Қудай толық муқаддес ҳәм әдалатлы. Ол гүналарды кеширгенде, гүнаның айыбын дереў, толық ҳәм мәңгиликке кеширеди. Забур 32:5 те, бәлким, оның зина гүнасына байланыслы, ол оны қылмыс пенен жасырыўға тырысқан, Даўыт былай деген: «Мен гүнамды Саған мойынладым, ҳәм айыбымды жасырмадым. Мен: ‘Мен Ийеге қылмысларымды мойынлайман’, – дедим, ҳәм Сен мениң гүнамның айыбын кеширдиң». Бирақ оның тарийхын бақлағанымызда, ол өмириниң ақырына шекем гүнасының ақыбетлерине дуўшар болыўы керек болғанын көремиз.
Жаңа Ўәсият сол принципты қайталайды: «Алданып қалмаңлар, Қудайды мазақ етип болмайды; себеби адам не ексе, соны орады, себеби ким өзиниң тәнге ексе, тәннен шорлық орады, ал ким Руўхқа ексе, Руўхтан мәңгилик өмир орады» (Галатиялықларға 6:7-8 NKJV). Қудай бул принципты тәбиятқа да орнатқан. Ким лобия туқымын егип, сол өсимликлерден помидор орыўды күтеди? Яки ким бағында банан өсимлигинен манго териўди күтеди?
Көп балалар зина гүнасының нәтийжесинде турмыс қурмаған ата-аналардан туўылған. Бала бойына бүткеннен кейин, қанша тәўбе қылса да, бул ислеген исин өзгертпейди. Аборт тек бар гүнаға қылмысты қосады. Ата-аналар бойына бүткенде қутқарылған ба, яки қутқарылмаған ба, кейин қутқарылған ба, Қудай олардың айыбын кеширеди, бирақ олардың баласы олардың гүнасына үнсиз гүўа болып қала береди.
Бирақ Қудай Өзиниң уллы мәрҳаматында барлық бул балаларға қутқарылыўды усынды, оларды қутқарды ҳәм Өзиниң хызметинде қолланды. Қайта-қайта биз «мәрҳамат ҳүким үстинен жеңеди» (Жақып 2:13) ҳәм «гүна көбейген жерде, мәрҳамат одан да көбирек көбейди» (Римлилерге 5:20) деген уллы дәлиллерди көремиз.
Муқаддес Жазыў Ийсаның қаны барлық гүнадан ҳәм барлық әдалатсызлықтан тазалайды (1 Юхан 1:7,9) ҳәм бизди гүналарымыздан жуўады (Аян 1:5) дейди, бирақ Оның қаны қарғысларды жуўып таслайды деп айтпайды. Бирақ биз билемиз, Мәсихтиң Қудайдың даңқы ушын Голгофадағы крестте орынлаған иси себепли, өз ўақтында жерден қарғыс алынып тасланады. Ишая ҳәм Езекиил китапларының соңғы баптары муны анық тилде сүўретлейди. Римлилерге де бизге былай дейди: «жаратылыстың өзи де шорлықтың тутқынлығынан Қудай балаларының даңқлы еркинлигине жеткериледи». Барлық жаратылыс бул даңқлы күни сабырсызлық пенен күтеди, бирақ «ҳәзирге шекем туўыў азаплары менен мийнет етеди» (Римлилерге 8:21-22).
Биз мәсихшилер әли жердемиз, басқа адамлар дуўшар болған барлық нәрсеге дуўшармыз, себеби Қудайдың басқарыўы Оның мәрҳаматына параллель жүреди. Биз билемиз, Қудай мөжизалар көрсете алады, Ол әлемди басқаратуғын қағыйдаларға истисналар жасай алады, бирақ әдетте Ол булай қылмайды. Қуяш мәсихшилерге де, мәсихши емеслерге де бирдей нур шашады ҳәм жаўын жаўады. Исениўши де, исенимиз де кеселлик ҳәм өлимге дуўшар болады. Екеўи де күн көриў ушын ислеўи керек. Мәсихши ҳәм мәсихши емес ҳаяллар азап пенен бала туўады, ҳәм екеўи де бирдей қыйыншылықларға ҳәм машқалаларға дуўшар болады. Тикенлер ҳәм шөплер адам мәсихши болған ҳәмме ўақытта оның егинзарынан мөжизалы түрде жоғалып кетпейди. Бирақ мәсихши жәрдем ушын Ийеге мүрәжат ете алады. Ол Қудайды Ата ҳәм Ийсаны Уллы Бас Руўханий ҳәм Жоқлаўшы деп биледи. Муқаддес Руўх, сол әжайып Жанашыр, оның ишинде жасайды.
Биздиң исенимимиз – жеңис бул дүньяны жеңеди. Қудай бизди бул дүньяны зыяратшылар ҳәм бөгде адамлар сыяқлы кесип өтиўимизди қәлейди, олар Ибраҳим сыяқлы, қурыўшысы ҳәм жаратыўшысы Қудай болған қаланы излейди (Ибранийлерге 11:8-16). Биздиң адамларымыз бизди «дүньяның нәжиси, ҳәзирге шекем барлық нәрсениң қалдығы» деп есаплаўы мүмкин (1 Коринфлилерге 4:13). Бирақ керсинше, Аян китабы жерде жасаўшылар ақырында Қудайдың ҳүкими астына түсетуғынын анық көрсетеди.
