Хош Хабар–Октябрь 2016 –Ырайым ҳәм Ҳақыйқат Журналы
Урланған Муқаддес Китап
Мәриямның Муқаддес Китабы оған айрықша еди. Бул оның дүньядан өткен анасының саўғасы еди, ҳәм соның ушын Мәриям бул Муқаддес Китапты басқа ҳеш бир китаптан артық сүйетуғын еди. Ол оны узақ ўақыт даўамында қолланған еди; онда көп аятлар ҳәм баплар белгиленген еди, ҳәм басқа да сүйкли орынлар бар еди, соның ушын ол өзинен-өзи соларға ашылатуғын сыяқлы еди. Ең баслысы, ол Муқаддес Китаптың көп бөлегин өзиниң жекшембилик мектеп сабағында оқыған еди ҳәм көп адамлар оның ҳақыйқатын қабыл еткен еди. Оған бул китап пенен айрықша бир берекет келетуғын сыяқлы еди.
Енди биреў оны урлап кеткен еди! Оның баҳасынан бирнеше есе көп сыйлық усынылды, бирақ ҳеш ким оны қайтарып әкелмеди. Оның сабағындағы айырымлар жаман ҳәм қатты болса да, ол олардың биреўи оның Муқаддес Китапты урлайды деп ойлай алмады. Бирақ ол жоқ болған еди, ҳәм ол оның кимдиң қолына түссе де, оған берекет әкелиўи ушын дуўа етти.
Урыс басланды, ҳәм Мәриям ҳәмшира болды әскерий госпиталда. Қорқынышлы урыстан кейин көп жаралы ҳәм өлип баратырған адамлар сол госпиталға әкелинди. Мәриям олардың арасынан өткенде, оны таныған биреўге келди, бирақ ол оны танымады. Ол оған атын айтты ҳәм деди: «Мен сениң Муқаддес Китабыңды урлаған баламан. Мен оны тек ғана көңил ашыў ушын еттим. Бирақ сен оны қаншелли сүйериңди айтқаныңда, мен дерлик туншығып қалдым. Егер мен оны алмаған болсам, ҳеш нәрсе бермес едим; бирақ мен еткен исимди мойынлаўға тым кеўилли едим. Сосын мен оны қайтарып әкелсем, сыйлық ушын еткендей болып көринер деп ойладым. Көп өтпей мен кеттим. Мен өте жаман болып өстим, бирақ Муқаддес Китапты сақладым, бир күни оны саған жибере аламан ҳәм сен мениң оны алғанымды билмейсең деп ойлап. Көп өтпей мен әскерге жазылдым. Мен үш жыл ишинде бәринен өттим. Мени батыр деп есаплады, қәўипли миссияларға жиберди ҳәм тутқынға алды. Қашып шыққаннан кейин, биздиң линияларға қайтып келгенимде аш қалдым.
«Ҳәмме ўақыт сол Муқаддес Китап мени мазақ етти. Мен оны сақлап турып, ҳеш бир адамның мени батыр деп атаўына жол қойғаным ушын өзимни жаман сездим. Мен сениң қайда екениңди табыўға тырыстым, бирақ сосын мен сол Муқаддес Китапқа қарап басладым. Гейде мен оны ашқанымда, он буйрықларға түсип қалатуғын едим ҳәм ол дерлик мениң бетиме қайтып урылатуғын еди: ‘Урлық етпе.’ Сосын ол Ийемиздиң Дуўасына ямаса мына сыяқлы аятларға ашылатуғын еди: ‘Жүреги тазалар бахытлы,’ ‘Сорсаңлар, аласыңлар,’ ‘Адамлардың сизге не қылыўын қәлесеңиз, сиз де оларға соны қылың.’ Ҳәр сапар мен оны алғанымда, ол бир ўағыз айтып, мени тынышсызландыратуғын еди. Бир мәрте мен оны өртеп жиберейин деп ойладым, бирақ бул қанаатландырмайтуғынын көрдим. Мен айыбымды мойынламасам ҳәм Китапты қайтармасам, ҳеш қашан бахытлы болмайтуғынымды билдим.
«Сени таба алмағаным ушын мен капитаныма айтайын деп ойладым. Мен оған урланған Муқаддес Китапты сақлап турып, өзимни ҳадал адам деп көрсеткеним ушын өзимни жаман сезетуғынымды айттым. Капитан қатты еди, динге исенбейтуғын еди. Ол тек ғана күлди, оны алғаным ушын жаман ис еткенимди айтты, бирақ ол басқа ҳеш бир китаптан жақсы емес еди. Мен буннан жақсырақ билетуғын едим ҳәм оны бурынғыдан да көп оқыдым. Көп өтпей мен Ийемиз Ийсаға барлық гүналарымды мойынлап ҳәм кеширим сорап дуўа етип басладым. Ол мени еситти. Сосын мен капитан ушын дуўа еттим.
«Кеше мен атылғанымда, ол маған келип, мени жоғалта алмайтуғынын айтты. Мен оған Муқаддес Китапты қалтамнан алыўын айттым – көрсең, еки қолым да атылған еди. Ол оған ғамхорлық етиўге ўәде берди ҳәм, егер ол сени таба алса, саған бәрин айтып бериўге ҳәм оны саған қайтарып бериўге ўәде берди. Ол урысқа қайтып барыўы керек еди, бирақ Ийе оны да, мени басқарғаны сыяқлы, басқарады. Ол сол аятларды табады. Қудай оған берекет берсин.» Сол дуўа менен әскер соңғы демин алды.
Жыллар өтти. Мәриям, өзиниң туўылған қаласына қайтып келип,көше жаслары ушын ислеп ҳәм дуўа етип атырған еди. Дуўаға жуўап ретинде көп адамлар өлип баратырған әскер ҳәм Муқаддес Китап ҳаққындағы ҳикаядан тәсирленди.
Бир жекшемби күни «Полковник» деп аталған бир евангелист сол қалаға келип, Мәриям сабақ берген балаларға мүрәжат етти. Ол өзиниң өзгериўи ҳаққындағы әпиўайы ҳикаяны айтты, оның бир әскер ҳәм оның Муқаддес Китабы себепли болғанын айтты. Ол қалтасынан оқ тескен ҳәм қанға боялған китапты алып, жоқарыдағы тарийхты айтып берди. «Жас адамлар, сол әскердиң дуўасы ҳәм бул Муқаддес Китап мени жаман, қатты адамнан кишипейил исениўшиге ҳәм Ийе ушын хызмет етиўшиге айландырды. Олар мениң барлық ўағызларымнан да көп жанларды Мәсихке алып келиўге себеп болды. Мен бул Муқаддес Китаптың ийесин ҳеш қашан таба алмадым, гейтпери оның аты бул жерде анық жазылған: Мәриям.» Сол ўақытта көп адамлар, өзин тоқтата алмай, «Мине ол! Бул оның Муқаддес Китабы! Ол бизге бәрин айтып берген еди» деп қышқырды.
Мәриям Қудайға шүкир етти оның бурыннан еткен ислери ушын, ҳәм ол оның берекетли иси ҳеш қашан таўсылмаўы ушын дуўа етти. Биз сизге қалай айта аламыз Муқаддес Китап сиздиң өмириңизди мәңгиликке өзгерте алады, дәл усы ҳикаядағы адамлар ушын еткени сыяқлы.
1951-жыл май айынан алынған Ырайым ҳәм Ҳақыйқат Журналы