Men talap etilgenindey, ushıw waqtınan úsh saaat aldın aeroportqa bardım. Dizimnen óttim, policiya qáwipsizlik talapların orınladım, keyin, ushıwǵa eki saaat qalǵanı ushın, meniń menen birge kelgen aǵa menen birge salqınlatqısh ishimiw ushın dem alıw aymaǵına bardıq hám ushıwǵa minbesten aldın birge gúrrińlestiń. Biz gúrrińlesip otırǵanda, samolyottıń kelgenin esittiń. Birneshe adam esikke bardı, keyin az waqıttan soń samolyot ketiwge basladı. Biz qaradıq hám bul meniń ushıwım ekenin kórdiń. Xabarlandırmastan samolyot bir yarım saaat aldın ketti. Kópshiligimiz qalıp qaldıq.
Bul maǵan Rabbimizdiń keliwin esletti. Biz Onıń keletuǵının bilemiz hám bul qálegen waqıtta bolıwı múmkin. Aeroporttan ayrıqsha, hesh qanday keste, belgilengen ketiw kúni yamasa saaatı joq, biraq Ol: «Men tez kelemen» (Ash. 22:12) dedi. Biz átirapımızdaǵı dúnyanıń jaǵdayın — moralıq páseńlewdi, Injilge qarsılıqtı, finanslıq hám siyasiy turaqsızlıqtı, global dárejede úlken tábiyiy apatlardıń jiyiligin, Xristianlıqtaǵı muqaddeslik hám sadıqlıqtıń tómenlew tendenciyasın kórgenimizde, Rabbimizdiń qaytıwı jaqın ekenine isenimiz kámil.
Sonda biz ne islep atırmız? Biz bántpizbe, waqıttı qutqarıp atırmızba? Biz Rabbimiz ushın islep atırmızba, yamasa uyqlap atırmızba yamasa áhmiyetsiz nárselerge aldanıp atırmızba? Qanshamız samal artınan quwıp atırmız?
Bizge joǵalǵan dúnyanıń jańa kórinisi kerek. Bizge dúnyanıń hám onıń ishindeǵi barlıq múlklerimizdiń ot penen tolıq joq etiliwiniń jańa kórinisi kerek.
