Салам вә Худайимиз Иса Мәсихниң улуқлуғи һәққидики үчинчи дәрисимизгә хош кәпсиз. Биринчи дәристә, биз униң шәхсиниң улуқлуғини, иккинчи дәристә болса, униң хизмитиниң улуқлуғини көргән едуқ. Бүгүн биз униң ишлириниң вә һәрикәтлириниң улуқлуғиға қараймиз.
Мән Әйюп 37:5 тин бир айәтни оқуш билән башлашни халаймән, у йәрдә мундақ дейилгән:
Худа таң қаларлиқ авази билән гүлдүрләйду, биз чүшәнмәйдиған улуқ ишларни қилиду. (Әйюп 37:5)
Йәни, Зәбур 71:19 тин:
Сән улуқ ишларни қилдиң, ей Худа, саңа охшаш ким бар? (Зәбур 71:19)
Худа улуқ, вә Худа улуқ болғанлиқтин, у улуқ ишларни қилиду. Бу Худаға хас. Зәбур 119-бапниң 68-айитидә мундақ оқуймиз:
Сән улуқ, сән яхши, яхшилиқ қилисән. (Зәбур 119:68)
Худа яхши болғанлиқтин, у дайим яхши ишларни қилиду. Худа улуқ болғанлиқтин, у дайим улуқ ишларни қилиду. Биз йәнә Худаниң таң қаларлиқ екәнлигини, шуңа у таң қаларлиқ ишларни қилидиғанлиғини оқуймиз. Һакимлар 13-бап бизгә муни көрситиду: Худа Маноаһқа өз исмини ейтиду, униң исми таң қаларлиқ, вә шуниңдин кейин дәрһал, у таң қаларлиқ һалда иш қилиду.
Әнди, биз Худаниң өзини шундақ усулда Худайимиз Иса Мәсих арқилиқ ашкарә қилишини күтәләймиз, вә у һәқиқәтән шундақ қилди. Әгәр биз Йеңи Әһдигә қарисақ, Луқа 1-бап, 49-айәттә Мәриямниң сөзлирини оқуймиз, вә пәриштә униң Худаниң Оғлини туғидиғанлиғини ашкарә қилғандин кейин у немә дегән еди.
Чүнки Қудриәтлик Мән үчүн улуқ ишларни қилди, вә униң исми муқәддәс. (Луқа 1:49)
У Худаниң мәрһәмитидин вә Худаниң қудритидин һәйран қалған еди, вә у Мәсиһни, Худаниң Оғлини туғидиған талланған қандақ болиду. Лекин бу биз Худаниң Сөзидин тапидиған бир принципи: Худа өзини қудриәтлик көрситиш үчүн дунияниң аҗиз нәрсилирини таллиған.
Әнди, әгәр биз Инҗилларға қарисақ, у йәрдә көп айәтләрни көримиз, у йәрдә адәмләр Худайимиз Иса Мәсихниң улуқ ишлирини вә һәрикәтлирини көргәндә һәйран қалған, таң қалған. Уларға қарайли вә һаятимизға бәзи әмәлий қоллинишларни ясайли.
Униң Ишлири вә Һәрикәтлириниң Улуқлуғи
Боранни Тинчлаштуруш (Марк 4)
Биринчидин, Марк Инҗилиниң 4-бабида оқуймиз, у йәрдә Худайимиз Иса қайиқта еди, вә у ухлаватқан еди, вә чоң боран келиватқан еди. Шагиртлар қорқуп кәтти, лекин Худайимиз Иса ястиқта тинч ухлаватқан еди. Улар уни ойғатти, вә Худа, у өзиниң илаһий қудритини көрсәтти, у тәбиәт күчлири үстидин һөкүмранлиқ қилиду. Вә шагиртларниң реакцияси немә болди?
Вә улар чоң қорқунуч билән қорқти вә бир-биригә деди: «Ундақта бу кимдурки, һәтта шамал вә деңиз униңға бойсуниду?» (Марк 4:41)
Бәзидә Худа һаятимизда боранларниң йүз беришигә йол қойиду, шу арқилиқ биз униң улуқлуғини чүшинишимиз үчүн. Бәзидә униң улуқлуғи һәққидә техиму чоңқур тәсиратқа еришишимиз үчүн боран керәк болиду, у бизни қандақ өткүзүп, қийинчилиқлиримизда қандақ қутқузалайдиғанлиғини.
Су үстидә Меңиш (Марк 6)
Әнди, Марк 6-баптики иккинчи бир айәт, йәнә деңиздики бир көрүнүш. Бу қетим Худайимиз Иса қайиқта әмәс, бәлки қайиқниң сиртида, су үстидә меңиватқан еди. Шагиртлар шамал вә долқунлар билән күрәш қиливатқан еди, лекин Худа тәбиәт күчлиридин үстүн. Улар униң меңиватқанлиғини көриду, вә улар уни кемисигә алған һаман, мундақ дейилгән:
Вә шамал тохтиди, вә улар өзлиридин һәддидин ташқири һәйран қалди вә таң қалди. (Марк 6:51)
Биз үчүн әмәлий қоллиниш сүпитидә, биз мундақ дейәләймиз: әгәр биз Худайимиз Исани һаятимизниң кемисигә, әһвалимизға һәқиқәтән қабул қилишқа тәйяр болсақ, өз күчимиз билән өтмәй, бәлки: «Худа, мән саңа муһтаҗмән, мән сени қабул қилимән, мән сени алимән» десәк, шу пәйттә, қәлбимизгә вә җенимизға тинчлиқ келидиғанлиғини чүшинимиз. Вә бу Худаниң биздин тиләйдиғини. Худа қәлбимиздики боранни тинчлаштурушқа қудрити йетиду.
Йаирусниң Қизини Тирилдүрүш (Марк 5)
Марк 5-бапта оқуймиз, Худайимиз Иса Йаирусниң қизини тирилдүрди. Вә шу йүз бәргәндин кейин, вә адәмләр өлүмдин һаятлиқ чиқиришқа қудрити бар бирсини көргәндә, биз реакция сүпитидә уларниң һәммиси чоң һәйранлиқ билән таң қалғанлиғини оқуймиз. Улар Худайимиз Исаниң илаһий қудритини көргәндә һәйран қалди.
Буни һаятимизға әмәлий қоллинайли. Бәзидә, роһий җәһәттин ейтқанда, биз өлүм һалитидә болишимиз мумкин, у йәрдә Худа билән болған әмәлий мунасивәт үзүлүп қалған, вә биз йүзкичиликкә айланған, ухлап қалған болишимиз мумкин. Лекин Худа бизни ойғитишқа вә бизни қайта һаятқа елип келишкә, у биз билән һузурлинишни халайдиған җанлиқ мунасивәткә елип келишкә қудрити йетиду. Шуңа, һәқиқәтән җүръәтлик болайли вә Худадин бизни қайта тирилдүрүшни сорайли.
Паләч Адамни Сақайтиш (Луқа 5)
Әнди Луқа 5-бапқа қараймиз. Луқа 5-бапта, биз бир паләч адәмни тапимиз, вә униң төрт достлири уни елип, етиқат билән уни Худаниң Оғлиға елип келиду. Вә Худайимиз Иса уларниң етиқатини көргәндә, у: «Сениң гуналириң кәчүрүлди» дейду. Униң адәмләрниң гуналирини кәчүрүшкә қудрити йетиду. Фарисийлар буниңға ишәнмиди, шуңа улар униң һөкүмранлиғиға һәқиқәтән шубһиләнди. Вә Мәсиһниң реакцияси немә болди? У: «Мақул, мән силәргә көрситимән, вә мән силәргә гуналарни кәчүрүшкә һөкүмранлиғим барлиғини испатлаймән» деди. Вә у немә қилди? Луқа 5-бапта оқуймиз:
Мән саңа дейимән, тур вә кичик каравитиңни елип өйүңгә бар. Вә дәрһал, уларниң алдида туруп, ятқан йерини елип, Худаға шүкүр ейтип өйигә кәтти. Һәммисини һәйранлиқ басти, вә улар Худаға шүкүр ейтти вә қорқунучқа толди, мундақ деди: «Бүгүн биз ғәрипә ишларни көрдүк». (Луқа 5:23-26)
Худайимиз Иса өзиниң улуқ ишлири вә һәрикәтлири арқилиқ вә қилған мөҗизилири арқилиқ, у һәқиқәтән адәмләрниң гуналирини кәчүрүшкә һөкүмранлиғи бар бирдин-бир шәхс екәнлигини испатлиди. У бизни ғәлибә қилғучи қилишқа қудрити йетидиған шәхс екәнлигини испатлиди.
Әгәр биз буни әмәлий қоллиниш сүпитидә алсақ, Худайимиз бизни чүшүрүп туридиған нәрсиләрни йеңишкә ярдәм беришини көримиз. Бу адәм каравитиға бағланған еди, лекин Худайимиз Иса уни шунчә узун вақит ятқан каравитини елип, уни өзи билән биргә елип жүрүшкә қабил қилди. Худайимиз өзиниң мәрһәмити арқилиқ бизни ғәлибә қилғучи қилишқа қабил. Буни һечқачан унтумайли.
Җинни Чиқириш (Луқа 9)
Әнди Луқа 9-бапта, адәмләрниң таң қалған вә һәйран қалған йәнә бир айәт бар. У йәрдә Худайимиз Исаниң бир балидин җинни қандақ чиқарғанлиғини оқуймиз. Бу балиниң атиси шунчә ағриқ ичидә еди, чүнки у шунчә узун вақит оғлиниң ағриғини вә азап-оқубәтлирини көргән еди, лекин һеч ким униңға ярдәм берәлмигән еди. Вә ахирида, у бу мәсилиси билән Худайимиз Исаниң йениға кәлди, вә Худа, өзиниң мәрһәмити билән, униң етиқатиға җавап бәрди, вә җинни чиқарди. Вә реакция шу болдики, Худайимиз Иса балини атисиға қайтуруп бәрди, вә
һәммиси Худаниң шәрәплик улуқлуғиға һәйран қалди. (Луқа 9:43)
Мән бу җүмлини яхши көримән: «Улар Худаниң шәрәплик улуқлуғиға һәйран қалди». Улар буниң Худаниң өзи екәнлигини, у биз билән биргә екәнлигини чүшәнди. Бу Худаниң Оғли бу йәрдә туриду вә Худаниң қудритини вә муһәббитини көрсәтмәктә.
Вә әгәр биз буни һаятимизға қоллинишни халисақ, биз мундақ дейәләймиз: Худа, Худайимиз Иса, ата-аниларниң балилири үчүн қилған дуалириға җавап беришкә қудрити йетиду. Ата-анилар балилири үчүн йиғлап асманға қанчә дуалар қилған? Вә Худа уларни қайтуруп келишкә қудрити йетиду. Худа балилиримизниң һаятида улуқ ишларни қилишқа қудрити йетиду. Шуңа, җүръәтлик болайли вә уларни дуада Худаға тәқдим қилайли.
Тилсиз Адамни Сақайтиш (Мәтта 9)
Мәтта 9-бапта, Худайимиз Иса йәнә бир җинни чиқарди. Вә у йәрдә мундақ дейилгән:
Вә җин чиқирилғандин кейин, тилсиз сөзлиди, вә топа-топа адәмләр һәйран қалди, мундақ деди: «Исраилда бундақ иш һечқачан көрүлмигән». (Мәтта 9:33)
Шуңа Худайимиз Иса йәнә бир қетим өзиниң иблистинму көп қудрити барлиғини көрсәтти. У қараңғулуқ күчлири үстидин һөкүмранлиқ қилиду, вә у адәмләрни қараңғулуқ күчидин азат қилди. Вә бу балиси илгири тилсиз болған, бирдинла сөзләшкә қабил болди.
Вә әгәр биз буни һаятимизға қоллинишни халисақ, биз мундақ дейәләймиз: Худайимиз бизни униң улуқ исмиға гуваһлиқ беришкә тосқунлуқ қилидиған нәрсиләрни йоқ қилишқа қабил. Бәзидә биз уяң, бәзидә биз қорқунучлуқ, бәзидә башқа нәрсиләр бизни Мәсиһ үчүн һәқиқәтән гуваһлиқ беришкә тосқунлуқ қилиши мумкин. Худайимиз Иса бизни бу нәрсиләрдин азат қилишқа қудрити вә улуқлуғи йетиду, шу арқилиқ биз бу дунияда униң үчүн һәқиқий гуваһчилар болалаймиз.
Суни Шарапқа Айландуруш (Йоһанна 2)
Әнди ахирида, Йоһанна 2-бап, 11-айәттә оқуймиз, Худайимиз Иса суни шарапқа айландурғандин кейин:
Бу әләмәтләрниң башлинишини Иса Җәлилийәдики Канада қилди вә өзиниң шәрәпини ашкарә қилди, вә униң шагиртлири униңға ишәнди. (Йоһанна 2:11)
Бу һәқиқәтән әләмәтләрниң башлиниши еди, Худайимиз Иса суни шарапқа айландурғанда. Вә униң, әлвәттә, роһий мәнаси бар, лекин мән буни һаятимизғаму әмәлий қоллинишни халаймән. Бир үмүтсиз әһвал бар еди, уларниң шарапи түгәп қалған еди, вә улар шу вақитта һәқиқәтән қийинчилиқта еди. Бу тойниң тәшкилатчилири үчүн чоң уят еди. Вә Худайимиз Иса, мәрһәмәт билән, у йәрдә болған еһтияҗни қандурди.
Худайимиз Иса бизниң үмүтсиз әһвалда болғинимизда, һәммә нәрсә хата кетиватқандәк туюлғанда, униң бу үмүтсиз әһвални хошаллиқлиқ вақиәгә айландурушқа қудрити вә улуқлуғи барлиғини чүшинишимизни халайду. Униң буни қилишқа қабилийити вә қудрити бар. Шуңа, қорқмайли, һәтта ишлар бәк қийин көрүнгәндиму, вә адәмләр алдида йүзимизни йоқитиштин қорққандиму, Худайимиз ишларни тәс-түп қилип, бир таң қаларлиқ нәрсини чиқиришқа қудрити йетиду. Биз Худани сөйгүчиләр үчүн һәммә нәрсиниң яхшилиққа ишләйдиғанлиғини билимиз.
Йоһанна Инҗилиниң ахирида, 20-бап, 30-айәттә мундақ дейилгән:
Шуңа Иса шагиртлири алдида башқа көп әләмәтләрниму қилди, улар бу китапта йезилмиған, лекин булар силәрниң Исаниң Мәсиһ, Худаниң Оғли екәнлигигә ишинишиңлар үчүн йезилған, вә ишинип униң исмида һаятлиққа еришишиңлар үчүн. (Йоһанна 20:30-31)
Худайимиз өзиниң улуқлуғиниң бир қисмини көрсәтти, шундақ қилип адәмләр униң Мәсиһ, Худаниң Оғли екәнлигигә ишәнди. Вә бу бизниң һаятимиз үчүнму тоғра. Худайимиз бизниң униң қанчә улуқ екәнлигини вә униң һәқиқәтән Худаниң Оғли екәнлигини чүшинишимизни халайду. Вә биз, әлвәттә, буни Худаниң Сөзини оқуш арқилиқ вә униң 2000 йил бурун қилған ишлирини көрүш арқилиқ үгинәләймиз. Лекин мән Худаниң бүгүн, 2020-йилдаму, униң өзгәрмигәнлигини, вә у кечә, бүгүн вә мәңгүгә шундақ екәнлигини чүшинишимизни халайдиғанлиғиға ишәнчим камил.
Шагиртлар Худайимиз Исаниң су үстидә меңиватқанлиғини көргәндә, вә улар уни кемисигә алғанда, вә улар шамал қандақ тохтиғанлиғини вә һәммә нәрсиниң бәк, бәк яхши йөнилишкә бурулғанлиғини көргәндә, вә улар Мәсиһниң қудритини вә шәрәпини көргәндә һәйран қалғанда, улар қичқирди:
Һәқиқәтән, сән Худаниң Оғли! (Мәтта 14:33)
Вә бу Худаниң бизни елип келишни халайдиған нуқтиси, бизму Худайимиз Иса билән болған әмәлий тәҗрибимиздин: «Һәқиқәтән, сән Худаниң Оғли!» дәп қичқирайли.