Оның алақандарында
Әйел емізетін баласын ұмытып, құрсағынан шыққан ұлына жанашырлық танытпауы мүмкін бе? Әрине, олар ұмытуы мүмкін, бірақ Мен сені ұмытпаймын. Міне, Мен сені алақандарыма жаздым. — Ишая 49:15-16 NKJV
Кейде біз сияқты, Иеміздің таңдаған, құтқарған халқы Оның оларды тастап, ұмытқанын айтқан еді. Жоғарыдағы үзінді – Иеміздің жауабы. Жалпы айтқанда, адамзатқа белгілі ең күшті байланыс – ана мен баланың байланысы. Ол «емізетін баласын ұмытып, құрсағынан шыққан ұлына жанашырлық танытпауы мүмкін бе?»
Таңқаларлықтай, Құдай Рухы берген жауап: «Мүмкін!» Дегенмен, Иеміз Өзінің балаларын ұмытпағанын ашады. Ол мұны көрсету үшін не істейді? Ол Өзіне сеніммен бет бұрғандарға қолдарын көрсетеді: «Міне, Мен сені алақандарыма жаздым». Біз Құдай Ұлының біз үшін сүйіспеншілікпен өмірін берген кездегі (Ғалаттықтарға 2:20) қолдарындағы шеге іздерін ойламай тұра алмаймыз. Біз Оған анасы мен баласынан да үлкен мағынада тиесіліміз, өйткені Ол бізді соншалықты үлкен шығынмен жаратты және құтқарды. «Жазу» тұрақтылықты білдіреді. Бұл белгілер Оның алақандарында мәңгі қалады. Біздің есімдеріміз сол жерде мәңгілікке!
Шынында да, Киелі кітапта «олар ұмытуы мүмкін» деп айтылған аналар өз балаларына үлкен жанашырлық танытады. Құдайдың Өз халқына көрсететін жанашырлығы қаншалықты үлкен болуы керек. Ол біздің қажеттіліктерімізді біледі, және мейірім мен рақыммен біздің батамыз үшін әрекет етеді. Келесі күні, азап кезінде Иемізге сенім арқылы бет бұратын Исраил халқы үшін, Ол олардың барлық «күнәларын теңіз тереңдігіне тастау» арқылы Өзінің жанашырлығын көрсетеді (Миха 7:19). Ол мұны бүгін сенетін біз үшін қазірдің өзінде жасады. Біздің күнәларымыз мәңгілікке жоғалды.
Сен туралы не айтасың?
Сен Иеміздің жанашырлығын білгің келе ме? Құдайдың күнәға деген қаһары үлкен, бірақ сен де өз идеяларың мен жолдарыңнан бас тартып, Оған сеніммен бет бұру арқылы Құдайдың жанашырлығын тамашалай аласың. Иеміз Иса Мәсіхке, Оның сен үшін айқышта сенің күнәларыңды және олардың барлық жазасын көтергеніне сен, сонда сен құтқарыласың – мәңгілікке!
