эм затлардынъ шартларын сезип, мен Худайга бурыламан, оларды ялгыз коьтере алмай, эм мен дуга этемен: «Мага Сенинъ йолынъды уьйрет, Рабби, эм мени душпанларым уьшин туьзуьв йолда юрит». Биз сол затта ярлы затлармыз, эм бизге Ол аьр саьат керек.
Ким бизди ташласа да – эм энъ суьйиклиси таслар – Рабби йитерли болар.
Раббиди куьт, ийги юрекли бол, эм Ол сенинъ юрегинъди куьшлендирер: куьт, мен айтаман, Раббиди.
Эгер биз Худайдынъ сырына кирсек, эгер биз Онынъ мен ялгыз калсак, Ол бизге соьйлесин эм биз Онынъ сыбырлавын тынъласын деп, сонъайдынъ Ол биздинъ юреклеримизди баьри затка толык уьстинлиги мен тынышландырады, эм сонъайдынъ биз баскаларга бурылып айта аламыз: Ийги юрекли бол. Корыкпа. Эгер сен аьдемге исенсенъ, корык. Эгер сен шартларга исенсенъ, корык. Эгер сен болаяк бир уьлкен затларга исенсенъ, корык; ама эгер сенинъ алдынъда Рабби болса, сен корыкпаска керек тувылсын. Ийги юрекли бол, эм Ол сенинъ юрегинъди куьшлендирер. Куьт, мен айтаман, Раббиди, Онынъ мен коьп бол, эм Онынъ мен ябык болув не экенин бил, эм Онынъ уьнин тынъла, сол аймакта, соьз этип айтсак, аьдемнинъ уьни кире алмайды, эм сонъайдынъ биз бу сахнада Худай уьшин куьшли болырмыз, эм баскаларды ийги юрекли болмага шакыра аламыз, неге десе Рабби – Рабби, эм бир зат та Оны буза алмайды.
