Áke, biz Seniń balalarıń Seni maqtaymız Bizge bergen muhabbatıń ushın; Seni Ákemiz dep ataymız, Qudaydıń ulı bolıwǵa shaqırılǵanbız. Seniń muhabbatıń ájayıp edi bergende Isa bizdiń gúnahlarımız ushın óliwi ushın; Onıń miyrim-shápááti ájayıp edi qaldırǵanda Bizdiń ushın, joqarıdaǵı aspandı.
Endi shashılǵan qan bizdi azat etti, Tınıshlıǵımızǵa asıǵıp atırǵanımızda, Sen bizdi shól arqalı baslap barasań, Ózińniń turaqlı jaqsılıǵıń menen pátiyalanǵan; Ózińniń haqıyqatıń hám Ruwxıń menen baslap, Ol keleshektiń kepili, Hám kúnlik kúsh penen támiyinlep, Sen Ózińniń balalarıńdı úyge baslap barasań.
Saparımız qıyınshılıqlı bolsa da, Bul bizdiń tınıshlıq orınımız emes; Biz joldan sharshaymız ba Ustazımızdıń júzin kórgenimizde? Joq: házir de aldınnan sezip, Bul úmit penen jánlerimiz quwanadı, Hám Onıń wáde etilgen keliwin kútip, Tez arada Onıń xosh kelgen dawısın esitemiz. —Samuel Prideaux Tregelles (1813–1875)
