Миссионердің Боливияда түрмеге қамалуы Викардың

Иеміздің тұтқыны

Миссионердің әрбір Иеміздің күні сағат 15:00-ден 16:00-ге дейін Потоси қаласының орталық алаңындағы Бостандық мүсінінің баспалдақтарында Інжілді уағыздау әдеті болған. Кейде полковник тоқтап тыңдап, содан кейін өтіп кететін. Бір күні полковник оны шетке шақырып, егер ол алаңда уағыздауды тоқтатпаса, полиция тарапынан зорлық-зомбылық болатынын ескертті. (Кафедралды собор Бостандық мүсініне жақын орналасқан, және викар оның сол жерде Інжілді уағыздағанына онша риза емес еді.) Ол полковникке оның қауіпсіздігіне алаңдағаны үшін алғыс айтты; алайда, Боливия конституциясы діни бостандықты белгілегендіктен, ол біздің Иеміз Иса мен Оның адасқандарға деген сүйіспеншілігі туралы әңгімені жариялау артықшылығынан бас тартқаннан гөрі, қуғын-сүргінге ұшырағанды жөн көрді.

Әрине! Келесі Иеміздің күні қуғын-сүргін басталды. Миссионер Інжілді уағыздап болған кезде полиция қызметкері пайда болды. Қылышын суырып алып, ол миссионерге: "Жүр!" деп бұйырды. Офицерден оны қайда апаратынын және неге сот шешімінсіз қамауға алынғанын сұрағанда, жауап одан да қатал: "Дереу жүр!" деген бұйрық болды. Оны полиция бөлімшесіне апарып, күзетшілердің бірі ішкі түрмеге қатал түрде итерді. Бұл суық, қараңғы және кір бөлме болды, қабырғада кішкене тесік қана бар еді, одан біраз жарық түсетін – төсек те, тамақ та жоқ.

Ол кейінірек бұл тәжірибені ешқашан ұмытпайтынын айтты. Үлкен болат есіктер оның артынан жабылғанда, ол тізе бүгіп дұға етті: "Иеміз Иса, мен Мемлекеттің тұтқыны емеспін, Сенің тұтқыныңмын. Сен ғана Өз қызметшіңді бұл зынданнан босата аласың. Сен Петрді босаттың – Сен мені де босата аласың". Иә, Иеміз тірі! Оның есімін мадақтаңдар!

Біздің жойылмауымыз Иеміздің мейірімділігінен, өйткені Оның жанашырлығы таусылмайды. Олар әр таң сайын жаңа (Жоқтау 3:22,23).

Келесі күні оны камерасынан полиция бастығының кеңсесіне әкелді. Ол жерде полковниктің оны күтіп тұрғанын көргендегі қуанышын елестетіңіз. Әрине, ол досын сағынған; сонымен қатар, миссионердің әйелі оған күйеуінің түнде үйге келмегенін айтқан. Ол тез полиция бөлімшесіне барып, оларға досын дереу түрмеден шығаруды бұйырды. Ол одан не істеп жүргенін сұрады. Миссионер тыныш қана: "Мырза, мен Иеміз Иса Мәсіхтің тұтқынымын, Оның қымбат Сөзін уағыздағаным үшін" деп жауап берді.

Полиция бастығына тез бұрылып, полковник: "Бұл адам неге қамауға алынды? Ол не істеді?" деп сұрады.

Бастық тек: "Ол бұл қаланың тыныштығын бұзушы, және викар оны Уругвайға шығару керек деді. Сонымен қатар, ол бұзақы және бұл елдің үкіметіне қарсы" деп айта алды.

Полиция бастығының үстінен мәселені алып, полковник жас миссионерге: "Сен дереу әйеліңе үйіңе бар, мен саған қараймын" деді. Ол мұны адал орындады. Ол сарбазға онымен бірге үйіне барып, оны күзетуді және кездесулерде болуды бұйырды, сонда миссионерге қауіп төнуі мүмкін деп ойлаған кез келген қауіп туралы полковникке хабарлау үшін. Миссионер Оңтүстік армиясының қолбасшысына оған адал қамқорлық көрсеткені үшін терең ризашылығын білдірді. Ол екі күн бұрын кеткеннен бері терезеден шыдамдылықпен күтіп, алаңдаушылықпен қарап тұрған сүйікті әйеліне үйіне асықты. Оның иығына жылап: "Жаным, мен сенің жауың (викар) саған әлі де зиян тигізеді деп қорқамын" деді.

Ол оны: "Уайымдама, жаным, біз ол үшін дұға етуді жалғастырамыз, сонда Иеміз оны кішірейтіп, оны Құтқарушыға деген қажеттілігіне сендіреді" деп жұбатты. Біреу оның әйеліне оның сүйіктісін кафедралды собордың викары қамауға алғанын айтқан. Бір жылға жуық олар және кездесудегі кейбір жас жігіттер викар үшін дұға етті, және олардың дұғалары кейінірек көретініміздей, марапатталды.

Осы уақытта дәл осы викар басқарған революция басталды. Ел президенті армиямен биліктен тайдырылып, оның орнына басқа президент келді. Осы үшін викар епископ болып тағайындалып, сол штаттан басқа штатқа ауыстырылды.

Иеміз Өзінің адамдарының дұғаларын сөзсіз естиді. Екі жылдан кейін газетте епископтың киімін тастап, "діннен безген" болғаны жарияланды. Шын мәнінде не болды десеңіз, Иеміз оған мейірімділік көрсетіп, оны күнәларынан құтқарды! Бұл миссионер қамауға алынғанға дейін қала бойынша таратқан Жохан Інжілінің кішкене кітапшасын оқу арқылы болды. Сол кезде викар жинай алған барлық кітапшаларды жойды деп есептелді – бірақ біреуін ол кейінірек жеке оқу үшін қалтасына салып қойған. Иеміз осы кітапшаны оның қымбат жанын құтқару үшін қолданды. Қандай рақым! Оған қарсы қуғын-сүргін басталды, және ақырында ол елден кетуге мәжбүр болды. Құдайдың рақымы қандай тамаша!