«Mine, házir qabıl etiletuǵın waqıt; mine, házir qutqarıw kúni.» (2 Korinflilerge 6:2)Oqıwshı! Sizde jaǵday qanday? Soraw janıńızdıń qutqarıwı aqırında hám máńgilikke sheshildi me? Siz Quday menen tınıshlıqtasız ba? Siz Pawıl menen ólim aldında: «Men házir tayınman!» dep ayta alasız ba? Siz keshiktiriw hám sozaqlıqtıń sheksiz qáwipin seziwge alıp kelindińiz be hám «Mine, Házir!» degen shaqırıqqa juwap berdińiz be?
Ah, qansha adam ólim tóseginde tayarlıq waqtı kelgende, tapqan — táwbe kóz jası tógiliwge kesh edi, hám meyirim duwası aytılıwǵa kesh edi! Sizdiń namısıńız hám sizdiń Qudayıńızarasında ashıq sóylesiw bolsın. Sorawdıń shoshıwlı zárúrliginen qashıwǵa háreket etpeń. Siz onı házir biykar etiwıńiz múmkin — biraq siz qorqpaytuǵın kún keledi! Onı belgisiz ulıwmalıqlarǵa qosıp jiberiwge jol qoymań — onı jeke másele sıpatında, ózińiz ushın sheksiz áhmiyetli másele sıpatında túsinıń, «Men qutqarılǵanba — yamasa qutqarılmaǵanba? Men tayınba — yamasa tayın emespenbe, Quday Taala menen ushırasıwǵa?»
Sizde, bálkim, onı keleshekte basqa hám «qolaylıraq waqıtta» oylawǵa shın niyet bar shıǵar. Biz Felikstiń «qolaylıraq waqtı» haqqında oqıǵanbız ba? Máseleni sheshiw ushın ólim saatınıń tájiriybesin qáwipke salmaǵan jaqsı bolar edi, «Meniń janım máńgilik ushın qáwipsiz be?» Bul óte qıyın másele — máńgilik shegarasında jan haqqında konferenciya! Esleń, Qudaydıń Ruwxı «hárdayım gúrespeydi.» Onıń basqa barlıq qásiyetleri sheksiz — biraq Onıń sabırı hám shıdamlılıǵı ózińiń «shegaraları hám shekleri» bar.
Búgin sizge tiyisli bolǵan shaqırıq erteń biykar etiliwi múmkin! Balta házir de terek túbine qoyılǵan bolıwı múmkin, hám úkim ushıp baradı, «Onı kesip taslań!» Qanday qorqınıshlı, siz ele de bul bólekleniw hám ayıplılıq jaǵdayında jasap atırǵanıńız! Házirgi tınıshlıqtı qanday taslap ketiw! Máńgilik quwanıshtı qanday joǵaltıw! Asıǵıń! ómirińiz ushın qashıń, joq bolıp ketpewińiz ushın! Sizdiń máńgiligińiz ápiwayı nárse emes!
«Tún uzaq ótti!» Qansha uzaq ekenin kim ayta aladı? Bul házir — yamasa hesh qashan siz benen bolıwı múmkin! Siz taǵı bir ret túngi jastıǵıńızǵa jatpaqshısız. Erteń oyanıwıńız tómenki shúńgilde «sırtqı qarańǵılıqta» bolǵanda ne boladı! Biraq, júrekleniń, bul tún júdá uzaq ótken joq. Bul «Túngi Qaraqshılar»dıń sońǵısın keshiktirmey, Isaǵa — Gúnákárdıń Qutqarǵıshına hám Gúnákárdıń Dosına qashıw arqalı juwmaqlap qoyıń. Ol túnniń sońǵı qaraqshısında, Ol áyyemgi waqıtta Óziniń dawılǵa ushıraǵan shákirtlerine keldi. Olardıń sıyaqlı, Onı házir janıńızǵa qabıl etiń; hám barlıq ayıplı qorqınıshlarıńız Onıń qudiretli sózi menen tınıshlansın, «Tınıshlan, tınısh bol!»
Átirapta qáweterli belgiler joq pa, gúya dúnyanıń sońǵı hám juwmaqlawshı «túngi qaraqshısı» kelgen sıyaqlı? Tolqınlar biyik kóterilip atır. Biz suw ústindegi ayaq dawısların esitemiz. Dawıldıń úzliksiz shıńǵırıwları arasında, geybirewlerge quwanısh, basqalarǵa qorqınısh bolǵan qaraqshı sózi esitiledi, «Maranata! Rabbı kele atır!»
Oqıwshı! Siz tayınsız ba ? Tilıńızda quwanıshlı juwap bar ma, «Kel, Rabbı Isa! Tez kel!» Eger bul tún shınında da sizdiń eń sońǵı túnińiz bolsa, hám húkim gúldirleri tań atqanǵa shekem sizge tússe; siz máńgilik tańdıń kepilligi menen: «Men tınıshlıqta jataman hám uyqlayman, sebebi Sen ǵana, Ya Rabbı, meni qáwipsizlikte jasatıwshısań!» (Zabur 4:8) dep ayta alasız ba?
