Якъуптың биринши ҳәм ақырғы сөзлери

Аўлаўдан кейин, Есаў шаңарақ лагерине қайтып келеди ҳәм киши инисиниң кешки аўқат писиргенин көреди: «Маған аўқат бер, илтимас… себеби мен шаршадым». Ол биздиң беттиң жоқары жағындағы қысқа жуўапты алады, бул Яқуптың Мухаддес Китаптағы биринши сөзлери. Ол бул сөзлерди бир қанша ўақыттан бери ойлап жүргендей, өзиниң асығыс инисинен пайдаланыў ушын қолайлы ўақытты күткен. Сол ўақыт келди, ҳәм Есаў өз туңғышлық ҳақын бир мәртеги аўқат ушын сатты, бул қорқынышлы ақыбетлерге алып келди (Евр. 12:16–17) — бул Инжилди билиў имканиятына ийе болған, бирақ оны баҳаламайтуғын ҳәр бир адам ушын ескертиў.

Есаў, «дала адамы», ҳәм «үй адамы» Яқуп (Жар. 25:27) «бир-бирине уқсамайтуғын» еди, бирақ оған бундай мүнәсибетте болыў аға-инилик сүйиўшилик пе еди? Яқуп өмирде ҳәззилениўден басқа да нәрселер бар екенин билген — ол Ибраҳим менен бирге Қудайдың ўәдесиниң мийрасхоры еди (Евр. 11:9) — бирақ ол Қудайды разы етиў ушын жасамады. Ол ҳәтте әкесин алдап, Есаўдың баҳасын алды (Жар. 27). Ол көп жыллар даўамында өзиниң пайдасын гөзлеп жасады, бирақ ҳеш қашан шынайы бахытлы болғандай көринбеди. Иса Мәсихке исениўшилер сыпатында биз буннан сақлансақ екен, сонда биз Қудайдың «жақсы қәлеўин» (Фил. 2:13) орынлаймыз ҳәм «сүйиўшилик пенен бир-биримизге хызмет етемиз» (Гал. 5:13).

Ақырында, Қудай Яқупқа оның әззилигин ҳәм Оған сүйениўге муқтаж екенин өмириниң ақырына шекем еслетип турыў ушын оның денесине тийиўге мәжбүр болды (Жар. 32:24–31). Кейин Египетте ол өз қәтесин мойынлады: «Мениң өмиримдеги күнлер аз ҳәм жаман болды» (47:9). Ол өмириниң ақырғы он жылын Қудайға табыныўшы (Евр. 11:21), ҳәм басқаларға баҳа бериўши ҳәм үйретиўши сыпатында жақсы пайдаланды: Фираонға (Жар. 47:10), Юсуфқа ҳәм оның улларына, ҳәм екинши аятымыз көрсеткендей, тек ғана өз улларының ҳәммесине емес, бәлки олардың руўларына да. Бул жақсы жуўмақ болды!