Серия– 2016-жыл январь –Ынам ҳәм Ҳақыйқат журналы
Өз-бәҳрийлик ҳаққында бир неше әмелий көрсетпелер
ӨЗ-БӘҲРИЙЛИК/ Биринши бөлим
Бул серияда биз Қудайдың жәрдеми менен бир неше қыйнайтуғын гүналарды көтериўди усыныс етемиз. Булар жас ҳәм кәри мәсихшилерди қайта-қайта ҳәр тәрептен сынап атырған гүналар. «Алдыннан ескертилген – қорғалған болады», ҳәм бул мақалалар сол гүналар ҳәм кемшиликлерден сақланыўда әмелий түрде қолланылыўы ушын шын жүректен үмит ҳәм дуўа менен жазылған. Бундай нәрселер көп ўақыт басқаша тәризде турақлы болған өмирди бузады ҳәм Мәсихтиң атына намыс келтиреди. Дүнья бизди кишкене ислеримиздеги ҳәрекетлеримиз арқалы баҳалайды – китабий принциплеримизди билиўимиздиң муғдары менен емес, ал оларды күнделикли турмыста қолланыўымыз бенен.
Өз-бәҳрийлик – мәсихшиликке жат
Келиң, өз-бәҳрийликтиң анық гүнасын қысқаша көрип шығайық. Биз оны «мәсихшиликке жат» деп атаймыз, себеби Ходайымыз Мәсих ҳаққында «Ол Өзин разы етпеди» (Рим. 15:3 KJV) деп анық жазылған. Бул мәселениң тамырына бирден урады, себеби биз Мәсих сыяқлы жүриўимиз керек екенлигин (1 Юҳ. 2:6) оқығанымызда, булар Қудайдың сөзлери екенлигин есте тутып, сонан кейин жаңа ғана келтирилген Жазыўға қайтқанымызда, барлық өз-бәҳрийликтиң ҳақыйқатында мәсихшиликке жат екенлигин бирден көриўимиз керек. Егер де мысал жетерли болмаса, бизде үлги де бар: «Ҳеш ким өзиниң пайдасын излемесин, ал ҳәр бир адам басқаның байлығын [яки жақсылығын] излесин» (1 Кор. 10:24). «Тек ғана өзиңиздиң жеке мәплериңизди емес, ал басқалардың да мәплерин ойлаң» (Фил. 2:4 NKJV). Бәлким, Мәсихтиң сүйиўин татып көрген, Ол қымбатлы болған жүрекке ең тәсирлиси 2 Коринфлилерге 5:14-15: «Себеби Мәсихтиң сүйиўи бизди мәжбүрлейди; ...Ол ҳәмме ушын өлди, сонда жасап атырғанлар буннан былай өзлери ушын емес, ал олар ушын өлген ҳәм қайта тирилген Ол ушын жасасын» (KJV).
Ақырғы заманның белгиси
Өз-бәҳрийлик көп ҳәм түрли жоллар менен көрсетиледи. Ақырғы күнлердиң белгилериниң бири сыпатында: «Адамлар өзлерин сүйиўши болады» (2 Тим. 3:2), яғный «өз-бәҳрий» болады деп айтылған. Бул ҳәр түрли нәрселердиң тамыры. Өз-бәҳрий адам өзиниң нәрселерин излейди, басқалар ушын яки ҳәтте Ийса Мәсих ушын болған нәрселерди емес (Фил. 2:21), апостол Филиппилилерге жазғанындай, бул гүна оның дәўиринде үлкен ҳәм ашық айқын жаманлық болған.
Ол ҳәр жерде, ҳәтте исениўшилер арасында да табылады, гәрше ол өз тәбияты бойынша сондай жийиркенишли кемшилик болса да, дүнья адамы оны ашық айқын көрсетилгенде мәсихшиден де көбирек жек көреди. Бирақ, тек ғана мәсихши барлық нәрселерде руўхта ҳақыйқатында өз-бәҳрий болмаў не екенлигин билиўи мүмкин. Биз өз-бәҳрийликтиң жийиркенишли дағы биздиң ең жақсы ҳәрекетлеримизди қаншалық жийи бузатуғынын ойлағанымызда уяламыз.
Өз-бәҳрийликтиң мақсети
Өзимизди разы етиў, Римлилерге 15:1 де тиккелей айыпланған, өзимизди излеўдиң кең таралған формасы. Ол үлкен ҳәм кишкене нәрселерде көринеди – Ходайымыз ушын жумыс таңлаўымызда, жасаў орнымызда, жолдасларымызда, кийимимизде, кәсибимизде ҳәм күнделикли турмысымызда көп кишкене жоллар менен – булардың ҳәммеси өзимизди бийкар етиў орнына ислениўи. Отырып, кишкене нәрселердеги қорқынышлы өзимизди разы етиўимиз ҳаққында ойлаң, ҳәрдайым «биринши номерди» излеў. Биз руўхта сүйикли Ходайымызға қаншалық қарама-қарсымыз.
Өзимизди излеў
Өзимизди излеўдиң және бир басқышы – дүньялық пайданы қумсап излеў, ақша табыўда инсапсыз болыў яки ақша үнемлеўде қызыққан болыў. Егер қандайда бир жол менен еки жүзлилик биздиң өз-бәҳрийлигимизге жәрдем берсе, булардың ҳәммеси әдеўир жаманласады, қорқынышлы дәрежеде жаманласады. Мәсихтиң аты дүнья адамлары тәрепинен қаншалық жек көрилетуғынын ойлаў қорқынышлы емес пе, себеби Оның «хаты» болыўы керек болғанлар өз пайдаларын өз-бәҳрийлик пенен излейди?
Гәрше ол өзи де өз-бәҳрий болса да, дүнья адамы мәсихшилер өз-бәҳрий болмаўы керек екенлигин жақсы биледи. Павлус бундай болмаған – «Өзимниң пайдасын излемеймен» (1 Кор. 10:33). Бул ҳәрекет жолы Исая 56:11 де күшли тәризде сүўретленген: «Олардың ҳәммеси өз жолын излейди, ҳәр бири өзиниң пайдасын». Әлбетте, бул ақырғы заманның белгиси, бир мәсихши басқасын дүньяда басқаларды төменге түсирип, өзин көтериўге үгитлеп атырғаны еситилгенде. Бундай қорқынышлы мәсихшиликке жат кеңес бериўге батыр болғанлар көп болмаўы мүмкин, бирақ оны әмелий түрде әмелге асырып атырған жүзлеген адамлар жоқ па?
Және бир формасы – басқалардан жоқары дәрежеде яки жақсырақ лаўазымда болыўды излеў. Бундай өз-бәҳрийлик Матта 20:20-21 де көрсетилген ҳәм Мәсих тәрепинен жумсақлық пенен сөгилген. Ол көп ўақыт, өкинишке орай, руўхый ҳәм дүньялық мәселелерде де көринеди, ҳәм көп адамлар өз-бәҳрийликтиң бул формасынан келип шыққан ашыўлы топарлар яки фракциялардың бир бөлеги болған. Келиң, буған байланыслы өзимизди баҳалайық, синагогаларда бас орынларды да, базарларда сәлемлесиўлерди де излемейик (Мт. 23:6-7).
Басқаларға ғамхорлық етпеў
Кәмбағалларды умытыў (1 Юҳ. 3:17) – Сөз тәрепинен қатты айыпланған өз-бәҳрийликтиң ашық айқын формасы. Көп ўақыт ол тек ғана басқалар орнына өзимизди ойлаў әдетинен келип шығады. Айрым жағдайларда өз-бәҳрийлик қыйналыўдан қутылыў ушын кәмбағалларға бериўи мүмкин, бирақ ол ҳеш қашан ҳақыйқый мейирбанлық пенен бере алмайды. Мәсихши өсиўиниң сол сийрек ҳәм нәзик өсимлиги өз-бәҳрийлик пенен бирдей атмосферада өсе алмайды: «Ақыр аяғында, ҳәммеңиз бир пикирде болың, мейирбанлық етиң, аға-инилик сүйиўине толы болың, жумсақ жүрекли, кишипейил болың» (1 Пет. 3:8 JND).
Көп жағдайларда биз өз-бәҳрий болыўды қәлемеймиз. Бирақ Мәсихке ергенде итибарсыз болыў ҳәм тәбиятымыз бойынша Оның орнына өзимизди мақсет етиў, бул кемшилик кишкене жоллар менен дерлик барлық ислеримизде көринеди. Биз көп оқыўшыларымыз ушын бир сөз бул гүнаны көрсетиўге жетерли болады деп үмит етемиз, ол бәлким өзлерине белгисиз түрде олардың мәсихшилик өмирин бузып, басқаларға айтқан сөзлериниң күшин алып таслаған. Егер биз 1 Коринфлилерге 13:5 теги «сүйиўдиң» бир өзгешелигине қарасақ, «өзиниңкин излемейди» (KJV), ҳәм сонан кейин қайтып, Сөздиң нурында өз өмиримизге тыныш қарасақ, биз руўхый өмиримиздиң «нәзик жүзимлерин» бузған кишкене өз-бәҳрий ислерди таный аламыз (Қосықлар қосығы 2:15 ти қараң).
Емлеў
Онда өз-бәҳрийликти емлеў не? Бир адам: «Жақсы самариялық ҳаққындағы мысалдағыдай, басқаларды ойлаў», – деп жуўап бериўи мүмкин. Бул жақсы ҳәм мәсихшилик әдет – ҳәр бир адамда өзиме хызмет ете алатуғын ҳәм сүйиўим мүмкин болған қоңсыны табыў. Барлық жағдайларда басқалардың ыңғайын, қолайлығын ҳәм қәлеўлерин ойлаў ҳәм ҳәрдайым қоңсымды оның жақсылығы ушын, соның ишинде руўхый жақтан да, разы етиў әдетин ийелениў әҳмийетли. Бирақ одан да жақсырақ жол бар, ҳәм ол – өзимниң орнына Мәсихтиң мениң ойларымның орайына айланыўы, сонда барлық ҳәрекетлерим тәбияты бойынша Оған байланыслы болады. Бул жол менен мен тек ғана ҳақыйқатында өз-бәҳрий болмайман, ал Мәсихке уқсас болып қаламан.
Әзиз исениўши достым, бул адамлар арасында түсинилетуғын ҳәм Қудайға ҳақыйқый даңқ келтиретуғын мәсихшилик. Адам өзиниң анық ҳуқықы болған ең жақсы орынды еркин түрде таслағанда, өзиниң пайдасынан бас тартқанда ҳәм өзиниң зыянына басқаларға мейирбанлық көрсетиў ушын жолынан шыққанда, ол тек ғана молшылығынан берместен, ал Мәсихтиң адамларының мүтәжликлерин қамтамасыз етиў ушын кәмбағал болғанда, ҳәм ол тек ғана сарпламастан, ал басқалар ушын сарпланғанда,сонда ол барлық адамлар тәрепинен танылған ҳәм оқылған Мәсихтиң хатына айланады. Ҳеш ким өз-бәҳрийликтиң белгиси Мәсихтиң жаңа белгиси менен өширилген бундай адамды итибарсыз қалдыра алмайды (Гал. 6:17).
Оҳ, Оның сүйиўи бизди Оның даңқы ушын жасаўға мәжбүрлесин!
Альфред Т. Скофилд тәрепинен, (бейимлестирилген)
Келеси айда көбирек әмелий көрсетпелерди излең.
Ходайым мениң көзлеримди биринши рет ашқанда мениң ақылымды әсиресе бир нәрсе тәсирлендирди: мен Мәсихтиң Өзи ушын бир де бир нәрсе ислегенин ҳеш қашан таппадым. Бул үлкен принцип. Мәсихтиң барлық өмиринде Өзине хызмет етиў яки Өзин разы етиў ушын ислеген бир де бир ҳәрекет болмаған. Гүнакарлардың қарсылығына қарамастан, Онан берекетли, кәмил, кемшиликсиз сүйиўдиң үзликсиз ағымы ағып турған. Бул сүйиў ҳәм мейирбанлық ҳәм жәрдемниң бир таңқаларлық ҳәм турақлы гүўасы болған. Ҳәрдайым басқалар, ҳәм Өзи емес, жубатылған. Ҳеш нәрсе оны шаршата алмаған, ҳеш нәрсе оны басқа тәрепке бура алмаған. Мәсихши «Мәсихти кийиўи» керек. Ол күн бойы жақсылық ислеп жүрген; бир де бир мәўрит болмаған, бирақ Ол басқалардың мүтәжлигине қарай мәсихшиликте хызметши сыпатында таяр болған. Бул Оған ҳеш нәрсеге түспеген деп ойламайық. Оның басын қоятуғын жери болмаған. Ол аш қалған ҳәм шаршаған; ҳәм Ол отырғанда, ол қаерде болған? Ол қудық басында ыссы күн астында болған, ал Оның шәкиртлери нан сатып алыў ушын қалаға кеткен (Юҳ. 4). Ҳәм сонан кейин не болды? Ол аш, әлсиз ҳәм шаршаған болмағандай, келген кәмбағал, жийиркенишли гүнакар ушын таяр болған. Ол ҳеш қашан тыныш болмаған. Ол адам өзин гүнаның ақыбетлери астында тапқан барлық сынақлар ҳәм қыйыншылықларда болған. Оның қалай жүргенине қараң: Ол басқалар ушын нан ислеген, бирақ Өзи ушын тасты нанға айландырыў ушын оған қол тийгизбеген!—Джон Н. Дарби, Мәсихши дос (бейимлестирилген)