Аллаҳтың Руўхы бизге Аюп ҳәм Еремияның аўыр жағдайларындағы ҳәм Ийса Мәсихтың жағдайындағы кескин ҳәм тәрбиялық қарама-қарсылықты усынды.
«Аюп аўзын ашып, күнин қарғады» (Аюп 3:1). Ол тынышлықты қәледи, бирақ оны өлим көлеңкелери ҳәм қабир қараңғылығы арасынан изледи. Қараңғы тынышлық! Еремия пайғамбарда да усы нәрсени көремиз (Еремия 20:14–18). Аллаҳтың бул сүйкли ҳәм ҳүрметли әўлийелериниң екеўи де, сыртқы қысымға ушырағанда, ҳақыйқый исеним ҳәрдайым беретуғын жанның тең салмақлы жағдайын бир саатқа жоғалтты.
Енди, Мәсих Матта 11-де биздиң алдымызда даңқлы қарама-қарсылықта тур. Бул бап Оған қарсы болған бир қатар жағдайларды жазады.
Ҳиродтың түрмеси Яҳя шомылдырыўшының исенимин шайқағандай болды. Сол әўладтың адамлары Яҳя ҳәм Мәсихтың өзиниң хызметиндеги әдалат ҳәм мәрҳамәттиң қос гүўалықын қабыл етпеген еди. Хоразин, Бетсайда ҳәм Капернаум Оның «қүдиретли ислерине» қарамастан тәўбе етпеген еди.
Сонда не болды? Мәсих Өзиниң хызметшилери Аюп ҳәм Еремияның тилин қолланды ма? Әстеғфируллаҳ. Оның ерки Әкесиниң ерки менен толық үйлескен еди, ҳәм сонлықтан, «Сол ўақытта [ҳәмме нәрсе Оған қарсы болғанда] Ийса жуўап берип айтты: Мен Саған шүкир етемен, Әке… себеби бул Сениң көзиңде жақсы көринди.» Бул жерде Ийса тынышлық тапты. Ҳәм Ол «ҳәмме мийнет еткен ҳәм аўыр жүк көтергенлерди» «тынышлық табыўға» шақырады. Ол бизди қабирге тынышлық орны етип көрсетпейди, бирақ Ол мәрҳамәт пенен еңкейип, бизди Өзиниң жүгин Оның менен бөлисиўге шақырады — Оның «жумсақ ҳәм кишипейил» руўхына кириўге — өзин өлимге бағышлаған еркти көтериўге — ең қараңғы жағдайларға ҳәм ең аўыр сынақларға «Аллаҳқа шүкир» ҳәм «солай болсын» деп қарсы алыўға. Бул илаҳий «тынышлық». Бул өмирдеги тынышлық, өлимдеги емес — Мәсихтеги тынышлық, қабирдеги емес.
Ҳеш қашан өзиңизди қысымнан қутылыў ушын қабирди қәлегендей сезесиз бе? Егер солай болса, жоқарыдағы жазыўларға қараң. Олар ҳаққында ойланың, олар ушын дуўа етиң ҳәм Ийса тынышлық тапқан жерде, яғный өзиңиздиң еркиңиз болмаған жерде тынышлық табыўға умтылың. Биз көп ўақыт жағдайлардың өзгериўи бизди бахытлы етеди деп ойлаймыз. Биз, егер бул сынақ жоғалтылса ҳәм сол кемшилик толтырылса, бәри жақсы болады деп ойлаймыз. Булай ойлаўға азғырылғанда, бизге жағдайлардың өзгериўи емес, бәлки өзимизди жеңиў керек екенин умытпайық. Жақсы Ийемиз бизге ҳәрдайым бул жеңисти берсин, сонда биз тынышлықтан рәҳәтленемиз.
