Табыныўдың үстинлиги

Ийениң ўәделери Даўыттың жүрегине қалай тәсир етти? Жуўапты сол бир қысқа сөйлемнен табамыз: «Соңынан патша Даўыт Ийениң алдына кирип отырды ҳәм былай деди: ‘Мен киммен?’» Оның қалпына итибар бериң ҳәм сораўды ойланың. Олар терең мәниге толы. «Ол отырды.» Бул — тынышлық ҳәм татлы дем алыў. Ол жумысқа ертерек кирисиўди қәледи. Жоқ, дейди Қудай, сен отырып Мениң исимди көриўиң керек, ҳәм Мениң өткенде, ҳәзирги ўақытта ҳәм келешекте сениң ушын еткен ислеримди бақлаўың керек.

Ҳәм соңынан «Мен киммен?» деген сораў. Бунда биз өзин-өзи умытыўдың бахытлы фактін көремиз. Ол илаҳий аянның жарқыраған нуры астында көлеңкеге тасланды. Өзи ҳәм оның кишкене ислери Қудайдың даңқы ҳәм Оның хызметшиси ушын еткен ислериниң бай уллылығы менен бирге шетке қойылды.

Енди, гейпаралар Даўыт үйде қурылыс ислерин баслағанда белсенди, пайдалы адам болған деп ойлаған шығар; ҳәм олар жумыс барда тыныш отырғанда оны ҳеш нәрсеге жарамсыз адам деп ойлаған шығар. Бирақ, Қудайдың ойлары биздиң ойларымызға уқсамайтуғынын умытпайық. Ол биздиң табыныўымызды жумысымыздан әдеўир жоқары баҳалайды. Ҳақыйқатында да, тек ғана ҳақыйқый ҳәм ақыллы табыныўшы ҳақыйқый ҳәм ақыллы жумысшы бола алады. Ҳеш гүмансыз, Қудай биздиң кемшиликлеримизди, ҳәтте көп жағдайларда ҳәр түрли қәтелер менен толы болса да, мийримлилик пенен қабыл етеди. Бирақ хызмет ҳәм табыныўдың салыстырмалы қунлылығы ҳаққында сораў туўылғанда, бириншиси екиншисине орын бериўи керек; ҳәм биз билемиз, биздиң қысқа жумыс ўақтымыз тамам болғанда, биздиң мәңгилик табыныўымыз басланады. Татлы ой!