Möminniñ bügingi dünÿağa qarağan ornı ne? Ve oña qarağan munasebeti ne olmalı? Ekinşi sualniñ cevabı birinşi sualniñ cevabına bağlı olmalı. Bizniñ şimdiki vaziyetlerdeki munasebetimiz bizniñ ornımızğa bağlı olmalı. Eger biz bir şeylerniñ çezilmesi içün kerekli yerde olmağanımızda, olarnı çezmege tırışmaq faydasızdır. Şunıñ içün, bizniñ keçken ğayrı-adiy ve ğarip vaziyetlerge qarağan munasebetimiz ne olmalı dep tüşünürken, biz soramalı: Menim olarnıñ qarağan ornım ne? Şunı belgilemek isteyim ki, bu bölük (Yuhanna 14-17) bir esas fikirge saiptir, yani möminniñ Allah Baba ögünde Ğaysa ile tam manada birleşkeni. Biz Oñıñ ile yañı bir munasebette, yañı bir quvançta ve Oñıñ ölülerden tirişken soñ alğan yañı bir orunda birleşkenmiz.
Ayıplavda Ğaysa ile birleşüv
Bu ölüm bizim duşmanımızdır, ve, Allahqa şükür, biz Hristianlar onı asla körmeycekmiz. İsa ayttı:
Biz bu memlekette tınç ve rahat bir ömürge o qadar alışqanmız ki, Hristianlıq davranış standartlarını pek deñiştirgen ve nesiller boyu böyle bir rahatlıq devri keçirgenmiz ki, bizniñ tutqan ornımıznıñ aqiqatini unutmağa meyillimiz, bu orun Allah ögünde mümkün olğan eñ büyük berekettir, amma eger biz Rabbimizge sadıq olsaq, bu dünÿada taqip ve ayıplav ornıdır.
Yuhanna 17-de Açığa Çıqarılğan Bizniñ Ornımız
Şimdi Yuhanna 17-de bütün mesele mükemmel bir şekilde taqdim etilgen. Rabbimiz Özü bizniñ ornımıznı mümkün olğan eñ açıq şekilde belgilemekte. Eñ evelâ 6-cı ayetke baqıñız. Bizniñ, Allah Baba tarafından dünÿadan Ğaysağa berilgenler arasında olğanımıznı unutmamız kerek. Şübhesiz, bu sözler apostollara has bir şekilde atıf etken edi, amma 20-ci ayet er bir möminni nazarda tutqanını köstere. Rabbimiz Özüniñ bütün halqı içün kiliseniñ tarihı boyunca, bizni de qaplap, dua ete. Rabbimiz İsa Yeruşalim divarları tışında, bağçağa ketirgen derecikni keçmeden evel, tınç gecede Özüniñ qorqan şegirtleri etrafında tınçlanğanda, bu duanı etkeni pek tesirli bir fikirdir. Oñıñ közü asırlarğa yayıldı ve O, o unutulmaz vaziyette dua etkeni içün hepimizni quçaqladı. Biz de Allah Baba tarafından bu dünÿadan Ğaysağa berilgenmiz. O, bizni keçmiş ebediyette evelden bilgen edi, çünki başqa yerde oquğanımız kibi, biz dünÿanıñ temeli atılmazdan evel Ğaysa'da saylanğan edik. Oñıñ bizniñ içün fikirleri, bizniñ basqan bu maddiy dünÿanıñ qurulmasından eveldir. Şunıñ içün, bizniñ soñki taqdirimizniñ onıñ tışında olğanını tapmaqqa şaşırmamız kerek degil.
Rabbimiz bu yerde olğanda, Özüniñkiler Oñıñ devamlı yolbaşçılığı ve qorçalavı altında edi, amma şimdi Oñıñ olarnı terk etecegi vaqıt kelgen edi. O, ruhça artıq haçtan öte. O, Babağa, "Şimdi men artıq dünÿada degilim, amma bunlar dünÿada, ve men Saña kelem" dep ayta. O, dünÿanı, bildigimiz kibi, ölüm, tirişüv ve kökke köterilüv yolu ile terk etti. O, dünÿanı terk etti, çünki dünÿa Onı red etti. Bunı asla unutmaylıq.
Bazı insanlar, "Eger kökte bir Allah olsa, ne içün O, yapılğan vahşetlerge sakin bir şekilde baqa?" dep ayta. Bu suallerge çoq cevap berilebilir, amma bir yeterli cevap şudur: Çünki Ğaysa red etildi.
İşlerni yoluna qoya bilecek tek kişi bu yerde edi ve red etildi, ve O tekrar kelmeyince, ne olsa da şaşırmañız kerek degil. İşlerni yoluna qoya bilecek tek kişi olarnı eline almayınca, iç bir şey doğru olamaz. Amma O bunu yapqanda, bu üküm demektir, ve Allah bu yüzden bekley. Allah asla taraflı degil. Bizniñ yanlışlarımızda ve hayal qırıqlıqlarımızda biz Allahnıñ bizniñ hususiy ve özel adımızdan müdahale etmesini ister edik; amma ne içün etsin? Allah müdahale etken vaqıtta, O, uzaqqa ketken bir şekilde yapacaq ve bu Qıyamet Künü demektir. Yanlışlarnıñ düzeltilmesi vaqtı kelgende, bütün yanlışlar düzeltilecek. Eger Allah ükümde müdahale etse, biz tek, "Qulun ile ükümge kirmesin; çünki Senin közüñde iç bir canlı aqlaqlandırılmaz" (Zebur 143:2) dep ayta bilemiz. Bu, Allahnıñ lütfunıñ yapqan tedbirinden başqa, hepimizniñ soñu demektir, şunıñ içün bu arada O susa. Amma Oñıñ merhamet saati tez bitmekte, ve soñra O, işlerni yoluna qoymaq içün müdahale etecek.
Dünÿadan Degil, Amma Dünÿağa Yiberilgen
Bu yerde bir qaç alçaq gönülli insan bar, olar Onı severler, ve O da olarnı sever. Olar Onsuz dünÿada qaldırılacaqlar, ve soñraki şey 14-cü ayette körgenimizdir: "Men olara Senin sözüñni berdim, ve dünÿa olarnı nefret etti, çünki olar dünÿadan degiller, men de dünÿadan olmağanım kibi." Biz dünÿada, ondan olmağanımıznıñ açıq añlaşılması ile qaldırılğanmız.
Biz etrafımızdaki dünÿa sisteminiñ bir parçası degilmiz, ve bu yüzden dünÿa Hristiannı nefret ete. Rabbimiz bu yerde Özüni standart olaraq qoyğanına diqqat etiñiz. Biz bu meselede Onıñ ile birleşkenmiz. Şimdi 18-ci ayetteki başqa bir şeyge diqqat etiñiz: "Sen meni dünÿağa yibergeniñ kibi, men de olarnı dünÿağa yiberdim." Biz büyük dünÿa sisteminden alınğanmız. Biz bir insanğa "dünÿa adamı" dep ayta. Bununla biz, onıñ ayda yaşamaqtan ya da Mars sakini olmaqtan farqlı olaraq bu planetada yaşağanını vurgulamaq istemeymiz. Biz, onıñ etrafımızdaki dünÿa sisteminiñ tam manada ve er bir manada bir adamı olğanını, şunıñ içün onıñ damğasını ve izini taşığanını añlatamız. Hristian bu manada dünÿadan alınğan. Bu yerde tekrar diqqat etiñiz ki, O, Ğaysa Özü, standarttır. Eger bu bizniñ dünÿadan ayırılmamız meselesi olsa, bu Ğaysa Özüniñ ondan ayırılğan kibi; eger bu 18-ci ayetteki kibi dünÿağa yiberilmek meselesi olsa, bu da aynı standart ile ölçüle.
Rabbimiz bizni ala, bu dünÿa ile bağlarımızı keser, ve soñra bizni Oñıñ içün bu yerde olmaq içün keri yiberir.
Bizniñ Vazifemiz: Olmağan Qıralnı Temsil Etmek
O, Özü bir büyük fikir ile keldi. Rabbimiz İsanıñ ömrüni idare etken eñ yüksek maqsat Allahnıñ şanı edi. Bizniñ faydamız, ne qadar büyük olsa da, Oñıñ ögündeki esas fikir degil edi. O, Şeytannıñ teşviqi ile ilâhiy sadıqlıqtan vazgeçken bu dünÿağa keldi, Onı daima mükemmel bir şekilde açığa çıqardı ve soñunda günâkârlar içün qurtuluşnı işledi. İncillerde oquğanda, Oñıñ Allahnıñ maqsadınıñ esas yolundan sapıp bir yan yola kirmege teşviq etilgenini defalarca köremiz, amma O, asla böyle yapmadı. Men, bir adam Oña kelip, "Menim doğru olmağan bir qardaşım bar; oña mirasnı menimle paylaşmasını söyle" dep aytqan kibi misallerni añlatam. Rabbimizniñ cevabı, "Kim meni sizniñ üstüñizge ükümci ya da bölüci yaptı?" edi.
Oñıñ işi içtimaiy meseleler ile oğraşmaq ve o qadar açıq olğan eşitsizliklerni yoq etmek degil edi. Sosyalistler, böyle bir yazı yüzlerine baqıp tursa da, İsanı özlerinden biri olaraq iddia etmek isteyler. Bu yerde Rabbimizge büyük bir içtimaiy mesele taqdim etilgen, ve O, oña tiymekten vazgeçer. Bu, Oñıñ bu yerde olğan esas yolundan ayrılmaq olacaq edi. Caesarğa vergi ödemek aqqında milliy ya da siyasiy bir sual de köterildi, amma Fariseyler beklegen cevabnı alamadılar, çünki Rabbimiz bu fırsatnı tek eñ yüksek mesele olğanını, Allahnıñ aqını, açığa çıqarmaq içün qullandı. Şimdi biz Hristianlar bu esaslarğa köre bu yerde qaldırılğanmız. Rabbimiz bizni dünÿağa yiberdi ki, biz Onı doğru bir şekilde temsil eteyik ve Oñıñ menfaatlarını ilerileteyik. Apostolnıñ 2 Korinfliler 5-te aytqanını unutmañız: "Şimdi biz, Ğaysa içün elçilermiz."
Bir elçi, pek bilgili ve becerikli bir centlmendir, o, Hükümet tarafından qıral ve memleketni yabancı bir memlekette temsil etmek kibi müim bir vazife ile vazifelendirilgen. O, o memleketke ait degil. Paristeki Britan elçisi Fransız degil. Oñıñ işi Parisniñ soqaqlarınıñ mükemmel süpürilgenini körmek degil. O, o memleketniñ soñki içtimaiy inkişafları ile oğraşmaz. O, bu yerde ve anda bazı şeyler yapmağa davet etilebilir, amma eger öyle olsa, olarğa bir yabancı kibi yapar. O, Pariste tek öz memleketini temsil etmek içün bar. Oñıñ fikri, temsil etken qıral ve memleketniñ menfaatlarını eñ yahşı şekilde ileriletecek şeydir.
Şimdi apostollar, pek özel bir şekilde, Ğaysa içün elçiler edi. Biz, aynı manada olmasaq da, elçilikke bağlıyız. Pariste elçi bar, amma onıñ yardımcıları bar. Oñıñ çoq sayıda yardımcısı ve kâtibi bar. Memleketniñ şanı, eñ alçaq gönülli olğanlar da dahil, er kesniñ davranışına bağlıdır. Elçilikteki er kes, temsil etken memleketniñ itibarını qorumaq ve menfaatlarını ileriletmek içün areket etecek.
Bu dünÿadaki yerimizniñ, olmağan Qıralnıñ elçiligine bağlı olğanımıznı asla unutmaylıq. Biz Oñıñ memleketine aitiz. Biz Oñıñ tınçlığına, Oñıñ Ruhuna, Oñıñ quvançlarına saipmiz. Biz Onı temsil etmek içün buradayız. Eger biz bunı yüregimizge yahşı yerleştirsek, bu, Hristiannıñ munasebeti ne olmalı degen yüzlerce farklı sualge cevap berecek. Men Paristeki elçilikke bağlı olsam, bir Britan olaraq, eger şahsiy Fransızlarğa yardım etmek fırsatım olsa, pek sevinirim. (Bunı bir misal olaraq qullanıram). Men etrafımdaki insanlarnıñ qolumdan kelgen qadar hızmet etmekten memnün olur edim. Men er keske nezaket ve diqqat ile muamele etmek ister edim, amma daima aqlımda tutar edim ki, men tek bunı yapmak içün orada degilim. Bu tesadüfiy bir şey. Men Qıralımı temsil etmek içün oradayım, ve er şey bu fakt ile ölçülmeli.
Bu yerde bizniñ büyük işimiz, Rabbimizge doğru bir şekilde hızmet etmek ve Onı temsil etmektir. Bunı yapmaq içün lütuf isteyik. Biz dünÿa sisteminiñ bir parçası degilmiz; aslında bizniñ menfaatlarımız onıñ tışındadır. Hristianlar olaraq bizniñ büyük menfaatlarımız bar, muhteşem menfaatlarımız bar, amma henüz ölümli közlerge körünmez, ve biz o menfaatlar ile birleşkenmiz.
Eger bizniñ vatandaşlığımıznıñ - ömür bağlarımıznıñ - cennette olğanını, qurtarıcınıñ kelmesini beklegen yerimizden, açıq ve devamlı bir şekilde köz ögünde tutsaq, biz dünÿadan ayırılğanımıznı artıracaq ve olmağan Rabbimizge hızmet etmekten quvanacaqmız.
