«Үзликсиз дуўа етиң» 1 Фессалоникалыларға 5:17
Руўхый турмыстың тийкары
Жанның жаңа ҳәм саўатын жағдайын тәрбиялаў ҳәм сақлаў ушын еки нәрсе әҳмийетли: Сөзди оқыў ҳәм дуўа етиў. Егер жүреклеримиз ҳәм турмысымыз бизге берилген мәрҳамәтлерге жуўап бериўин қәлесек, екеўин де умытыўға болмайды. Егер Сөзди оқыў умытылса, дуўаларымыз тек ғана тәбийий қәлеўлердиң ипадеси болып қалыў қәўпи бар, оның орнына «Қудайдың қәлеўи бойынша шапаат етиў». Екинши жағынан, егер дуўа умытылса, ҳеш қандай күш ҳәм қуўаныш болмайды, тек ғана суўық, қуўраған жан жағдайы болады.
Руўхый турмысқа зыянлы ҳеш нәрсе жоқ, егер ақыл илаҳий ҳақыйқатлар менен бәнт болса, ал жүрек ҳәм ар-намыс оның күшине бийгана болып қалса. Дуўалардың жоқлығынан төмен, саўатсыз руўхый жағдайдың анық ҳәм исенимли белгиси болмайды.
Дуўаның үлгиси ҳәм күши
Егер биз Оған биздиң мийримли үлгимиз ҳәм үлгимиз сыпатында қарасақ, Оның хызметин дуўа менен басқанын көремиз (Лука 3:21). Ҳәм Оның ажайып турмысының ақырында, кресттеги азап-ақырлары арасында Ол дуўа етти (Лука 23:34). Қудайға болған исенимди биргеликтеги яки жеке дуўада билдириўден кейин болған мийримли нәтийжелерди ойлаң.
Шәкиртлер Мухаддес Руўхқа толып, Қудай сөзин айтыўға батыр болды «олар дуўа еткеннен кейин» (Ҳаўарыйлар 4). Хожаның периштеси Петрди түрмеден азат етти, оның ушын Қудай шіркеўи үзликсиз дуўа еткен дуўаға жуўап сыпатында» (Ҳаўарыйлар 12).
Мен исеним, Шіркеў тарийхы даңқтан көрилгенде, әўлийелерге ҳәр бир мәрҳамәт толқыны ҳәм гүнакарлардың қутқарылыўы көп адамлардың нәтийжели, ықласлы дуўаларынан алдын болғаны көриледи, олардың мийнети жердегіден гөре аспанда жақсырақ белгили. Келиң, шақырықты жүрекке алайық «үзликсиз дуўа етиң».
