«Sizler dúnyanıń nurısızlar. ... nurıńızdı shıǵarıń, ...» (Matta 5:14,16). Kale qalasındaǵı mayaqshı óz shıraǵınıń jaqtılıǵı menen maqtanıp atır edi, ol teńizde on liga uzaqlıqtan kórinip turar edi. Bir kelgen adam oǵan: «Eger shıraqlardıń biri óship qalsa ne boladı?» dedi. Ol bul oyǵa qorqıp: «Hesh qashan! Múmkin emes!» dep shıǵırdı.
«Janap,» dedi ol, teńizge isharat etip, «ol jaqta, hesh nárseni kóriw múmkin bolmaǵan jerde, dúnyanıń hár qaysı jerine ketip atırǵan kemeler bar. Eger búgin meniń shıraqlarımnıń biri óship qalsa, altı ay ishinde bir xat keledi, bálkim Hindistannan, bálkim Amerikadan, bálkim men hesh qashan esitpegen bir jerden, aytadı, sol túni, sol saatta, Kale nurı kúńgirtlendi, qaraqshı óz ornın umıttı hám kemeler qáwip astında qaldı! Ah, janap, geyde qarańǵı túnlerde, dawıllı hawalarda, men teńizge qarayman hám pútkil dúnyanıń kózleri meniń nurıma qarap turǵanday sezemen. Óship qala ma? Kúńgirtlene me? Hesh qashan!»
Ákemizdiń raxmeti jaqtı nur shashadı, Onıń mayagınan máńgi Biraq bizge Ol saqlawdı beredi Jaǵa boyındaǵı nurlardıń.
Gúnáh túni qarańǵılıqqa batırdı, Ashıwlı tolqınlar qattı gúrkireydi; Qızǵın kózler baqlap, intizar bolıp, Jaǵa boyındaǵı nurlar ushın.
Álsiz shıraǵıńdı dúzet, tuwısqanım: Bir kambaǵal teńizshi dawılǵa ushıraǵan, Házir portqa jetiwge háreket etip atırǵan, Qarańǵılıqta joǵalıp qalıwı múmkin.
Tómengi nurlar janıp tursın! Tolqın boylap nur shashıń! Bir kambaǵal, álsiz, gúresken teńizshi Siz qutqarıwıńız múmkin, siz saqlawıńız múmkin.
«Sebebi sizler bir waqıtlar qarańǵılıq edińiz, biraq házir Rabbimizde nurısızlar: nur perzentleri sıyaqlı júriń: ...» (Efislilerge 5:8)
«Rabbim, meni Sen ushın nurlandırıp tur, Oh, meni Sen ushın nurlandırıp tur; Túnge oralǵan dúnyada, Meni taza saqla, meni aq saqla; Rabbim, meni Sen ushın nurlandırıp tur!» Belgisiz
