Бізде бардың бәрін бағалаймыз ба?
«Мен өз күнәларымды мойындаймын, және менің күнәм әрдайым алдымда». Забур 51:3 NKJV
Бұл сөздерді Дәуіт Батшебамен зина жасап, оның күйеуі Урияның өліміне себеп болғаннан кейін сезінген кінәсі үшін жазған. Оның өкініші үлкен болды, өйткені ол бұл отбасына ғана емес, өз халқына және ең бастысы, Құдайына қарсы күнә жасаған. Натан оны күнәсімен бетпе-бет келтіргеннен кейін, Дәуіт оны мойындап, Иеміздің кешірімін де, жазасын да – Батшебадан туған баласының өлімін де қабылдады.
Жоғарыдағы күшті сөздер бізге күнәнің бір нәтижесін айтады. Біз күнәларымызды мойындасақ та, кешірім процесінен өтпейінше, күнәларымыз бізді мазалай береді. Забур 51 осы туралы – Дәуіттің өкінуден, қалпына келтіру арқылы, Құдайдың алдындағы әділдікке өтуі туралы.
Біз кешірілгенімізді білсек те, іс жүзінде, сол кешірімнің игілігіне жетудің жалғыз жолы – тек Құдай ғана бізде таза жүрек «жасай» алатынын, бізде құтқарылу қуанышын «қалпына келтіре» алатынын, бізді кінәдан «құтқара» алатынын, бізде қайтадан «сынған рухты, сынған және өкінген жүректі» орната алатынын, Оған әділдік құрбандықтарын ұсына алатынын және Оның мадақтауларын айту үшін еріндерімізді қайтадан «аша» алатынын түсіну (Забур 51:10-17).
Дәуіт Забур 51-де қалпына келтіру процесінің қадамдарын жазса да, бізде одан әлдеқайда көп нәрсе бар екенін есте ұстаған жөн. Дәуіт тек «менің құтқаруымның Құдайына» (14-тармақ) құтқарылу үшін шақырғанда айқышқа қарай ғана қарай алды. Бүгін бізде «Құдай бізге деген өз сүйіспеншілігін көрсетеді, өйткені біз әлі күнәкар болғанда, Мәсіх біз үшін өлді» (Римдіктерге 5:8) деген толық білім бар. Біз Оның қанымен «ақталдық», Оның өлімі арқылы «татуластық» және Оның өмірімен «құтқарылдық», сондықтан біз күнәміздің мәңгілікке артта қалғанына, «әрдайым алдымызда» емес, «қуана» аламыз (Римдіктерге 5:9-11). Сұрақ: «Бізде бардың бәрін бағалаймыз ба?»
