«Солай етип, муқаддес аға-инилер, аспанлық шақырыўға қатнасыўшылар, исенимимиздиң Ҳаўарийи ҳәм Бас Руўханийи, Ийса Мәсихти ойлаң» (Еврейлерге 3:1).
«Муқаддес аға-инилер» атамасы
Қудай бизди берекетлеген мәрҳамәт тосынсыўларға толы. Мысалы, ким бизди «муқаддес аға-инилер» деп атаўы мүмкин деп ойлаған болар еди?
Биз бир-биримизге бундай атаманы әдеңгис бермес едик ҳәм оны өз-өзимизге қолланбас едик, себеби биз өз жүреклеримиздиң бузылыўын ҳәм гүнасын азырақ билемиз. Бирақ бул жерде Қудайдың Муқаддес Руўхы тәрепинен бизге берилген, Ол айтқан бир де бир сөзин ҳеш қашан қайтарып алмайды. Ол Ҳақыйқат Руўхы, ҳәм егер Ол Мәсихке тийисли болғанларды бул жоқары атама менен атаса, бул олар ушын ҳақыйқат болыўы керек, сонлықтан биз оның нени аңлататуғынын ҳәм оның қалай биздики болғанын ықлас пенен ҳәм ҳүрмет пенен сорастырыўымыз дурыс.
Алдыңғы бапты оқығанда, ойларымыз Забур 22-ге қайтады ҳәм сол Забурда бизди сүўретлеў ушын бул жерде бирге келтирилген еки сөзди табамыз. Биринши сөз Забурдың дәслепки бөлимине тийисли, ол теңдеси жоқ «Қудайым, Қудайым, не ушын Сен Мени таслап кеттиң?» деген үн менен басланады. Биз билемиз, бул Ийемиздиң Өзи уят ҳәм қурбанлық крестинде асылып турғанда бул сораўды берген, ҳәм биз буған таң қаламыз; бирақ биздиң таң қалыўымыз ақыллы табыныў ҳәм сыйыныўға айланыўы ушын, тасланған Азап шегиўши жуўапты Өзи береди. «Бирақ Сен муқаддесcең».
Бирақ Ийса муқаддес емес пе еди? Ҳаўа, Ол Голготаға крестин көтерип барғанда да, Серафимлер Оның даңқы алдында жүзлерин жасырып: «Муқаддес, муқаддес, муқаддес, Әскерлердиң Ийеси», деп айтқанда да муқаддес еди. Онда не ушын Ол, муқаддес Елши, Қудай тәрепинен таслап кетилди? Бул биздиң ушын еди. Сол крестте Ол биз ушын гүна болды. Ол биз болған нәрсеге айланды, сонда Ол Өзиниң сүйгисиниң шексизлигинде биз мүнәсип болған барлық нәрсеге шыдасын, сонда биз Ол болған нәрсеге айланып, Қудайдың мәрҳамәтинде Ол мүнәсип болған барлық нәрсеге ийе болайық. Ол биздиң орнымызды алғанда ҳәм биздиң гүналарымыз Оның үстине қойылғанда, Қудай Өзиниң муқаддеслигиниң күшлилигинде Оның жүзинен жасырынды; бирақ дәл сол жерде ҳәм сол ўақытта Ол биз ушын толық төлем жасады. Ҳәм енди, Оның крестте ислеген исиниң нәтийжесинде, ҳәм толық әдалатлықта, биз Илаҳий тәбиятқа қатнасыўшы болдық, ҳәм «бир қурбанлық пенен Ол муқаддес етилгенлерди мәңгиликке жеткерди». Қудайда гүнаның ҳүким етилиўин талап еткен ҳәм Ийса биз ушын азап шеккенде оны ҳүким еткен дәл сол тәбият, енди Қудайдан туўылғанлар сыпатында биздиң тәбиятымызға айланды; сонлықтан биз «муқаддес» деп аталдық. Егер биздиң гүналарымыз ҳәм гүнакар тәнимиздиң барлық бузылыўы Қудайдың аямайтуғын ҳүкими астына түспегенде, бундай атама ҳеш қашан биздики болмас еди; ҳәм дәл солай биз булардың ҳәммесинен азат болдық, ҳәм Қудайымыз ҳәм Атамыздың көз алдында, муқаддес ҳәм сүйгиде айыпсызбыз (Ефеслилерге 1:4 қараң).
Биз муқаддес аға-инилермиз. Биздиң аға-инилер сыпатындағы орнымыз ҳәм атағымыз Забур 22-ниң екинши ярымына тийисли, онда тирилиў қуўанышы менен Ийемиз былай деп жәриялайды: «Мен Сениң атыңды аға-инилериме жәриялайман, жәмәәттиң ортасында Саған мақтаў айтаман». Биз Оның аға-инилери екенимизди жақсылап есте тутың. Бир-биримиздиң аға-инилери екенимизди билиў берекетли, бирақ бул тек ғана биз Оның аға-инилери болғанымыз ушын; бул биринши келиўи керек. Ҳәм бул биздиң Қудайымыз ҳәм Атамыз бенен болған қатнасығымызды анықлайды ҳәм бир-биримиз бенен болған қатнасығымызға минез береди. Биз Оған алып келиндик, Мәсихке түскен сол сүйги менен сүйилдик, сол қатнасықты ҳәм оның қуўанышын мәңгиликке бөлисиў ушын. Солай етип, бизге берилген бул атамада биз өз тәбиятымыздың не екенин, ҳәм Қудай ҳәм Мәсих пенен болған қатнасығымыздың не екенин үйренемиз. Биз үйренемиз: «Муқаддес етиўши ҳәм муқаддес етилгенлердиң ҳәммеси бирден, сонлықтан Ол оларды аға-инилер деп атаўдан уялмайды» (Еврейлерге 2:11).
Қудайдың сүйгисиниң мақсети бундай улларды Өзиниң даңқына алып келиў еди, ҳәм Өзиниң кәмил даналығында Ол Өзиниң мақсетин орынлай алатуғын жолды тапты. Мәсих олардың арасында ең жоқары орында турған барлық «муқаддес аға-инилер» сол даңқта пайда болғанда; ҳәм Ол, олардың қәтесиз Басшысы, Қудайға Өзиниң мақтаўын жаңадан көтергенде қандай күн болады! Олардың ҳәр бириниң жүреги сол ўақытта Оны менен толық келисимде болады, себеби олардың ҳәр бири Оның сүўретине уқсас болады. Бул биз қатнасыўшы болған аспанлық шақырыў. «Муқаддес аға-инилерди» күтип турған тағдыр қандай даңқлы!
Муқаддес аға-инилер сыпатында жасаў
Бирақ мәрҳамәт бизди муқаддес аға-инилер еткеннен кейин, биз қалай муқаддес аға-инилер сыяқлы жасаймыз? Енди биз бул уллы шақырыўға қалай сәйкес келемиз? Биз бул «Бослық базары» арқалы зыяратшылар сыпатында қалай жүремиз, оның азғырыўларынан бас тартып ҳәм жүреклеримизди Өзиниң халқының мақтаўында жасаўшы Қудайға қосық айтқанда, уллы Басшымыз бенен бирге сақлаймыз? Булай жасаўдың тек бир жолы бар, ол «исенимимиздиң Ҳаўарийи ҳәм Бас Руўханийи, Ийса Мәсихти» ойлаў арқалы. Ол биздиң ойларымыздың темасы болыўы керек.
Биз Оны Ҳаўарий сыпатында ойлаўымыз керек, Қудайдан шығып, бизге түскен, биздиң гүнакарлығымыз себепли тек ғана қарғыс айта алатуғын тас тахталарды емес, ал сүйгини, Қудайдың бизге болған сүйгисин алып келген Елши. «Мәсих өлди», себеби Ол алып келген сүйги өлимнен тоқтап қалмады. «Қудай бизге болған сүйгисин сонда көрсетти, биз әли гүнакар болып турғанымызда, Мәсих биз ушын өлди». Бундай сүйги жоқ; ол барлық сүўретлеўди шатастырады, биз оны мысал етип көрсете алмаймыз, ол теңдеси жоқ, жеңилмес ҳәм мәңгилик. Бирақ Ҳаўарий сыпатында, Ийса Мәсих бул сүйгини бизге алып келди, ҳәм Қудай Онда бизге нәзик сөзлер менен сөйледи, биздиң жүреклеримизди Өзи ушын жеңип алыў ушын, сонда биз мәңгиликке Оныки болайық. Исенимимиздиң Ҳаўарийин ойлаў биз ушын қыйын ўазыйпа болмаўы керек, ол биздиң турақлы ҳәм үзилмес қуўанышымыз болыўы керек.
Мәсих биздиң Бас Руўханийимиз
Бирақ Ол сондай-ақ биздиң Бас Руўханийимиз, яғный, Ол биз ушын Қудайға кирди. Ҳаўарий сыпатында Ол Қудайды бизге көрсетиў ҳәм Қудайды бизге алып келиў ушын шықты; Бас Руўханий сыпатында Ол бизди Қудайға көрсетиў ҳәм бизди Қудайға алып келиў ушын кирди. Ол биздиң Бас Руўханийимиз, Ол кирди, ҳәм Ол биз ушын жол ашты, Ол биз ушын арнаған жаңа ҳәм тири жол, перде арқалы, яғный, Оның тәни арқалы. Ең муқаддес жер муқаддес аға-инилер ушын. Қан сол жерде, қымбат баҳалы қан, ҳәм қан бар жерде гүналар бола алмайды, бирақ муқаддес аға-инилер сол жерде бола алады, тазаланған ҳәм муқаддес етилген, себеби Бас Руўханий сол жерде.
Келиң, Оның уллылығын ойлайық, Ол Қудайдың даңқының ең жоқары бийиклигинен биздиң мүтәжлигимиздиң ең терең тереңликлеринде Қудайды танытыў ушын келген, ҳәм сол тереңликлерден көтерилип, даңққа қайта кирген, ҳәм бизди әззиликлеримизде қоллап-қуўатлай алатуғын ҳәм Ол жасаўшы Қудайдың дәл Өзиниң алдына Өзиниң тирилген өмириниң күши менен көтере алатуғын Елши.
Жуўмақ
Биз Оны ойлағанымызда, биз жеңилмес, жеңимпазлардан да артық, Қудайдың улларының жеңимпаз топары, руўх ҳәм әмелде муқаддес аға-инилер, Қудайдың даңқына қарай жоқары жолды басып өтип баратырмыз.
"
