«Ақылларыңызды жердеги нәрселерге емес, жоқарыдағы нәрселерге қойың». Колослықларға 3:2 NKJV
Бир күни мен бир мәсихшиниң екиншисине: «Аспанға соншелли бағдарланбаң, сонда жердеги ҳеш қандай жақсылыққа жарамаң», – деген сөзин еситип қалдым. Сөйлеўши, мәсихши аспанға бағдарланбаса, жердеги жақсылыққа жарамайтуғынын аңламаған шығар. Жоқарыдағы аят бизге ақылларымызды аспанлық нәрселерге қойыўымыз керек екенлигин айтады, себеби биздиң Басымыз, үмитимиз, үй-жайымыз ҳәм жәрдемимиз сол жерде. Аспанда бизге тийисли болған барлық нәрселер менен, неге ақылларымызды басқа жерде болғымыз келеди? Ҳәм биздиң қолымызда болған барлық нәрселер менен, биз бул қайғылы дүньяға аспаннан бир аз нәрсе әкелиў жердеги ҳеш қандай жақсылыққа жарамайды деп исениўимиз мүмкин бе?
Ақылларымыз жоқарыдағы нәрселерде болғанда, ҳәм әтирапымыздағылар менен «Мәсихтиң ақылынан» (1 Коринфликлерге 2:16) бир аз бөлисе алғанымызда, биз ҳақыйқатында Оның «елшилери» болып, мүтәж болғанларға дәл оларға не керек екенлигин жеткеремиз (2 Коринфликлерге 5:20). Ақыр ақыбет, Хожа Ийса аспаннан ҳәр қандай адам жерде ерисе алатуғын ең үлкен жақсылықты – Оның таң қалдыратуғын қутқарылыўын әкелди.
Ол келгенде, қараңғылыққа толы дүньяға аспанлық нур әкелди. Ол алдаўға толы дүньяға аспанлық ҳақыйқатты әкелди. Ол жолын жоғалтқан адамларға аспанлық жол картасын әкелди. Ол гүнада өлгенлерге жаңа өмир әкелди. Ҳеш ким бул түрдеги аспанға бағдарланғанлықты дүньяға әкелиў жердеги ҳеш қандай жақсылыққа жарамайды деп айта алады ма?
Бизге «Мәсих Ийсада болған бул ақыл сизлерде де болсын» деп еслетиледи. Неге? Сонда, киби ҳәм бойсыныўшы қуллар сыяқлы, биздиң бирдей ақылымыз Қутқарыўшымыздың нурын биз арқалы басқаларға шашыўға имканият береди (Филиппиялықларға 2:5-8). Қудай ҳақыйқатында биздиң аспанға бағдарланғанлығымыз жердеги жақсылыққа жарасын дейди. Бирақ бул тек Оның жолы менен усыныс етсек ғана мүмкин болады.
