Муқәддәс китап пәқәт бир Чиркәв һәққидә сөзлигәндә, немә үчүн шунчә көп «чиркәвләр» барлиғини ойлап баққанмусиз? Биринчи Тимтий 3:15 (NKJV) шу Чиркәвни «Худаниң өйи, йәни тирик Худаниң Чиркиви, һәқиқәтниң тириги вә асаси» дәп атайду. Вә, Әлчиләр 2:47 бизгә Рәбниң шу Чиркәвгә, вә пәқәт шу Чиркәвгила, қутқузулуватқанларни – Униң қени билән қутқузулғанларни қошидиғанлиғини ейтиду (Вәһий 5:9).
Қатнишиш
Һәрбир әза бу Чиркәвниң паалийитидә роль ойнайду. Бәзиләргә Рәб тәрипидин чоңрақ җавапкарлиқ берилгән, Әлчиләр 20:28 бизгә ейтиду: «Шуңа өзүңларға вә барлиқ подаға диққәт қилиңлар, Муқәддәс Роһ силәрни уларниң үстидин назарәтчи қилған, Худаниң Чиркивини баққучилар болуңлар, Уни У Өз қени билән сетивалған еди».
Назарәтчи болсун яки болмисун, һәрбир қутқузулған мөминниң Худа яратқан вә Йеңи Әһдидә баян қилинған һәқиқий Чиркәвниң паалийитини вә паклиғини сақлашқа ярдәм бериш үчүн муәййән роли, соғити, муһим роли бар. Әпсуски, көп вақитта қутқузулған әзаларниң көпчилиги тирик Худаниң Чиркивиниң паалийитигә қатнишишқа аз күч чиқириватқандәк көрүниду. Бизниң һәрбиримизниң муәййән роллиримиз вә роһий соғатлиримиз болғанлиқтин, бу соғатларни ишлитишимиз муһим (Римлиқлар 12, 1 Коринтлиқлар 12). Биз һәқиқәтәнму Худа бәргән роллиримизда, Униң Чиркивиниң әзалири сүпитидә паалийәт елип бериватимизми? Униң Чиркивигә У қилғандәк ғәмхорлуқ қилиш Рәбни қанчилик улуқлайду!
Миннәтдарлиқ
Һәқиқий Чиркәвниң әзаси болушқа мунасивәтлик йәнә бир соал: «Биз Муқәддәс китап тәлимлиригә шәхсий һалда миннәтдарлиқ билдүрмәй, пәқәт уларға тайинимизму?» Рәбниң жүриги вә инсанларниң жүригиниң қисқа көрүнүши Луқа 17:11-19 да тәсвирләнгән. Он махав кесилигә гириптар болғанларниң сақийиши һәққидики бу баянда, биз инсанларниң жүригиниң ипадилирини көримиз, бу бизниң бүгүнки йиғинлиримизда көп учрайдиған нәрсиләргә охшайду. Рәб махав кесилигә гириптар болғанларға: «Бериңлар, өзүңларни роһанийларға көрситиңлар» (14-айәт) деди. Улар маңғанда, улар махав кесилидин пакланди. Он кишиниң бири, өзиниң пакланғанлиғини чүшәнгәндә, дәрһал қайтип Рәбниң йениға кәлди. У, «авазини көтирип Худани улуқлиди, вә Униң айиғиға йиқилип, Униңға рәхмәт ейтти» (15-16-айәтләр). Бу ибадәтниң гөзәл шәкли!
Қалған тоққуз киши давамлиқ маңди, уларни сақайтқан Затни етирап қилишқа яки Униңға рәхмәт ейтишқа аз қизиқиш көрсәтти. Бу Рәбни 17-айәттә: «Он киши пакланмиғанму? Әмма тоққуз киши қәйәрдә?» дәп сорашқа сәвәб болди. Рәб көпләрни қутқузиду, әмма азлар Рәбкә қайтип рәхмәт ейтиш арқилиқ миннәтдарлиғини көрситиду, Уларниң гуналири үчүн Голгота хочида Өзини қурбан қилғанлиғини әсләйду. Бәлким, мөминләрниң көпчилиги өз әнъәнилирини вә диний паалийәтлирини издәшни давамлаштуруп, Муқәддәс китапта Рәбниң арзу-һәвәслири һәққидә ейтилған нәрсиләрни нәзәрдин сақит қилип, өзлиригә яқидиған нәрсиләрни қилиду.
Тамамлаш
Рәбдин келидиған бир аддий, әмма чоңқур үлгә Луқа 22:19 да, У йәрдә «У нанни елип, шүкүр ейтти вә уни бөлүп, уларға бәрди, ейтип: ‘Бу Мениң силәр үчүн берилгән тәнимдур; Мени әсләш үчүн буни қилиңлар’». Кейин, Әлчиләр 20:7 гә асасән, мөминләр бу адәтни «һәптәниң биринчи күни, шагиртлар нан бөлүш үчүн жиғилғанда» давамлаштурди. Чиркәв әзалириниң һәр һәптә жиғилип Рәбни әсләшлири яхши. Униң қутқузулғанлири пәқәт Өзила жүрәклиримизниң еқип чиқишини қобул қилишқа лайиқ болған Затниң алдида мәдһийиләш, ибадәт қилиш вә шүкүр ейтиш үчүн вақит айришниң имтиязиға егә.
Буниң һәммиси уни сақайтқан Рәбниң айиғиға қайтқан шу бир махав кесилигә гириптар болған кишиниң роһини ашкарә қилиду. У шундақ қилғанда, Рәб униң жүригиниң роһини етирап қилди вә: «Тур, йолуңға маң. Иманиң сени сақайтти» (Луқа 17:19) деди. Кинг Җеймс Вәрсийәси бу айәтни мундақ тәрҗимә қилиду: «Вә У униңға деди: Тур, йолуңға маң: сениң иманиң сени пүтүн қилди». Худаниң Сөзигә – Рәббимизниң арзу-һәвәслиригә бойсунуш һәрқачан тирик Худаниң Чиркивиниң әзалири сүпитидә Униң билән болған мунасивитимизгә толуқлуқ елип келиду!
Бутларға вә ялған илаһларға йүзлинишниң ахмақлиғи вә мәнасизлиғи Исраил хәлқиниң тарихи давамида һәммисигә ениқ болуши керәк еди, әмма ундақ болмиди. Уларниң көзлири қандақ йепилған вә чүшиниши қандақ қараңғулашқан? Қийинчилиқ уларниң алданған жүрәклиридә еди. Шу сәвәптин, улар ялғанни ойлашқа вә пәрқ етишкә қабил әмәс еди. Бүгүнки әһвалму шундақ. Немә үчүн көпләр көп учрайдиған хата диний мәзһәпләрни қабул қилиду? Қийинчилиқ уларниң әқлидә әмәс, бәлки уларниң жүрәклиридә. Улар үчүн, қәдимки Исраил үчүн болғандәк, бу һәқиқәт:
«алданған жүрәк уни йолидин аздурди» (Йәшая 44:20 JND). —Фрэнк Б. Һол, «Йәшаяға шәриһләр» (тәһрирләнгән)
