«Hám men seni ózime máńgilikke qudalayman!» (Hoseya 2:19) Isanıń kelesim muhabbatınıń názikligin bildiriw ushın qollanǵan figuraları qanday tańqalarlıq hám hár túrli! Janım! Seniń Qutqarıwshı-Qudayıń saǵan úylengen! Qudalıǵıńnıń WAQÍTÍN bilmekshi bolsańız? Ótken máńgiliktiń tereńliklerine qaytıń, dúnya jaratılmas burın; sol jerde, seniń qudalıǵıń dúzilgen: «Men seni máńgilik muhabbat penen súygenmen!»
Tez arada toy saati keledi, sol waqıtta seniń joq bolǵan Rabbıń óz qudalı kelinin óz patsha sarayına qarsı alıw ushın keledi! Kúyew házir keshigip atır — biraq seniń uyqlap qalmawıńa isenim payda et! Álbette, átirapta beldi buwıp, shıraqlardı jaǵıwdı talap etetuǵın kóp nárse bar. «Yarım túnde!» (Onıń eń az kútilgen waqıtı) «Mine, Kúyew keledi!» degen dawıs esitiliwi múmkin — esitiledi!
Janım! Bul sirlı birlesiw seniń hám Rabbıń arasında payda boldı ma? Sen Oǵan bolǵan imanıńnıń kishipeyil isenimi menen: «Meniń súyiklim menińki — hám men Onıńkimen!» dep ayta alasań ba? Eger sonday bolsa, seni kútip turǵan dańqlar úlken, sóz benen aytıp bolmaytuǵın dárejede úlken! Máshihtiń kelini sıpatında seniń qalıńıń — Qudaydıń qudireti bere alatuǵın barlıq nárse — hám dańqlanǵan kelin qabıl ete alatuǵın barlıq nárse! Sol dańqlı toy máresimleriniń kelesheginde, sen tul qalıw azabınan qorqıwıń kerek emes. Quday biriktirgen nárseni hesh qanday jaratılǵan kúsh ajırata almaydı! Ol seni qudalaydı, hám bul «máńgilikke!»
