Мусаның биринши ҳәм ақырғы сөзлери

Муса Мысырды басқарыўы мүмкин еди, бирақ Қудай оның өмиринде ислеп атырған еди ҳәм ол «парохтың қызының улы деп аталмаўды таңлады; Қудайдың халқы менен бирге азап шегиўди гүнаның ўақтыншалық ләззетине қарағанда артық көрди» (Евр. 11:24–25). Мысырлының еврейди урып атырғанын көрип, ол оны өлтирди, Стивенниң айтыўынша, «оның аға-инилери Қудайдың оның қолы менен оларға азатлық берип атырғанын түсинер деп ойлады. Бирақ олар түсинбеди». Ертеси күни ол олардың өз-ара урысып атырғанын көрди ҳәм «оларды тынышлыққа мәжбүр етти, айтып: Сизлер аға-инисиз, не ушын бир-бириңизге жаманлық етесиз? Бирақ өз қоңсысына жаманлық еткен оны ийтерип жиберди, айтып: Ким сени бизге басшы ҳәм ҳәким етти?» (Ҳаў. 7:25–27). Буны еситип, Муса Мысырдан қашты.

Қудайдың аспандағы халқының тарийхы — Оның Улын өзлериниң Қутқарыўшысы етип жибериўдеги сүйиспеншилигин билгенлер — сондай-ақ өз-ара урыс-жәнжел менен булғанған. Қудай бундай жақын қоңсылардан жақсырақ нәрсе күтеди: «Ҳәр биримиз жақсылыққа, қурылысқа қарап өз қоңсымызды қуўандырайық» (Рим. 15:2); «Сонлықтан, жалғанды таслап, ҳәр бириңиз өз қоңсыңыз бенен ҳақыйқатты сөйлең, өйткени биз бир-биримиздиң ағзаларымыз» (Ефес. 4:25).

Қудай Мусаны Мысырға өз халқын қуллик үйинен алып шығыў ушын қайтарды. Бул үлкен жүк еди ҳәм ол гейде қәтелерге жол қойды, бирақ ол садық болып қалды. Қырық жыллық адасыўдан кейин Иордан дәрьясына жеткенде, ол оларға бата берди, гейде ол жерге кириўден тосылды (Сан. 20:2–13). Оның бул өмирдеги ақырғы сөзлери Мыңжыллыққа қарайды, сол ўақытта «пүткил Исраил қутқарылады» (Рим. 11:26). Олар сол ўақытта функционалсыз ҳәм бөлинбеген болмайды, ал Муса айтқанындай ҳақыйқый бахытлы болады. Қудайдың аспандағы халқы әкениң үйинде бирге мәңгилик келешегимизди күтип, қаншалық көп «бир-бирин сүйиўи» керек (Юҳ. 14:1–3; 15:12).