Ey Iysa, qımbatlı Qutqarıwshı, qashan qaytıp keleseń? Qayǵıǵa úyrenisken júreklerimiz, Saǵan, Ustazımızǵa burıladı. Qayǵımız Senińki, Rabbı Iysa; quwanıshımız Seniń súyiwińde; Biraq qayǵı hám quwanısh bárháma bizi aspanǵa, Saǵan alıp baradı.
Biz bul dúnyanıń qayǵılı jollarınıń uzaq tariyxın oylaymız; Biz Seniń menen, sheksiz kúnler boyı, muqaddes dańq haqqında oylaymız.
Biz Qudaydıń miyrimli tártibin adam tárepinen buzılǵanın kóremiz Hár jerde tártipsizlikti kóremiz; jumsaq júrekler qayǵıǵa batqan.
Qaysı jerde ashsaq ta betlerdi, onda – Seniń ájayıp Sóziń – Adamnıń túrli dáwirler arqalı jolı bizge jazılıw ushın berilgen,
Sátsizlik, wayran bolıw hám qayǵı tariyxın ele de tabamız; Qudaydıń súyiwi tek ǵana adamzattaǵı jamanlıqtıń erteńin alıp keledi.
Saǵan qaraymız, Rabbı Iysa, súyiwińdi bilgen Saǵan; Biz bizi qullıqtan, gúnádan hám qayǵıdan azat etetuǵın kúsh kútemiz.
Biz Seniń payda bolıwıńdı, Seniń bul jerde bolıwıńdı kútemiz; Biz jaqınlasıp kiyatırǵan kúndi qarsı alamız, sol waqıtta bul qayǵı toqtaydı.
Biraq, biz ushın, áziz Qutqarıwshı, qanday jaqtıraq táǵdir, Seniń menen máńgi bolıw, jamanlıq kirmeytuǵın jerde!
Bizdi súygen Seni kóriw, keyin joqarıda betpe-bet, Kimniń miyrimi dáslep bizdi Seniń súyiwińdi tatıp kóriwge hám biliwge májbúr etti!
Seniń menen, Ey Rabbı, máńgi, janlarımız qanaatlanadı; Hesh qanday háreket te, oy da hesh qashan Seniń menen tolıq quwanıshtı toqtatpaydı.
Seniń Ákeńniń kámil jaqsılıǵı bizdiń jasaytuǵın jerimiz boladı; Hám Onıń barlıq dańqı máńgi Saǵan hám bizge nur shashadı.
Oh, tezirek kel, Rabbı Iysa; sabır menen ele de kútemiz, Bizdi azat etetuǵın kúsh kútemiz – bizdiń ansaǵan aspan orınımızdı!
