«Бир адам арқалы гүна дүньяға кирди, ҳәм гүна арқалы өлим кирди» (Рим. 5:12), солай етип адам өзин Қудайдан узақта тапты. Қудай Адамға жақсылық ҳәм жаманлықты билим ағашынан жемеў ҳаққында берген буйрығына бойсынбағаннан кейин, ол бағдан қуўылды, ҳәм Қудай «Едем бағының шығыс тәрепине керубимлерди ҳәм ҳәр тәрепке айланып туратуғын жалынлы қылышты қойды, өмир ағашына баратуғын жолды қорғаў ушын» (Бас. 3:24). Қудайға бойсынбаўдың аянышлы ақыбети усындай болды. Бирақ сонда адам Қудайға қалай жақынласа алады?
Қабыл ҳәм Абыл аға-ини еди, бир шаңарақта туўылып, өскен. Бәлким олар да Қудай Адам ҳәм Ҳаўаның инжир жапырақлары олардың жалаңашлығын жаба алмағаннан кейин кийгизген тери шапанларды кийген шығар (Бас. 3:21). Кейин ўақыт өтиўи менен, Қабыл да, Абыл да Қудайға өз қурбанлықларын алып келди. Дийқан болған Қабыл жер жемислеринен алып келди. Ҳеш гүмансыз, ол оны алыў ушын тер төккен, себеби Қудай гүна ушын жерди қарғаған еди. Оның мийнетине қарамастан, қолынан келгенди ислесе де, Қудай Қабылдың қурбанлығына разы болмады ҳәм оны қабыл етпеди.
Абыл да қурбанлық алып келди. Ол өз қойының туңғышларынан алып келди, ҳәм бул қурбанлыққа Қудай разы болды. Бул қурбанлықты не нәрсе соншалық айрықша етти? Абыл Қудайдың жабыўды тәмийинлеў жолын үйренген еди. Ҳайўан сойылған, қан төгилген, өмир берилген, ҳәм терилеринен Қудай олардың жабыўын ислеген еди. Бул Қудайдың Өзиниң Улын, Қудайдың Қозысын жибериў арқалы биздиң жабыўымызды қалай тәмийинлегениниң әжайып сүўретлемеси, Ол Өзиниң өлими арқалы гүнаны жоқ етти. Исеним арқалы Хожа Ийса Мәсихти қабыл еткенлердиң ҳәммеси бул кемшиликсиз, тамамланған ислер тийкарында Қудай тәрепинен қабыл етиледи. «Оның сүўретлеп болмайтуғын саўғасы ушын Қудайға шүкир!» (2 Кор. 9:15).
