Бірде әкеммен шағын көлде балық аулап жүргенде, кенеттен қатты дауыл көтеріліп, жел мен толқындар қайығымызды батырып жібере жаздады. Асығыс жағалаудағы тыныш кішкентай шығанаққа бет алдық, сол жерде дауыл басылғанша паналадық, сонда біз қауіпсіз болдық. Осы уақытты еске түсіргенде, бұл құлаған әлемдегі өміріміз сол көлге барған сапарыма өте ұқсас екенін түсінемін. Бұл жердегі күндерімізде әдетте дауыл мен күн шуағы аралас болады; бірақ өте дауылды кездерде, дауыл басылғанша бізге пана болатын қауіпсіз айлақ қажет. Забур 57 өмір дауылдарынан дәл осындай пана туралы айтады, және бұл пана біздің қолымызда күндіз де, түнде де бар. Біз 1-аятта оқимыз: «Маған мейірімді бол, уа, Құдай, маған мейірімді бол! Өйткені менің жаным Саған сенеді; және Сенің қанаттарыңның көлеңкесінде мен пана табамын, осы апаттар өткенше».
Мен бұл забур Дәуіттің өміріндегі бір кезеңді сипаттайтынын түсінемін, ол кезде ол Саул патша оны аң сияқты аулауға тырысқанда, үңгірден пана табуға мәжбүр болған. Бірақ Дәуіт оған қамқорлық жасаған аспан Құдайына сенді. Ана тауықтың балапандарын қанаттарының астына паналатқаны туралы әдемі метафораға назар аударыңыз: «Сенің қанаттарыңның көлеңкесінде мен пана табамын».
Забур жыршысы тағы да былай дейді: «Ол аспаннан жіберіп, мені құтқарады; Ол мені жұтып қойғысы келгенді айыптайды» (3-аят). Ойлап көріңізші, бізді жұтып қойғысы келген жаулардың қауіпті, өлімге әкелетін қатеріне қарамастан, сенушілер аспан Құдайының Өзінің құдіретті қолымен көмек жіберетініне және бізге зиян келтіргісі келгендерді толықтай жоятынына сенімді түрде үміттене алады. Не болса да, біз 5-аяттағы Дәуіттің мадақтау дұғасын айта аламыз: «Уа, Құдай, аспаннан жоғары бол; Сенің даңқың бүкіл жер бетінде болсын».
