Гидеон шарап сығатын жерде, жаудың көзінен тасада, Құдай берген азықты жинаумен айналысып жатқанда, мидиандықтар, Исраилдің жаулары, исраилдіктердің азығын жойып жатты. Иеміздің періштесі Гидеонды жігерлендіріп, оны батыр адам деп атады.
Гидеон өзін олай санамады. Кішіпейіл ол Иеміздің Өз халқы үшін бұрын істегенін неге қазір істемейтініне алаңдады. Иеміз оны жігерлендіріп: «Мен сенімен бірге боламын, және сен мидиандықтарды бір адамдай жеңесің» деді. Гидеон Одан өзінің құрбандығын әкелгенше күтуін сұрады. Және шыдамды Құдай бірнеше сағат бойы шыдамдылықпен күтті, Гидеон жас ешкіні дайындап, бір бушель ұннан ашытқысыз нан жасап, оны және сорпаны Оған әкелгенше.
Шыдамдылықпен Иеміз оған сорпаны төгіп, ет пен ашытқысыз нанды тасқа қоюды бұйырды. Ол оларды Өз таяғымен түртті, және тастан от шығып, оларды жалмады. Құдай оның құрбандығын қабылдады. Шыдамды Құдай содан кейін Гидеонды жауды және жаудың билеушілерін толық жеңуге қадам-қадаммен жетектеуді жалғастырды.
Шыдамды Құдай біздің де Құдайымыз. Ол бізді шыдамдылықпен жетектейді және біздің әлсіздіктеріміз бен сүрінуімізге төзеді. Ол бізді Өз мақсаттары мен даңқы үшін қолданғысы келеді. Ол бізге: «Сендер де шыдамды болыңдар. Жүректеріңді нығайтыңдар, өйткені Иеміздің келуі жақын… пайғамбарларды… азап пен шыдамдылықтың үлгісі ретінде қабылдаңдар. Шынында да, біз төзгендерді бақытты санаймыз» (Жақып 5:8–11) дейді. Тіпті жағдай біз үйренгендей болмаса да, Ол әлі де сол қалпында!
