Мән йеқинда Суданниң Хартум шәһиридә көргән нәрсигә ишәнмидим – ешәк һарвисиниң шопири йәрлик бензин станциямизда чоң май бакни бензин билән толдуруватқан еди! Мән икки қетим қарашқа мәҗбур болдум, чүнки көзлиримгә ишәнмидим.
Мән ешәк һарвилириниң бензин ишлатмайдиғанлиғини билимән. Улар «ешәк күчи»ни ишлитиду – бу һайван йегән йемәкликтин келиду, шопир бакқа қуйған йеқилғудин әмәс!
Ташқи көрүнүшниң арқисидики һәқиқәткә қарап, мән көп өтмәй ешәкниң, шопирниң вә һарвиниң шу йеқилғу бочкисини башқа бирсигә йәткүзүшкә тәйярлиниватқанлиғини чүшәндим. Бу мән дәсләп ойлиғандәк әмәс еди.
Биздин пәриқлиқ һалда, Худа ташқи көрүнүшләр билән алданмайду. Муқәддәс китапта ейтилишичә,
«инсан ташқи көрүнүшкә қарайду, әмма Рәб жүрәккә қарайду» (1 Самуил 16:7 NIV), йәни кишиниң һәқиқий ички мәнлигигә. У бизни көриду вә бизниң һәқиқәтән қандақ екәнлигимизни чүшиниду.
Әң һәйран қаларлиқ йери шуки, Худа бизни һәқиқәтән қандақ екәнлигимизни көргән болсиму, У йәнила бизни сөйиду. Униң муһәббити бизгә Өз Оғлини, Рәб Иса Мәсихни бәрди, У бизниң гуналиримиз үчүн хочта өлүп, қайта тирилди, вә һазир бизни Худа халиғандәк адәмләр болушимизға ярдәм бериш үчүн яшайду (Юһанна 3:16-17).
Өзүңизниң ташқи көрүнүшиңизгә алданмаң. Худа алданмайду. Өзүңизгә узақ, әстә тутуп қараң. Андин Худаға иккинчи қетим қараң. Давамлиқ өзгириш үчүн башлаш ноқтиси һәқиқәтни көрүш, уни йоқатмаслиқ.
Иса деди,
«Мән йол, һәқиқәт вә һаят. Мән арқилиқ болмиса, һеч ким Атиға кәлмәйду. Әгәр силәр Мени һәқиқәтән билсәңлар, Атиниму биләттиңлар» (Юһанна 14:6-7). Һаятиңизни Иса билән толдуруң, вә бу йеқилғу сизни асманға йәткүзиду. Биз силәргә техиму көп ейтәләймиз!
