Биз белгисиз қәдем менен баспаймыз Биздиң үйсиз жолымызды басып өтемиз; Белгили даўыс бизди шақырды Мәңгилик күнге.
Оның даўысы, ол бир ўақытлары басып өткен, Жалғыз изсиз жолды, Ҳәм Қудайға апаратуғын жолды белгиледи, Биз бир ўақытлары адасқандай адасқан жерде; Енди бизди жалғыз қалдырмайды Шөлди кесип өтетуғын жолымызды табыўға, Бирақ бизди тири мәрхамат пенен бағдарлайды Биз асығып баратырған үйге. Мине, мен аспан есигин ашаман, Ол жерден даңқ төменге шашырайды, Ол алдын өткен жолды жарытыў ушын, Ҳәм бизди күтип турған бахытты көрсетиў ушын.
Сабырлық пенен биз жолды басып өте аламыз, Оның излери менен бул жерде белгиленген, Бизди келетуғын қаҳардан азат еткен, Биздиң жүреклеримизди қорқыўдан азат еткен; Оның еркин орынлай аламыз, узағырақ жол ушын Сабырлық ҳәм исеним сыналатуғын жерде, Ҳәм ҳәр бир жүкти көтеретуғын сүйиспеншиликке исениўимиз мүмкин, Ҳәм жүреклеримизди сынақтан жасыра аламыз. Ол ҳәзир де сол жерде болады, узақ ямаса қысқа болсын, Ҳәр бир мүтәжликте биздиң күшимиз; Оның Өзи биздиң қуўанышымыз, биздиң анық жеңиллигимиз, Оның алдында ғамдан азат болғанша.
“Бир ўақытлары” “бурынғы заманнан” дегенди аңлатады.
